We werden niet bepaald verwend vanavond. Vooreerst moesten we de schabouwelijke vertoning van de support act Thot doorstaan en daarna hield Young Widows het met amper drie kwartiertjes toch wel heel kort.
Laten we u eerst even Thot voorstellen, en moge dat de laatste keer zijn. Een vijfkoppig gezelschap uit Brussel, en dat waren al minstens twee koppen te veel. Bij de eerste noten leken we nog een zweempje van The Soft Moon te herkennen, de frontman toverde immers wat verstoorde noise en echo’s uit zijn gitaar. Dit kon best wel interessant worden, dachten we toen. Maar we waren er snel aan voor de moeite, want van zodra de kerel aan het zingen sloeg ging het danig mis. De zang was, hoe zouden we het noemen, nogal beschamend. Wij werden algauw overmeesterd door een gevoel van ergernis die we de ganse set niet meer kwijtspeelden. Het werd nog erger toen ook één van de twee dames in de band haar strot opentrok. De jongedame zag er misschien wel bevallig uit maar haar vocale capaciteiten waren deze van een ekster met een zware keelontsteking. In hun bio op vi.be (jawel, wij maken steeds flink ons huiswerk) lazen wij al iets in de trend van ‘passionele zangpartijen’ en -hou u vast- ‘een Bulgaars koor’. Ook in Bulgarije leven er eksters.
Muzikaal ging het ganse zootje ook helemaal nergens naar toe. De band had een koffer noise meegebracht maar geen songs. Resultaat : een ongeregelde brij waar zelfs een rioolrat haar eigen jongen niet in terug vindt. Geen wonder dat zo een beest dan begint te janken.
Snel naar Young Widows dus. Fantastische band, maar aan de magere opkomst te zien zijn er maar weinigen die dit weten.
Zoals eerder gezegd, een korte set. Te kort, absoluut. Maar wel krachtig en furieus. Young Widows liet ons proeven van hun snerende post-hardcore die ergens het midden hield tussen Girls Against Boys, The Jesus Lizard en Metz. Met de immer dreigende basgitaar, de droge drums en de striemende gitaar die daar dwars doorheen sneed, brouwden Young Widows een bijzonder krachtig en gevaarlijk mengsel. Het soort powertrio waarbij de leden elkaar perfect aanvullen zeg maar, met een kenmerkende, vaak harde totaalsound als gevolg.
De band had niet echt nieuw werk voor te stellen, wel een kersvers compilatie-album met nogal wat eerder onuitgegeven materiaal. De plaat heet ‘Decayed : Ten Years of Cities, Wounds, Lightness and Pain’ en is een knappe weergave van de kracht, furie en energie die het trio in de loop der jaren heeft voortgebracht.
Dat vertaalde zich op het podium naar een strakke, stomende sound waarbij Young Widows steeds gedrevener en potiger uit de hoek kwam. Vandaar een beetje onze ontgoocheling, het trio leek steeds beter op dreef te komen en op het moment dat zowat iedereen voelde dat hier een heuse apotheose stond te gebeuren, hielden de heren er doodleuk mee op. Balen was dat.
Maar goed, hetgeen we op ons bord kregen was straf en potig genoeg om te mogen vaststellen dat Young Widows een verduiveld snedig bandje is. Maar de volgende keer mag het iets meer zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de Magasin 4, Brussel , één dag eerder
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/young-widows-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/thot-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/shoeshine-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/pink-room-30-03-2019
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Al een kleine zeven jaar zijn ze bezig , het Texaanse trio True Widow, twee heren en een dame, die hun sound omschrijven als ‘stone gaze’ , waar indie , shoegaze , doom , psychedelica , stoner , metal in een wonderschone duisternis worden gedropt . Een boeiende trip creëren ze door een lome , slepende , repetitieve , opbouwende, aanstekelijke ritmiek en geluidslandschappen . De lagen worden op elkaar gestapeld. De vocals van Dan Philips en Nikki Estill wisselen elkaar af of vullen aan en graven zich een weg in die intens broeierige sound, die dreigend , dromerig , emotievol klinkt.
Hun slowcore pop is afgelijnder, toegankelijker dan het ouder materiaal , en in de uur durende trip , krijgen we maar liefst tien songs . “Back shedder” is een prachtige opener , die het spel van gitaar , bas , drums triggert en op elkaar afstemt . Het trio durft hier wel eens een versnelling hoger gaan , “Sante” en “Grey erasure” zijn feller, gedrevener.
True Widow staat nog steeds garant voor een intrigerende, adembenemende trip !
True Widow – Mistige, subtiele schoonheid
True Widow en Pontiak
Trix
Antwerpen
Meer dan een uur lang hield het Texaanse trio True Widow het publiek bij de leest en sleepte het mee in hun wondere muzikale wereld ; we hadden een filmische sound die golfde over de zee bij avondlijke kilte en het invallen van de duisternis. Een adembenemende trip ,een intense schoonheid in het genre waarover een zweverige, zalvende gevoelige (samen) zang waaide.
True Widow behoort wel ergens in de postrock , maar is niet meteen volledig in dit hokje onder te brengen; je kan gerust aankloppen bij de reeks Pelican, Earth en (het voor mij pas ontdekte) Sleepmakeswaves , die ook graag met stijlen en emoties stoeit.
Hun sound mag dan door de jaren wat toegankelijker zijn geworden , het recente ‘Circumambulation’, is er eentje te koesteren . We houden van die logge, slepende ritmiek, de aanstekelijke, dreunende, galmende , diepe , scherpe riffs en de repetitieve, droge, opbouwende , ophitsende drums .
Een geluidslandschap creëren ze, deels gruizig ; waarbij distortionlagen op elkaar worden gestapeld . Een donkere sound van slowcore, stoner, psychedelica, postmetal , sludge, doom , shoegaze en pop , die een dromerige, melancholische - of verlatingsinhoud hebben.
Drie aparte karakters op het podium , die elkaar vinden in mooi muzikale stukken , gefocust op hun instrument en de pedaaleffects. Vooral als de bassiste Nicole Estill , naast gitarist Dan Philips , vocaal het voortouw neemt, prikkelt het (nog meer).
Heerlijk genietbaar materiaal kregen we, dat intrigeert, je aantrekt , je meezuigt , lichtjes wiegend, met de ogen toe, welke song nu ook gespeeld wordt . Naast de nieuwe ‘Circumambulation’ kwamen een “Fourth teeth” en “HW:R” hier ook voorbij gefladderd!
De sound kronkelt als een mistbank om je heen en werkt hypnotiserend door het uitgesponnen karakter. De traag slepende opbouw en melodie, die dus in een diepe duisternis kan baden, hebben een lichtpunt door de erupties en explosies. De drums en het cimbaalwerk van Timothy Starks bouwt , dweept en ‘triggert’ de song nog meer op.
Kortom, subtiele grootsheid noteerden we van deze Texaanse treurwilgen …
Ook de Amerikaanse support act Pontiak , van de broers Carney, overtuigden! De broers moeten misschien dringend hun baard eens bijknippen , ze zorgen voor potige seventies retrorock, die een americana en een spacey, psychedelische inslag hebben.
Ze zijn toe aan hun tweede plaat nu, het songmateriaal varieert duidelijk en in zang wisselen ze elkaar af of vullen elkaar aan . We hoorden broeierig opbouwend materiaal met vettige riffs en opzwepend , hitsend drumwerk en pedaaleffects konden worden toegevoegd ; of we hadden een ietwat sfeervollere, dromerige , innemende aanpak , waarbij het tempo kon worden opgeschroefd.
Ook ruim een uur lang hadden zij ook ons in hun greep met een reeks boeiende songs , die wel ergens een Death Above 1979 en Unsane opriepen en puntig gespeeld werden . Enthousiast gingen ze te werk, en even enthousiast onthaalde het publiek hen. Mooi!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/true-widow-26-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pontiak-26-04-2014/
Organisatie: Trix Antwerpen /SPV records
De sound van het Texaanse True Widow is duidelijk toegankelijker geworden, maar zorgt nog steeds voor intrigerende , adembenemende trips van logge, slepende ritmes , aanstekelijke riffs en geluidslandschappen. Het geheel klinkt minder gruizig , waarbij distortionlagen op elkaar worden gestapeld .
De nummers zijn emotievol , hebben een dromerige - of verlatingsinhoud , maar laten hier meer een priemende zonnestraal toe . Heerlijk genietbaar materiaal , mooi uitgesponnen waar nodig , ondersteund van de zang partijen van Dan Philips of Nikki Estill , die elkaar afwisselen of elkaar aanvullen .
Slowcorepop met een vleugje psychedelica, sludge en doom en dan kom je uit bij Pelican, Earth en Mogwai . 8 songs vol intense schoonheid.
We zijn behoorlijk onder de indruk van de tweede cd van het Texaanse trio True Widow, die niet enkel en alleen opvalt vanwege de CD titel. Een muzikaal intrigerende trip van logge, slepende, loodzware , aanstekelijke riffs en lagen gruizige gitaren, waarbij distortion op distortion is gestapeld. De sound kronkelt als een mistbank om je heen en werkt hypnotiserend door mooi uitgesponnen songs; de klaaglijke, soms galmende zangpartijen van Dan Philips (gitaar) en de bevallige Nikki Estill (bas) wisselen elkaar af of vullen elkaar aan. De drums en het cimbaalwerk van Timothy Starks bouwt , dweept en ‘triggert’ de song op. De traag slepende opbouw en melodieën, die in een diepe duisternis baden, hebben een lichtpunt door de erupties en explosies.
Ze omschrijven hun sound als pure , intense schoonheid van grunge, slowcore, psychedelica, shoegaze, sludge en doom. In de nummers horen we door de klanklagen een rits postrock bands als Low, Codeine, Earth en verder hoesten ze My Bloody Valentine en Sonic Youth op. Subtiele Grootsheid van de Texaanse treurwilgen. Geniet van de uitgesponnen songs …
Uit Texas is het trio True Widow afkomstig en ze omschrijven hun muziekstijl als ‘stonergaze’, pure , intense schoonheid van grunge, slowcore, psychedelica, shoegaze, sludge en doom. Een muzikale trip van logge, slepende, loodzware , aanstekelijke riffs en lagen gruizige gitaren, waarbij distortion op distortion is gestapeld. De sound kronkelt als een mistbank om je heen en werkt hypnotiserend door mooi uitgesponnen songs; de klaaglijke, soms galmende zangpartijen van Dan Philips (gitaar) en de bevallige Nikki Estill (bas) wisselen elkaar af of vullen elkaar aan. De drums en het cimbaalwerk van Timothy Starks intrigeert, bouwt en dweept de song op. De traag slepende opbouw en melodieën, die in diepe een duisternis baden, hebben een lichtpunt door de erupties en explosies.
Ze zijn voor enkele optredens in ons land, en waren eerder te zien in Diksmuide (4ad ) en AB Brussel. Live kon het trio deze sfeer duidelijk overbrengen en ze speelden op die manier een boeiende set van een handvol songs als “Blooden horse”, “Wither” en de single “Skull eyes”, die het meest directe nummer van de avond was. Een episch concept door de klanklagen die een rits postrock bands opriepen als Low, Codeine, Earth en verder My Bloody Valentine en Sonic Youth.
De nieuwe plaat ‘As high as the highest heavens and from the center to the circumference of the earth’ is een mondje vol als titel, maar geeft ontegensprekelijk ook de brede dimensie en inhoud aan. Subtiele Grootsheid van de Texaanse treurwilgen. Zelfs een gebroken snaar bracht hen niet uit hun lood, integendeel het ijs werd gebroken voor een leuke , ontspannende babbel, wat aangename lichtpuntjes opleverde.
Ook de support Papermouth stond er duidelijk vanavond. Het Belgische kwartet speelde broeierige ‘70s retrorock, americana en songwriting en lieten hun instrumenten spreken; een licht zwevende zang sierde het geheel. Door de variaties en de soms snedige, felle aanpak, boeide dit kwartet uitermate. Beloftevolle band die binnenkort hun materiaal op de markt zal brengen …
Organisatie: Trix Antwerpen
In de winter van 2000 besloten de John E. Wooten IV en Chris Bennett om hun voorliefde voor horror om te zetten in muziek. Hiervoor richtten ze de band Widow op, om in 2003 hun eerste album ‘Midnight Strikes’ uit te brengen. In 2005 brengen ze het album ‘On Fire’ uit en ondertussen zijn ze met ‘Nightlife’ toe aan hun derde album. De band zegt beïnvloed te zijn door bands als King Diamond, Crimson Glory, Iron Maiden, Judas Priest en zelfs Yngwie Malmsteen. Gewaagde maar veelbelovende referenties.
Wanneer we het schijfje in de CD-lader stoppen horen we al snel dat Widow niet aan zijn proefstuk toe is. Naast een uitstekende productie beschikt deze cd over een aantal sterke en afwisselende nummers. De bovengenoemde invloeden zijn er grotendeels in terug te vinden. Ook al worden de solo’s rond uw oren geslingerd, toch blijft een referentie met Yngwie Malmsteen wat ver gezocht! Het nummer gaat namelijk niet verloren door het overdreven soleren.
Een belangrijk referentiepunt die deze band zelf niet vermeldde zou 3 Inches Of Blood kunnen zijn. De ‘Death-vocals’ van Chris Bennet doen namelijk sterk denken aan hun zanger (ook al zingt hij minder hoog) en zorgen voor een unieke afwisseling met de uitstekende pot heavy metal die we hier voorgeschoteld krijgen. Daarnaast speelt de man ook nog uitstekend als lead-gitarist binnen deze band, waardoor we heel wat flitsende solo’s te horen krijgen. Ook de vocale prestatie van John E. Wooten IV is bijzonder sterk. Op deze CD bewijst hij meermaals dat hij met zijn krachtige stem ook heel hoog kan uithalen.
Van bij het openingsnummer “First Born” werd mijn aandacht opgeëist. Het nummer kenmerkt zich door de krachtige vocalen van Wooten en een meezingbaar refrein dat zich al snel in mijn hoofd nestelde. Het is meteen ook het hoogtepunt van het album. Hoewel de rest van de nummers zeker niet slecht zijn, halen ze toch net het niveau niet meer van het openingsnummer, al komt het meezingbare “Beware The Night” met zijn snijdende gitaarsolo’s toch aardig in de buurt. Met “Teachers Pet” en het melodische “Cult Of Life” wordt een relatief rustpunt voorzien in het voorbijrazende album. In het eerstgenoemde nummer worden de solo’s wat teruggeschroefd waardoor alles wat minder snel lijkt te gaan. In “Cult Of Life” wordt het tempo dan volledig terug geschroefd om het vervolgens geleidelijk aan melodisch terug op te bouwen en uiteindelijk weer uiterst rustig te eindigen.
De eigen nummers eindigen ook sterk met “Beauty Queen” en titeltrack “Nightlife” waarin alle groepsleden zich opnieuw van hun beste kant laten zien. Na 40 minuten vlot wegluisterende heavy/power metal, maakt de groep ook nog plaats voor een eerbetoon aan Van Halen en Kiss door respectievelijk de nummers “Ain”t Talking Bout Love” en “I Stole Your Love” te coveren. Het eerste nummer ligt minder in de aard van de band waardoor het nogal stroef klinkt zonder echt slecht te zijn. De versie van “I stole your love” daarentegen is een echte knaller die perfect aansluit bij het spel van Widow. Hierbij valt ook op dat de kracht die men in dit nummer kan leggen tevens ook aanwezig is in de betere nummers op dit album.
Een aanrader voor fans van afwisselende heavy metal met schitterende flitsende gitaarsolo’s!
Nederlands 
Français 
