Na de interessante projecten Barefoot And The Shoes en Sun Gods, wat een succesvol parcours werd, krijgt het viertal The Radar Station eindelijk erkenning bij een breed publiek. De band maakte een sterke indruk in 'De Nieuwe Lichting' . Ze bewijzen het verder met dit sprankelend debuut 'Life inside a tornado'. De plaat verscheen begin September. In de luisterbeurten dreven we weg naar de mooie oorden die ons hart verwarmen.
De band bewandelt zeemzoeterige paden zonder al te klef te klinken. “Voices” is een song die blijft hangen, en waarbij je neervlijt in het malse gras , genietend van de rust in de omgeving, zonder in slaap te worden gewiegd.
The Radar Station wordt vergeleken met een hele rits bands; die komen om de hoek kijken, maar The Radar Station beschikt over een eigen gezicht. De muzikanten bieden oorstrelende mooie riffs en puike drumpartijen , die betoverend. De sleutel tot succes is Brent Buckler. Zijn vocals klinken warm, teder, en hypnotiseren je op bijzonder intense , emotionele wijze o.m. op éThe beauty of belief”, “Into the mud” en “Loony lane”.
De cover “Pictures of you” van The Cure biedt een dubbel gevoel , de unieke stem van Robert Smith is onmogelijk te evenaren, maar het is een geslaagde poging geworden.
Die stem van Brent is iets speciaals, en doet denken aan Matt Berninger (The National) en Gary Lightbody (Sow Patrol) , die op dezelfde integrerende wijze een volledige festivalweide kunnen ontroeren. Zijn stem en uitstraling voeren je mee naar een wereld, waar het fijn vertoeven is; zijn zachtaardige stem voelt aan als een donsdeken tegen donkere, koude gedachten. Zonder je in slaap te wiegen laat de band je wegdromen over een vallei en mooie horizont.
Minpuntje van de plaat: het gaat er nogal braaf aan toe. Wie houdt van een dromerige, bezwerende sfeer , wordt overtuigd, “The Giant”, “Face full of lines” en de melancholische , weemoedig “After the tornado”.
The Radar Station is een band die in staat is een festivalweide stil te krijgen, en diep te ontroeren. In grote mate is het te danken aan die bijzondere stem van Brent Buckler. Zonder afbreuk te willen doen aan de muzikanten binnen de band, straalt hij iets unieks uit.
The Radar Station staat in voor weemoedigheid en melancholie ; een aankleding om stil van te worden , zonder in slaap te wiegen. Je pinkt een traan weg en er daalt een gelukzalig gevoel over je neer , waardoor het stil wordt in je hart.
Het is een mooi debuut voor wie houdt van ingetogenheid die je ziel kan doen bloeden van innerlijk geluk.
Tracklist: Voices (4:26) - The Beauty of Belief (4:23) - Into the Mud (4:22) - Subtle Science (3:49) - Loony Lane (4:11) - Zanzara (4:17) - I Moan (4:50) - Pictures of You (4:03) - The Giant (6:19) - Face Full of Lines (5:24) - After the Tornado (5:26)
We citeren van Thunderblender uit de biografie van de website van JazzLab: ''Thunderblender speelt vernuftige, moderne jazz vol emotie en contrasten. Ze bewegen voortdurend tussen orde en tumult, vrijheid en strakheid, tussen heftige grooves en fragiele intimiteit.''
De band werd opgericht door Sam Comerford, opgegroeid in Dublin; hij ontmoet tijdens zijn studie in Brussel Hendrik Lasure die perfect aanvoelt welke richting Sam wil uitgaan. In een later stadium leerde hij Jens Bouttery kennen, die hij zag optreden. En zo was de band compleet. Het talentvolle trio bracht nu zijn debuut uit 'Stillorgan'.
“Lament” start eigenlijk vrij somber en lichtjes donker. Maar al vlug blijkt dat Thunderblender graag de lijn tussen donker en licht opzoekt. Het vederlichte samenspel van Sam zijn saxofoon en de sprankelende pianoklank die Hendrik uit zijn mouw schudt op “Movin on” toont dit aan.
Weemoedigheid en melancholie komen ook de kop opsteken; je hoort een band die hun instrumenten zodanig op elkaar afstemt, dat de emoties elke snaar in je hart diep raken. Een mooi voorbeeld is “Doubt”. “Hope” is een lekker uptempo song waarop de piano en drums van Jens een gevecht aangaan; een feestelijke stemming ontstaat in je hoofd. Het improviseren en het proberen chaos te creëren, wordt prachtig aangevuld door de saxofoon van Sam. Het lijkt alsof de instrumenten tegen elkaar aanbotsen zonder elkaar pijn te doen; prachtig gevonden. Op “Panic redux” wringt de sax zich in alle bochten, gerugsteund door zenuwachtige drums en piano, tja, een soort paniek aanval.
'Stillorgan' is trouwens een schijf die met mondjesmaat zijn geheimen prijsgeeft. Een ontdekking waard. In een interview verklaart Sam dit als volgt: ''Everything comes from the compositions. I try and do service to the music, and give it what it needs. Some compositions are meant to be improvised in a frantic way. Some demand a gentle, reserved approach, often even without improvisation."
Het is een voortdurende wirwar om binnen een verstilde sfeer gemoedstrust over jou te laten neerdalen; door middel van een chaotische aanpak word je eerder tot een punt van waanzin gedreven. Deze gevarieerde aanpak is voor de doorsnee luisteraar geen makkelijke brok, maar eens die bonte wereld binnengetreden van Thunderblender, krijg je er nooit genoeg van. De plaat is verslavend van begin tot eind op ons gemoed. Het wondermooie, meeslepende “Lights out” zet het in de verf.
Besluit: 'Still Organ' is een ongeleid projectiel dat naar alle kanten van de kamer stuitert. Soms word je door de weemoedige, sombere aanpak tot volstrekte rust gebracht. Om verder in een soort wirwar terecht te komen, waarbij voortdurend de strijd tussen sax, drum en piano wordt aangegaan tot het oneindige. Het gaat naar een climax die veel vraagtekens oproept, en verwondering opwekt. De veelzijdige, meeslepende , melancholische aanpak in alle kleuren, trekt ons over de streep …
Tracklist: Lament 04:05 Movin On! 03:22 Last Light Out 06:14 Doubt 07:33 Hope 06:44 Arrival 04:52 Last Minute Panic (interlude) 00:32 Panic Redux 04:18 Lights Out 05:26
Benjamin Hermans, rietblazers , Stan Maris, accordeon , Kobe Boon, double bass , vormen samen het trio KREIS . Uit het debuut ‘Askr' bleek al dat KREIS een band is die het soort filmische jazz brengt, die zodanig vervormd wordt , dat het tot kunst wordt verheven. De samensmelting tussen aanstekelijke accordeon klanken, bombastische double bas en ijle saxofoon van deze topmuzikanten , deden ons toen afdwalen naar een onontgonnen oord in ons onderbewustzijn, dat we er helemaal zen van werden.
Is dit ook bij de opvolger 'Embla' het geval ? Vanaf “Vé” voel je al aan, dit wordt weer zo een kunstzinnige trip voor fijnproevers die houden van buiten de comfortzone van jazz en aanverwante stijlen te treden. Want dat is nog het meest bijzondere aan KREIS , je kunt hun muziek onmogelijk een label op kleven. Prachtig. Elke song is trouwens een puzzelstuk dat perfect aansluit op de volgende, waardoor je deze schijf in zijn geheel moet beluisteren en vooral voelen.
KREIS gaat af op het buikgevoel van de luisteraar om hem/haar te hypnotiseren en te bedwelmen. De band heeft bovendien enorm veel interesse voor de Noorse Mythologie , dat bleek al uit het debuut 'Askr', dat is nu ook het geval met 'Embla' . Dit komt subtiel tot uiting binnen de muziek van de band, er zit een verhalenlijn in die die fantasie prikkelt. Het is dan ook bijzonder filmische muziek, die perfect zou passen binnen een mythologisch verhaal uit het hoge Noorden. De beelden moet je er zelf bij bedenken, maar door de sfeerschepping is dat bij KREIS echt niet zo moeilijk. Een beetje je fantasie laten werken als jeje laat meeslepen naar die typische Noorse landschappen is daarbij aan te raden. KREIS neemt je verder mee op reis op mysterieuze wijze door laagje per laagje je een wonderbaarlijk mooi beeld voor te schotelen; eens je de ogen sluit , drijf je verder en verder weg in een diepzinnige gedachte. Door de samensmelting van niet voor de hand liggende instrumenten , die accordeon en rietblazers toch wel een beetje zijn, te combineren met een knappe contrabas , zorgt KREIS voor een uniek kunstwerk dat je niet elke dag tegen komt.
KREIS neemt je mee op zijn trip op dat wondermooie ontgonnen landschap, en zet je heel bewust op het verkeerde been, door telkens er subtiel iets nieuws aan toe te voegen, dat je ontdekt na verschillende luisterbeurten.
Besluit: Met 'Embla' verheft KREIS filmische kamer jazz tot een kunstvorm op zeer doordachte wijze. Wie deze avontuurlijke trip durft aan te gaan, zal terecht komen in een kleurrijke wereld, en zal ontdekkingen doen. De enige voorwaarde is dat je open staat voor vernieuwing, voor andere impulsen en voor verwondering die zomaar je hersenpan binnen glijden en je ziel raken op een bijzondere plaats. Een uitdaging die de moeite waard is …
Tracklist: Vé 05:59 Igen 03:11 Nemiga 04:32 Zeeorgel 01:24 Edda 01:51 Es 02:53 Middag 01:05 Ook November 03:57 Lif 02:45 Liana 05:27 Gard 06:39 Visser 02:35
'Belgische hardrock pionier brengt nieuwe plaat uit' doet bij ons doorgaans de wenkbrauwen fronsen. Vaak blijft er amper een afkooksel over van wat ooit een top band of artiest bleek te zijn. Het kan ook echter ook anders uitdraaien. Neem nu de formatie Irish Coffee. Het geesteskind van levende legende William Souffreau. In de jaren '70 was de band op weg wereldfaam te vergaren met hun top single “Masterpiece”. Ze stonden in het voorprogramma van de groten op aarde, waar ze trouwens niet moesten voor onderdoen. Maar na enkele jaren was het sprookje al voorbij. Ondertussen werd Irish Coffee wel enkele keren gereanimeerd, maar tot echt platenwerk kwam het niet. William bracht echter wel enkele veelbelovende solo platen uit. Waaruit blijkt dat de man, ondertussen ook al een prille zeventiger, graag vooruit kijkt met respect voor zijn rock verleden.
Onlangs zagen we Irish Coffee live in De Koer, Aalst waar ze die stelling live in de verf wisten te zetten. En nu is er 'Heaven', een gloednieuwe parel die ons hardrock hart verwarmt van begin tot einde.
Die aanstekelijke energie waardoor je niet kunt stil zitten op je stoel , komt al overgewaaid bij “Do My Playing”, een eerste adrenalinestoot, maar zeker niet de laatste. Op gevarieerde wijze trekt Irish Coffee dat potje onvervalste rock compleet open op frisse , montere wijze, alsof het nu 1975 is. Knap trouwens hoe William zijn stem nog steeds loepzuiver klinkt na al die jaren op songs als “A whole lotta rock and roll”, “Doing alright” en “Can't take no more”. Puur en oversneden, geplukt uit het verleden maar met beide voeten in het heden. Lekker energieke rock muziek en blues staat overeind op deze knappe schijf .
Het meezing gehalte op songs als “Livin' aint's Easy” geniet een headbanging of een vuist in de lucht. Een toegankelijke rock plaat trouwens door oude pure rock-'n-roll in een eigentijds jasje gestopt . Irish Coffee flirt op de titelsong “Heaven” met de Black Sabbath sound en voegt er een doom sfeertje aan toe. Knap en met een knipoog naar nieuw materiaal in de toekomst, want dit is geen eindpunt van deze band ; dit is duidelijk een nieuwe bladzijde die Irish Coffee terug op de kaart kan zetten.
Live: "Alle songs uit het nieuwe album 'Heaven' werden integraal gespeeld, met die energie alsof het weer 1971 was. Echter met beide voeten in het heden, en met het oog gericht op de toekomst. Want ondanks het feit dat de heren niet meer van de jongste zijn, bewezen ze op het podium dat je nooit te oud bent om echt te rocken. " schreven we over het optreden van de band in Aalst.
Dit gevoel overvalt ons bij het beluisteren van deze bijzonder aantrekkelijke rock plaat. 'Heaven' bevat verschroeiende rock , die wellicht niets nieuws toevoegt aan het gedoodverfde geluid dat we van de band al kennen. Het klinkt wel degelijk enorm fris en monter; de songs ademen op deze schijf een oerkracht uit , die iedere rockfan een adrenalinestoot van jewelste bezorgt. Aanstekelijke rockers krijgen we van levende legendes, die durven vooruit te kijken. Klasse!
Tracklist: Do My Playing 03:26 Lay Them Shotguns Down 03:58 A Whole Lotta Rock And Roll 03:40 Doing Alright 03:08 Can't Take No More 02:48 Livin' Ain't Easy 03:47 Someday 03:14 One Day Without You 03:44 Betty And Johnny 03:36 Alderman 03:33 Gonna Take It As It Comes 03:37 Heaven 04:36
Hardrock
Heaven
Irish Coffee
Serpent Omega is een doom/sludge band uit Zweden die sinds 2011 de bossen in Stockholm en omgeving onveilig maakt. Er zitten veel rituelen verborgen in de muziek van de band; iedereen die houdt van een beetje Folklore binnen die muziekstijl, zou moeten over de streep getrokken worden. Hun debuut 'Serpent Omega' in 2013 is er zo eentje, ook de opvolger nu 'II' , leunt ertegenaan . We voelen een intense duisternis en af en toe komt een zonnestraal piepen; van begin tot eind is het naar adem happen. Magistraal!
Dat komt al tot uiting op “Orog Nuur” , donkere wolken pakken zich samen en doet de zon verdwijnen in je koude hart. Een overweldigend gevoel van een duistere intensiteit waardoor je met angstzweet op de lippen in die donkere hoek van de kamer achterblijft.
Het gevoel moet goed zitten. Op deze nieuwe 'II' is dit zeker het geval . De instrumentale trage opbouw naar een oorverdovende climax vind je terug op “Land of darkness” , het mooie epos “Rivers of Reversed” ,“Through the gates” en “At the mountains edge”.
Serpent Omga slaagt er in de meest donkere gedachten in het onderbewustzijn naar boven te brengen en slaagt met brio in zijn opzet . Hun ‘folkloristische doom/sludge metal’ voert je naar mystieke oorden van verderf.
De kers op de taart zijn de vocals van de zangeres, Urskogr die alles uit de kast haalt om je te doen genieten van die duisternis. Ze doet dit door variaties van grunts en cleane vocalen , een geflirt tussen donker en licht. De duisternis overheerst wel. En we zijn er niet echt treurig om. Op afsluiter “Av Aska” komt dit tot uiting, waar op mysterieuze wijze wordt besloten. De fluisterende stem uit de donkerste kerkers van de Hel bezorgt je de ultieme doodsteek … of misschien net niet… Het mysterie blijft dus overeind staan.
Besluit: Je waant je bij het beluisteren van 'II' van Serpent Omega in een horrorfilm waar het plot je vol vraagtekens achterlaat; er moet een vervolg op komen want het is nog niet voorbij. Deze schijf is dus duidelijk geen eindpunt, maar een begin van nog veel waanzin die op een intense wijze onze wereld overhoop gooit.
De manier waarop de band je onderdompelt in die duisternis, drijft ons tot pure waanzin. Een soort waanzin in doom en sludge waaruit je niet wil of kan ontsnappen; een gevoel van onbehagen dat je overvalt bij een spannend horror verhaal, waarbij je op het puntje van je stoel gespannen zit te kijken en te luisteren naar het onophoudelijk gekrijs van slachtoffers, keert ook terug op deze knappe, filmische plaat van Serpent Omega.
We zijn benieuwd naar het volgende hoofdstuk van hun horror verhaal. Hopelijk moeten we hier weer geen zeven jaar op wachten …
Tracklist: Orog Nuur - Land Of Darkness - Rivers Of Riversed - Through The Gates - Chthonic - At the Mountain Edge - Av Aska
doom/sludge
II
Serpent Omega
Naked Giants is een formatie uit Seattle die zich met hun debuut 'Sluff' , 2018, in de schijnwerpers plaatste. De band slaagt erin punkrock te combineren met aanstekelijke pop. Een ruim publiek kon worden aangesproken , die houdt van alternatieve rock, en niet vies is van een toegankelijke sound. Het komt ook tot uiting op de nieuwste schijf 'The Shadow’.
'Rust roest' … Naked Giants is geen band die ter plaatse blijft trappelen, maar slaagt erin zichzelf heruit te vinden op hun clichématige moeilijke tweede. Dat blijkt al uit het bijzonder energieke “Walk of doom” , die alle registers open gooit en een feestelijke stemming. “Take a change” lijkt een eenvoudige punk song maar Naked Giants zet je hier fijntjes op het verkeerde been. Dit is het soort punkrock die aan de ribben kleeft, waarop je lekker meebrult, net als op “Televison” en “Better not waste my time”.
Naked Giants voegen op die energieke, fuzzy punk echter wat schepjes weemoedigheid aan toe. “The Shadow” is er een sobere song die je kippenvel bezorgt. Kreeg de band op hun eerste nog kritiek van oppervlakkigheid, dan wordt hier op deze nieuwe schijf komaf mee gemaakt. “The Shadow” weet door z’n riffs en drum salvo’s je hart te raken. Afsluiter “Song for when you sleep” zet dit nog meer in de verf.
Besluit: Deze band kijkt vooruit en trekt hun oerdegelijke punkrock open; ze drijven het tempo telkens op verschroeiende wijze omhoog, waardoor je gewoonweg niet kunt stil zitten. Live moet dit gegarandeerd zorgen voor een wervelend punkrock feestje.
'The Shadow' is gevarieerde , kleurrijke punk rock. Je hoort een band die in een jaar tijd enorm is geëvolueerd, en nog steeds energie over heeft om de grens te verleggen. Het eindpunt is nog niet bereikt.
Tracklist: Walk Of Doom 01:45 - High School (Don't Like Them) 03:22 - Take A Chance 02:41 - Turns Blue 05:06 - (God Damn!) What I Am 02:41 - The Ripper 03:13 - Unpeeled 03:09 - Television 03:41 - Better Not Waste My Time 03:18 - The Shadow 06:07 - Song For When You Sleep 03:52
alternatieve rock/indie pop/punk
The Shadow
Naked Giants
Bear's Den is sinds 2012 het favoriete knuffelbeertje van de doorsnee pop-folk liefhebber. De band rond het trio Andrew Davie, Kevin Jones en Joey Haynes brachten al verschillende zeemzoeterige platen uit, en raakten de gevoelige snaar altijd op de juiste plaats. Ook al blijft de band ook nu nog steeds uit datzelfde vaatje tappen, ze komen er terug mee weg.
Voor hun nieuwste schijf 'Fragments' gaat Bear's Den een samenwerking aan met componist Paul Frith. Zijn bijdrage is dan ook een meerwaarde.
Je hebt zeemzoeterigheid waardoor je na een tijdje in slaap wordt gewiegd, en je hebt zeemzoeterigheid die aan je ribben kan kleven. Sinds hun debuut 'Islands' , 2014, behoort Bear's Den duidelijk tot de tweede categorie.
Paul Frith had het snel door. De herbewerking van songs als “Crow” en “Breaker/Keeper” zijn twee voorbeelden van hoe Paul de songs in een ander kleedje steekt, zonder het origineel tekort te doen. Het maakt 'Fragments' een bijzondere plaat. Bear's Den laat een subtiel andere kant van de band horen. ‘Fragments’ zal ook in de smaak vallen bij fans van een Elbow, gezien ze er dichter tegen aanleunen door de songarrangementen. Het wordt in de verf gezet op die eerste song “Fuel On Fire”. Of “Auld Wive”, waar de geest van Bear's Den folkse sfeer binnen een weemoedige omkadering aanwezig is, gesterkt door een warme stem die je meevoert naar mooie oorden.
Het material wordt dus in een ander kleedje gestopt. Het idee ontstond namelijk om hun songs te voorzien van strijkers en piano. Bear's Den klonk al intensief mooi, nu worden de songs naar een hoger niveau gestuwd, lichtjes afwijkend van hun comfortzone. Het maakt 'Fragments' een bijzondere schijf. Bear's Den slaat andere wegen in dan we van hen gewoon zijn, zonder hun identiteit te verloochenen.
Tracklist Fuel On The Fire - Auld Wive - Can't You Hear It In The Silence - Crow - As The Clouds Began To Part - Isaac - Fireworks Flashing - When You Break - Broken Parable - Breaker/Keeper - Lightning Trying To Put Out A Spark - Napoleon
Fragments
Bear’s Den
Bear's Den + Paul Frith
Caroline
De Gentse formatie Nordmann is in de loop der jaren uitgegroeid tot een fenomeen in ons land en ook in het buitenland. Sinds 2012 heeft de band voldoende zijn stempel gedrukt op de muziek; op eigenzinnige wijze, weet Nordmann steeds zowel op als naast het podium vriend en vijand te verrassen.
Na een vrij lang pauze komt nu eindelijk een nieuwe schijf op de markt 'In Velvet'. In een interview hadden de heren het al aangegeven, er wordt bewust heel wat bronnen aangeboord.
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79540-nordmann-we-deden-niets-nieuws-maar-we-waren-er-wellicht-samen-met-o-a-stuff-op-het-juiste-moment-op-de-juiste-plaats.html
Nordmann levert een knappe plaat af, waarop ze ons aangenaam weten te verrassen.
De fans van het eerste uur hoeven zich geen zorgen te maken, Nordmann is nog steeds Nordmann. Maar op 'In Velvet' wordt iets meer geflirt met elektronica. Dat zorgt voor een gevarieerd en bevreemdend aanvoelend klankenbord. Een donker geluid, melancholisch van aard, is de rode draad van deze knappe schijf.
Je komt terecht in een bont wereldje, waar je als luisteraar vergaapt aan de schoonheid rondom je; het werkt bovendien zo verslavend dat je er nooit genoeg van krijgt. De band liet in het interview al optekenen dat het deze keer meer een studio album is dan een live album. Dat is te merken aan de perfecte productie van Jasper Maekelberg , die de muziek van Nordmann naar een hoger level opkrikt.
Prachtig hoe de heren elkaar trouwens blindelings blijven vinden in het oneindig improviseren en experimenteren. Dat wordt al in de verf gezet op de eerste song “Cryptonym”. Het is de rode draad op dit meesterwerk. Dampende gitaarlijnen zijn aanwezig; de elektronische klanken overheersen nu iets meer dan voorheen, naast de sax en het drumwerk.
Een bevreemdende hoes, die iets mysterieus donker uitstraalt, sluit perfect aan bij de muziek binnenin, zonder te slaan, en je onder te dompelen in dat badje van donkere melancholie. Nordmann trekt ons van begin tot eind compleet over de streep. Er zijn de experimentele pareltjes “Blue rose case”, “Jade” en het indrukwekkend mooie “Boats/Marseille”. De andere nummers zijn even sterk. Elke song is een kleurrijk, filmische parel die je doet wegdrijven naar onbekende oorden waar het fijn vertoeven is. Het is het totaalplaatje dat ons over de streep trekt. De toevoeging van toetsen en gitarist Thijs Troch in de live setup, is trouwens een meerwaarde. Het komt de sound van een evoluerende Nordmann ten goede. Luister maar eens naar “Partie-Deu”, “April” en het wonderbaarlijke “Maine Cocoon”, waarmee de band met brio deze intens mooie schijf afsluit.
Besluit: Nordmannis een band buiten categorie, weet je te bedwelmen, en prikkelen de fantasie van de luisteraar. Het is een bands die telkens opnieuw durft te vernieuwen zonder hun roots te verloochenen.
Nordmann verrast op 'In Velvet' door het elektronisch vernuft te combineren met intens mooie sax , drums en gitaar.. Nordmann verlegt z’n grens. Nordmann voegt er live altijd iets extra’s aan toe, wat een mystieke wereld biedt. Het is een plaat die bijzondere beelden oproept in ons onderbewustzijn.
Nordmann stelt zijn meesterwerk live voor op 31 oktober in de Handelsbeurs, Gent, een aanrader van formaat! Info op www.handelsbeurs.be
Tracklist: Cryptonym - Cascade (S) - Submarine - Blue Rose Case - Jade - Boats/Marseille - Star-Fluff - Partie Deux - April - Maine Cocoon
All Them Witches is een band waarop je nooit een label kon kleven. De uit Nashville afkomstige formatie heeft ondertussen al vijf albums afgeleverd in acht jaar, kleurrijke plaatjes van alle ingrediënten binnen ‘rock/country/alternative music’ . Een reden temeer om ook deze nieuwste schijf ‘Nothing As the ideal’ onder de loep te nemen.
Sinds 2018 is All Them Witches een trio geworden na het vertrek van toetsenist Jonahtan Draper. Of dit invloed heeft op het geluid? Het kleurrijke blijft overeind staan, het furieuze ook. Deze schijf werd opgenomen in de wereldberoemde Abbey Road Studio, dit biedt daarom geen sleutel tot succes. Maar toch. De combinatie tussen de veelzijdige aanpak van de band met de magische impact van die legendarische studio zorgen voor een pareltje dat op veel vlakken de perfectie overschrijdt.
Dat begint al met het bijna zeven minuten lange “Saturnine & Iron Jaw”, waar de band toont dat je hen niet in een hokje kunt duwen. Aanstekelijkheid wordt verbonden met hypnotiserende klanken en een vocale aankleding die al even veelzijdig blijkt te zijn als die instrumentale impact. Het zorgt ervoor dat je als luisteraar gekluisterd aan de boxen lekker zit te headbangen én geniet!
All The Witches kleurt namelijk ook nu weer lekker buiten de lijntjes, en verrast je voortdurend met zelfs links en rechts een experimentele voetnoot, als bij de song “See You next fall” waar dreigende, mysterieuze klanken en vocalen uitmonden in een climax die de aarde onder je voeten doet daveren. Vooral valt de virtuositeit van de gitarist van dienst op, die met magistrale oogstrelende riffs elk haartje op je arm doet rechtkomen. De bezwerende stem van Charles Michael Parks Jr. wordt telkens gecombineerd door lekker pompende baslijnen en drum partijen die je oorschelpen strelen en aanvoelen als donderslagen; en uiteraard die duivelse gitaar riffs van Ben McLeod , als kers op de taart.
Door het wegvallen van het toetsenwerk, keert de band terug naar de essentie, zang, drum en gitaar. Ook al mis je soms wel die toetsen, het heeft er niet voor gezorgd dat de band in kwaliteit moet inboeten en daar zijn we zeer blij om.
Op “The Children of Coyote woman” flirt All them Witches met country invloeden en overdekt die voldoende met een gebald rock gehalte. Het bewijst nogmaals dat dit trio van zoveel markten thuis is. Na dit rustpunt - de sobere aankleding doet je wegdromen naar lange zomeravonden rond het kampvuur - worden alle registers weer lekker open getrokken naar een wervelende en verdomd gevarieerde finale van “Lights out” en het ellenlange epos “Rats in Ruin”, een veelzijdige , gevarieerde parel van meer dan negen minuten. Hier haalt de band alles uit de kast om te laten horen tot wat ze in staat zijn. Langzaam opbouwen naar een climax op een verschroeiende mooie wijze, en eindigen met een magistrale gitaar solo waaruit blijkt dat Ben een grootmeester is van het instrument, zonder te willen vergelijken met de gitaargoden uit verleden en heden. Indrukwekkend.
We willen echter benadrukken dat het niet dat één element , de gitaar virtuositeit is dat boven de andere uitsteekt binnen de band, het is de samensmelting tussen al die technisch hoogstaande huzarenstukken dat ons het meest over de streep trekt. De magie die ontstaat als zang, drum, bas en gitaar samenvloeien , bezorgen je de ene na de andere adrenalinestoot.
Besluit: All Them Witches heeft het vertrek van een teamlid goed ingevuld, en weet opnieuw aangenaam te verrassen. We houden namelijk van bands die niet ter plaatse blijven trappelen en graag die comfortzone bewust verlaten. All Them Witches voldoet steeds aan onze verwachtingen. Dat was vroeger al zo, het blijkt nu ook bij deze nieuwe parel ‘Nothing As the ideal’ …
Tracklist
1 Saturnine & Iron Jaw 06:49
2 Enemy Of My Enemy 03:30
3 Everest 02:07
4 See You Next Fall 09:50
5 The Children Of Coyote Woman 03:36
6 41 05:20
7 Lights Out 03:13
8 Rats In Ruin 09:11
Bill Callahan werd eind jaren '80 bekend door zijn lo-fi project Smog, met wie hij hoge ogen gooide tussen 1993 en 2005. Ondertussen gaat de man solo op de hort. Na zijn laatste album 'Shepperd in a Sheepskins' bleek er nog materiaal in zijn schuif te liggen waarmee hij wel iets kon doen. Door de lockdown kwamen die songs boven drijven onder 'Gold Record'. Een gouden plaat voor liefhebbers van warmhartige songs, gebracht door een troubadour die ontroert maar ook een spiegel voorhoudt, zonder te oordelen of te veroordelen.
Op het ritme van een kabbelend beekje vertelt Bill Callahan uitgebreid zijn verhaal. “Pigeons” komt al mooi binnen, je vleit je op je stoel en luistert ontspannen naar de gezapige manier waarop de verhalenverteller binnen Callahan je comfortabel laat voelen in zijn wereld.
Ok, dat kan na een tijdje wat saai gaan klinken, want hij verlaat zelden de begane weg. De zachte, warme stem van Bill zorgt ervoor dat je je geen seconde verveelt. Elke song is opgebouwd rond dat zelfde totaalgevoel. “Another song” tot “Protest song”, het zijn één voor één van die songs die laten horen dat de man best mooi kan vertellen. We horen zelfs subtiel een streepje Lou Reed passeren, als bij “Let's move to the country''. De gestroomlijnde manier van Lou z’n verteltrant, vind je bij Bill Callahan ook; dat hij nog een streepje zwevende gitaar klanken toevoegt aan de sound is eigenlijk ondergeschikt aan wat hij doet met zijn warme stem. De mooie inbreng van trompet binnen sommige songs is een enorme meerwaarde. Het is vooral zijn prachtige stem die hij in de weegschaal gooit om zijn verhaal te vertellen. Dat blijkt als hij het heeft over “Ry Cooder” tot de mooie afsluiter “As I Wander”, waarmee hij deze schijf in schoonheid afsluit.
Besluit: Bill Callahan zingt over zijn eigen leven en voegt er een dosis humor aan toe. Hij heeft het op eenvoudige wijze ook over jouw en mijn leven. Hij haalt zijn inspiratie uit de meest eenvoudige dingen van het leven , als “Breakfast” of doet aan zelfrelativering zoals bij “Ry Cooder”. Allemaal op diezelfde gezapige wijze waardoor je als luisteraar met een glimlach een traan wegpinkt en jezelf dus ook herkent in zijn songs.
Heel subtiel houdt Callahan je een spiegel voor zonder dat door je strot te rammen, nee, hij doet het op zachtmoedige wijze waardoor je alles in een andere perspectief ziet.
De boodschap die Bill Callahan hier verkondigt is vooral een positieve mening die je in deze tijden zeer goed kunt gebruiken.
Kortom: Mooie plaat, van een artiest die al zoveel jaar niets meer hoeft te bewijzen, maar fijntjes je hart raakt op eenvoudig gezapige wijze. Alles ligt op diezelfde lijn en het stoort allerminst.
Pigeons (5:25) Another Song (3:15) 35 (4:03) Protest Song (3:58) The Mackenzies (5:03) Let's Move to the Country (3:19) Breakfast (2:48) Cowboy (4:35) Ry Cooder (3:51) As I Wander (3:56)
singer-songwriter/folk
Gold Record
Bill Callahan
Onlangs overleed de levende legende Toots Hibbert, frontman van de ska/reggae formatie Toots & The Maytals aan de gevolgen van het corona virus op 77 jarige leeftijd. De band is bekend geworden door grote hits als “Pressure Drop” en “Monkey Man”. De Jamaicaanse band had een groot aandeel om ska, reggae popular te maken. Dat Toots Hibbert nog niet van plan was om op zijn lauweren te rusten, bleek uit de laatste release 'Got to be tough' dat eind augustus op de markt kwam.
Een postuum nu aan deze legendarische artiest met deze recensie.
Om eerlijk te zijn voegt Toots and The Maytals op hun nieuwe schijf niets nieuws toe aan het gedoodverfde geluid . De aanstekelijke samensmelting van pure ska en lekkere, warme reggae komt in walmen naar jou tegemoet op “Drop off head” , “Just brutal” en “Got to be tough” waaruit blijkt dat Toots nog steeds goed bij stem was. De warme uitstraling keert over de hele lijn terug en doen je zweven over de dansvloer.
Toots and The Maytals is nu gewoon nog steeds die legendarische band die grenzen heeft verlegd binnen de ska en reggae . Dat wordt verder in de verf gezet op warmhartige pareltjes als “Stand Accuse” en “Three little birds” , waaraan Ziggy Marley zijn medewerking verleent. Hoewel ‘Got to be tough' de melodieuze luchtigheid uitstraalt van vroegere klassiekers van de band, zijn de thema's van Toots eerder serieus. “Just Brutal” gaat over slavernij, terwijl “Drop Off Head”, “Struggle” en “Stand Accused” betrekking hebben op onrechtmatige afkeuring in de brede zin. Humor en ernst, - het is de luisteraar die spiegel voorhouden -, keert steeds terug op deze nieuwe schijf.
Ska en reggae is muziek die live nog het best tot uiting komt. Hier stilstaan is onmogelijk, daarom is het bijzonder jammer dat we die sound en warme stem van Toots niet meer zullen horen om een dampend ska/reggae feestje te verwezenlijken.
Besluit: 'Got to be tough' is een plaat die niets nieuws toevoegt aan de gedoodverfde sound van Toots &The Maytals, maar wel aan je ribben blijft kleven. Het afscheid was onverwachts; Toots laat hier een wonderbaarlijk mooie erfenis achter. Zijn geest zal nog lang rondwaaien. Met deze plaat bewees hij nog maar eens stevig op de troon te zitten in het genre van de ska en de reggae.
Tracklist: Drop Off Head 03:53 Just Brutal 03:35 Got To Be Tough 04:06 Freedom Train 03:41 Warning Warning 03:55 Good Thing That You Call 03:02 Stand Accuse 03:23 Three Little Birds (feat. Ziggy Marley) 05:20 Having A Party 05:21 Struggle 05:12
Reggae/Ska
Got To Be Tough
Toots and the Maytals
Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. In 2019 bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'. Een plaat die ook ons niet is ontgaan. We schreven: '’Qua intensiteit doen deze songs subtiel denken aan een band als Moonspell, die je doen wegdrijven naar verre onontgonnen oorden . Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken … Splendidula verlegt de grens binnen duisternis en donkere melancholie, waarbij doom en gothic elkaar vinden, binnen een omkadering die je als luisteraar tot tranen toe bewegen. Letterlijk"
En dat is dus de verdienste van topmuzikanten en hun zangeres , die over een onaards aanvoelende stem en uitstraling beschikt.
Ondertussen is er wel watveranderd, Kristien haar stem is nog steeds zeer belangrijk, maar de instrumentale inbreng is verruimd. Dat merkten we al op recente concerten - vóór de corona crisis - van de band.
In januari 2021 komt er normaal gesproken een nieuwe plaat uit via Argonauta Records. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Onlangs verblijdde Splendiula ons met een gloednieuwe single “Somnia”, met een tot verbeelding sprekende video clip. Het mooie aan deze song is de opbouw naar een bepaalde climax. De stem overheerst niet meer, de instrumentale aankleding - die live nu wat meer op de voorgrond treedt - speelt in deze single een bijzonder dreigende, mysterieuze rol. Die dreigende ondertoon komt als een duistere walm op jou af. Dat de clip in zwart/wit is opgenomen in een bos, - de geheimen van de natuur spreken altijd tot de verbeelding -, - zorgt ervoor dat er nog meer een mystieke sfeer ontstaat die je doet baden in het angstzweet.
De stem van Kristien is een meerwaarde om het geheel compleet te maken; eerst een angstaanjagend gekrijs, daarna eerder een cleane vocale aankleding die de haren op onze armen doen recht komen van pure angst.
De beelden die we voor oog kunnen hebben, versterken dat gevoel alleen maar. Splendidula klinkt nu nog complexer en vooral completer dan vroeger. En dat doet ons uitzien naar meer in de toekomst. Op basis van deze zeer geslaagde, donkere single , die letterlijk bij de keel grijpt, ziet de toekomst er rooskleurig uit. Of in het geval van Splendidula, intensief gitzwart.
stoner/sludge/doom
Somnia -single-
Splendidula
Check de single en clip https://www.youtube.com/watch?v=gO5gp8IJsHg
True Zebra is het project rond Kevin Strauwens die op eigenzinnige wijze zijn weg baant in het elektronische muzieklandschap. De man wist ons al enkele keren aangenaam te verrassen, zoals bij zijn vorige release 'War of the words'. Er zat vier jaar tussen die release en de nieuwste 'Idiorhythmic'
We volgen de man al sinds zijn titelloos debuut in 2012. Over de opvolger 'Adoremotion' schreven we ''Net het schipperen tussen dreigende klanken , de pop aanvoelende sound en de aankleding doen ons denken dat True Zebra met deze plaat ‘Adoremotion’ een heel ruim publiek van elektrofans kan aanspreken. Binnen de brede waaier van genres, is dit een heel goed voorteken. We durven stellen dat Kevin zich als een muzikale kameleon manifesteert in het elektronische muzieklandschap.''
Het voortdurend in uitersten flirten is ook nu weer de rode draad op het nieuwe werk 'Idiorhythmic'. Dat zet True Zebra in de verf op “Connection is Addiction”. Een song die duisternis (met streepjes EBM invloeden) en licht (door het toevoegen van lichtvoetige synhtpop klanken) bij elkaar brengen. Hij onderstreept het nog meer op “Wait Wait Wait” en het dreigende mooie “Weird”; soms aangrijpend, zeer meeslepend maar ook vaak om je in doodsangsten achter te laten o.m. op “Sex”. True Zebra kan als een razende tekeer gaan, tot je hersenpan op barsten staat en je ziel haast dreigt te branden in de Hel.
Op “Move” zijn de EBM elementen dan weer opvallend aanwezig en gaan we dansen tot in de vroege uurtjes. True Zebra sluit de plaat af met een elektronische mokerslag die in je gezicht tot ontploffing komt op de titelsong “Idiorhythmic”. Het tempo wordt opgedreven tot een climax , waarna alles plots bruut stopt, waarnij je totaal verweesd achterblijft in een donkere hoek, met een opvallend uitzicht op ietwat licht aan het eind van de tunnel.
Flirtende met uitersten zo horen we Kevin graag. We houden van afwisseling , en dit biedt True Zebra je over de hele lijn aan op de nieuwe schijf, wat in het verleden ook al zo was. Met het nieuwe meesterwerk slaagt Kevin er in ons te verwonderen, te laten nadenken maar ook voldoende te laten dansen. Hj laat het licht nog voldoende schijnen in de gang, zodat we onze weg vinden naar het einde van die donkere tunnel.
Besluit: We hadden eigenlijk niet anders verwacht van onze favoriete kameleon binnen dit elektronisch kader, True Zebra slaagt er in meeslepende elektronische muziek te verbinden met donkere, rauwe EBM en voegt er aanstekelijke synthpop aan toe; je zweeft veilig over de lijn tussen licht en duisternis.
Tracklist: Connection is addiction 03:56 Wait Wait Wait 03:34 Logistica and thelemia 04:03 Weird 03:40 Sex 04:10 Move 03:59 Idiorhythmic 04:06
Electro Rock/Synthpop/Electropop
Idiorhythmic
True Zebra
Instriumae is een bijzonder interessant instrumentaal concept rond drie muzikanten uit héél verschillende werelden. Zowel letterlijk als figuurlijk. N'Lie is een violiste o.a. in Opera Muntschouwburg, Het Nationale Orkest van België, Night of the Proms enz. Ze is afkomstig uit Zwitserland en klassiek geschoold. Marty Carpe Diem - afkomstig van Frankrijk - komt uit het metal milieu en Franki Rellih werkte mee aan projecten als ‘Dit is Belgisch’, Yourstone en de Sinshaper EP 'This Will Hurt'. Ondanks die uiteenlopende stijlen, zijn er zeer veel raakpunten tussen deze muzikanten; we merkten het in het interview dat we hadden met de band.
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77344-instriumae-onze-sterkte-we-brengen-iets-dat-muziek-liefhebbers-aanspreekt-die-bewust-op-zoek-zijn-naar-iets-nieuws.html
In het verleden bracht de band al een single uit “Spes Bona”. Nu verscheen “Lex Naturae”, een geflirt tussen klassiek en rock.
De intens mooie viool klank, die een zweem van folklore bevat, wordt aangesterkt met een drumpartij die verdooft maar ook flirt met lichtjes de geluidmuur afbreken. De gitaarlijnen schipperen tussen beide in. Alsof een soort zachtaardig gevecht ontstaat tussen de drie ingrediënten, zonder dat er brokken van komen. Eerder word je op een intens mooie wijze meegevoerd naar een filmisch landschap, omgeven door sprookjesfiguren die het bijzonder goed menen. Een stijl die we ook terugvinden in een rock opera.
Het is echter opvallend hoe de band op deze ene single al laat aanvoelen dat ze van meer markten thuis is, en je dus bewust op het verkeerde been zet. Dat is ook de bedoeling bleek uit het interview: "We creëren bewust een soort chaos, waarbij de luisteraar zelf kan invullen wat hij ervan vindt. Onze muziek moet iets zijn om te ontdekken; muziekliefhebbers die daarvan houden, zullen zeker hun gading vinden bij ons. We komen trouwens allemaal uit heel uiteenlopende werelden. Zo ontstaat er bijvoorbeeld een botsing tussen metal en klassiek die er kan voor zorgen dat die elkaar nooit meer willen terugzien. Hier gebeurt echter het omgekeerde, het zorgt voor een grote meerwaarde langs drie kanten. Doen we dat expres? Nee, eigenlijk niet. We laten het gewoon gebeuren" zegt Franki hierover.
Die botsingen tussen klassiek en metal trekt ons het meest over de streep, het zijn echter zachtaardige aanrakingen die iedereen met een brede glimlach op de lippen de zaal doen verlaten.
Besluit: De klassieke muziek liefhebber en de rock fan wordt bij Instriumae duidelijk op zijn wenken bedient. Vergelijkingen met bands doen we niet aan. Een streepje Nightwish (waarmee ze volgens hetzelfde interview worden vergeleken) keert op deze “Lex Naturae” terug.
Bewust wordt gekozen om het publiek op het verkeerde been te zetten, door lichtjes te gaan experimenteren en zelfs te improviseren. Nogmaals alles blijft binnen een zeer sobere omkadering, ondanks het geflirt met oorverdovende klanken. Ook word je niet in slaap gewiegd , de intensieve samensmelting van hun ingrediënten doen je vertoeven in een sprookjesachtige, mysterieuze wereld waaruit je niet wil en kunt ontsnappen. Dit smaakt naar meer, veel meer.
De luisteraar heeft altijd het laatste woord …
Instrumentaal
Lex Naturae -single-
Instriumae
https://www.youtube.com/watch?v=_eqetSMN82o&list=OLAK5uy_kjg3F6i9hX8W-bPhcyNMNFV-6vPOnZsW0
Nederlands 
Français 
