Dit is het derde album van dit Brits viertal. Je kan ze zo een beetje vergelijken met een akoestische versie van The Lemonheads of The Beatles. Ergens gestoken in een lo-fi jasje. Het is het project van James Hoare (o.a. Veronica Falls en Ultimate Paintings) en Max Oscarnold (Toy en Pink Flames), bijgestaan door Bobby Syme en Daniel Nellis. Hoare heeft nogal wat andere bands naast deze en daarmee blijven de uitgaves meestal beperkt tot EPs. Doch vorig jaar was hij aan zijn bed gekluisterd vanwege hepatitis zodat de man plots tijd had om nu en dan wat lusteloos op zijn gitaar te tokkelen. Na verloop van tijd kwam er voldoende inspiratie opborrelen en was er genoeg materiaal voor een volledig album.
Het is niet meteen de muziek die je omverblaast of die enorm opvalt. Nee, ze grossieren in subtiliteit en details om een song mee te kleuren. Een mooi voorbeeld hiervan is “Please Release Me” dat by-the-way geen cover van Engelbert Humberdinck is maar een song met een mooi refrein en sfeervol doch ingetogen gitaarspel. Deze lijn kan je eigenlijk doortrekken naar al de andere nummers op deze plaat.
Sommigen zullen het wat eentonig of saai vinden. Vooral vanwege de slowdown-insteek van de plaat maar de nummers groeien wel naargelang je meer te horen krijgt. Dat is het ook het moment waarop je de slimme opbouw of de subtiele details ontdekt in de muziek.
Waar de titel van het album voor staat weet ik niet en heb ik ook niet kunnen achterhalen. Eerst dacht ik dat het iets met de Russische Lenin te maken had maar nu denk ik toch eerder van niet.
De tien songs zijn gestoken in een intrigerende hoes met twee foto’s: iemand die geblinddoekt op zijn executie wacht en een biddende man bij het lijk van Jezus.

The Proper Ornaments , band rond Veronica Falls gitarist James Hoare en zanger/songschrijver Max Claps, hebben een heerlijk, charmant plaatje uit . ‘Wooden Head’ is hun tweede plaat ; ze zijn een band die z’n stempel eigenlijk heeft uit de indie van de 90s. Inderdaad bands als Chills , Pale Saints borrelen op en natuurlijk kan je niet omheen V.U. en Feelies Hun dromerige indie wordt bepaald door die kenmerkende rinkelgitaren, een verslavend inwerkende (soms repeterende ) ritmiek en een licht neuzelige (meerstemmige) zang.
We hebben veertien songs in een kleine veertig minuten . Meteen wordt de aandacht gescherpt door de eerste drie “Gone”, “Sun” en “Ruby” ; met “Magazine , en vooral “Stereolab” en “Step into the cold” wordt het tempo naar omhoog gebracht . Verder hebben we uiterst genietbaar materiaal , in een bed van indie, psychedelica en westcoastpop . Mooi om die sound van dertig geleden terug te horen in dit (nieuw) bandje!