Bij de release van ‘Tasteless Tastings’ en ‘Soup Dejour’ had de Amerikaanse deathmetalband A La Carte zelfs nog geen naam voor het subgenre dat ze zelf de wereld in geslingerd hebben, maar met hun nieuwe album ‘Born To Entertain’ maken ze duidelijk: dit is culinary death metal.
Sinds ‘Soup Dejour’ is de band van een duo uitgebreid met een maître d’hôtel, vocalist Aaron. Die vocale aanwinst duwt A La Carte naar een hoger niveau, al ontbreken ook nu nog steeds een tweede gitarist en een bassist. Maar in vergelijking met ‘Soup Dejour’ is ‘Born To Entertain’ een gigantische stap vooruit. Dat het trio intussen een vaste waarde is in het lokale clubcircuit in Ohio zal daar vast ook wel toe bijgedragen hebben. Producer Ryan Wechta mag deze band al voor de derde keer helpen en deze keer lijkt zij een grotere invloed te hebben dan op de vorige releases. Door die ‘professionelere’ sound verliest A La Carte een klein beetje van zijn charme. Het was leuker om te horen en te zien hoe vroeger het duo zichzelf moest overstijgen om alle nummers geschreven en ingespeeld te krijgen. Dat ‘us-against-te-world’-gevoel is wat weg op dit nieuwe album.
We krijgen op ‘Born To Entertain’ een leuke mix van brutal en fast deathmetal met een vleugje grind en slam. Je hoort dat deze Amerikaanse band ook zijn Europese klassiekers kent en eert, zoals ze ook in eerdere interviews aangaven, maar voor de ene cover op het album kozen ze dan toch voor “Choice Cuts” van de Amerikaanse band Impaled.
De songtitels en de lyrics over voedsel in al zijn lugubere vormen zijn opnieuw grotesk in hun mix van humor en gore (“Chamber Pot Pie”, “Ashtray Souffle”, “Bulimic Beetle Bile Buillion”, …). In vergelijking met ‘Soup Dejour’ zit er minder meaty thrash in de tracks van ‘Born To Entertain’ en meer invloeden en stijlkenmerken van grind. Wel krijgen de gitaarsolo’s vaak meer tijd en ruimte. Af en toe klinkt het serieus over-the-top en net zo vaak heb je zin om de luchtgitaar boven te halen of een eind mee te brullen.
De beste track is ook de single van het album: “Coffin Cake”. Andere knallers op ‘Born To Entertain’ zijn “Terrormisu” en “Gluttonus Maximus”. En de intro van “Maxi Pad Thai” is goed gevonden.
A La Carte zet met dit album een bord voor je klaar dat sommigen liever aan zich zullen laten voorbijgaan. Te kort gegaard, met vervallen ingrediënten en volgens het recept van je seniele grootmoeder. Maar wie een sterke maag heeft, zal hiervan smullen.

https://www.youtube.com/watch?v=1hhh9bVnyfw  

A La Carte - Smoked meats and blast beats are not a bad combo

A La Carte is een duo uit Ohio (USA) dat brutal deathmetal brengt en in de lyrics uitsluitend het thema voedsel aansnijdt. Toch een veel minder voor de hand liggend thema dan pakweg piraten, vikings, de maffia of American Wrestling.
Musiczine schoof aan bij Chef Wolfgang Cuck (gitaar, bas, zang) en Chef Highman (drums, zang) om te proeven van hun “Aborted Eggs Benedict”, “Salted Sewer Sushi” en “Fetal Fajitas”.

A La Carte is een goed gekozen bandnaam als je over voeding zingt, maar hij straalt niet de doom & gloom uit die we verwachten bij een deathmetalband. Wat is jullie verhaal bij de bandnaam?
ALC: Onze bandnaam is een weerspiegeling van onze nummers op de manier dat die als een gerecht met een eigen persoonlijkheid zijn gemaakt. Het geeft ons een zeker flexibiliteit in elk gerecht of nummer en we laten zo de mogelijkheid open om nummers te schrijven in elk muziekgenre.

Was het van bij de start duidelijk dat A La Carte rond het thema van voeding zou draaien?
ALC: Ja. Alles is terug te brengen tot voeding, muziek en films. Dat zijn voor ons de drie zaken die mensen kunnen samenbrengen. Drink een glas, verdeel het brood, kijk naar een film en laat je horen. Dat zijn de basisingrediënten van A La Carte.

Welke bands hebben jullie geïnspireerd voor A La Carte?
ALC: We vinden inspiratie bij heel wat bands, maar als we ons moeten beperken tot de belangrijkste, dan zijn het Impaled en Macabre, zowel muzikaal als in de teksten. Toen we opgroeiden, hielden we ook van de humor van Primus, Gwar en Frank Zappa. Dat heeft onze hersenen gevormd of misschien misvormd.

Speelden jullie voor A La Carte in andere bands?
ALC: Chef Highman speelde in de metalband Infecting the Vain van 2004 tot 2009. Chef Wolfgang Cuck speelde in grindcore- en deathmetalbands van 1997 tot 2003, in Corrupted Condition, en van 2003 tot 2013 in Disciples of the Damned.

Kennen jullie nog bands die ongeveer hetzelfde thema volgen als A La Carte?
ALC: Er zijn heel wat bands met lyrics over voeding in een paar van hun songs. Denk aan “Edible Autopsy” van Cannibal Corpse of “Hacked Up for Barbecue” van Mortician. Maar een andere metalband die uitsluitend over voeding zingt, daar hebben we nog niet van gehoord.

A La Carte werd na de opnames van ‘Soup Dejour’ uitgebreid met een zanger. Moest hij koken als ingangsexamen?
ALC: Het koken geven de chefs in de band niet uit handen, maar we zochten wel iemand met een stevige maag om onze klanten te kunnen bedienen. Er moeten nog een paar plekken in de keuken ingevuld worden. We zoeken nog een bassist en dan nog – vanwege het hoge sterftecijfer onder de kandidaten – een voorproever.

In een keuken kan maar één chef de baas zijn. Wie van de twee chefs in A La Carte is echt de baas?
ALC: (Antwoord van Chef Highman) Hoewel Wolfgang Cuck zou zeggen dat we elk net zo belangrijk zijn als de andere in A La Carte, moet ik toegeven dat hij – bij het opnemen van een album – meer petten opzet dan ik.

In de promo bij het album benadrukken jullie dat A La Carte geen grap is. Maar het verzinnen van de songtitels en teksten moet wel een leuke bedoening zijn?
ALC: Hoewel we geen parodieband zijn, houden we ervan muziek en teksten te maken die ‘over the top’ gaan. En tuurlijk is dat plezant. Songtitels verzinnen die naar de donkerste regionen van humor leiden, is één van onze favoriete aspecten van deze band.

De teksten in deathmetal gaan doorgaans over pijn, haat, verlies en ander onheil. Waar is jullie relatie met voeding verkeerd gelopen?
ALC: Wij houden net heel veel van voeding. Niets maakt ons meer woedend dan als we ons gehemelte verbranden of als je een verbandpleister ziet drijven in je soep. Onze grimmige teksten combineren onze liefde voor voeding en onze liefde voor horrorfilms.

Vaak hoor je over restaurants dat mensen er niet zouden eten als ze wisten hoe het er in de keuken aan toe gaat. Jullie hebben zelf in restaurants gewerkt. Klopt dat?
ALC: Wij zouden eten in de restaurants waar we werken, toch voor zover we zelf aan het fornuis staan. Als we niet zelf koken, blijft het natuurlijk altijd een gok.

Gebruiken jullie voeding als een metafoor voor de ganse maatschappij?
ALC: Zeker niet. We gebruiken onze muziek niet om onze eigen mening te verkondigen. Maar een song als Covid Cuisine is wel gebaseerd op de tekorten aan voeding tijdens de covid-lockdowns en het idee dat je bij langere lockdowns dingen moet gaan eten die in de maatschappij eigenlijk taboe of ongewenst zijn. Het is een interessante gedachte dat mensen dan hun proteïnen zouden moeten halen uit buidelratten of bosmarmotten.

Soms lijkt het alsof elke band uit de USA zijn eigen hot sauce uitbrengt als merchandise. Wat zou er thuishoren in de hot sauce van A La Carte?
ALC: Het oudste assortiment Poblano-pepers, geroosterd met verbrande haren. Met long-boter (wat je ophoest bij een longinfectie) om het wat textuur te geven en dikker te maken. De rokerige smaaktoetsen komen van bongwater met cayenne.

Ik denk dat ik nog even pas. In België hebben heel wat bands hun eigen bier. Hoe zou het A La Carte-bier smaken?
ALC: Een romerige, donkere stout; robuust maar nog net doenbaar, met subtiel een beetje koffiesmaak en een fluwelen afdronk met gerstmout.  

Op concerten zien jullie eruit als chefs. Komen er nog andere attributen aan te pas?
ALC: Op dit moment niet, maar dat is wel reeds ter sprake gekomen. Gerookt vlees en blastbeats zouden goed samengaan.

Welk Belgisch gerecht zou je eens willen proeven?
ALC (Wolfgang Cuck): Ik ben verslaafd aan varkensvlees, dus doe mij maar varkenswangen met Orval of Blauwe Chimay.

Kennen jullie een paar Belgische metalbands?
ALC: Everything and in-between Caducity, Aborted, Prejudice, Exoto, Moker, Marginal... so many great bands from that neck of the woods.

Wat brengt 2023 nog voor A La Carte?
ALC: Nieuwe muziek maken en opnemen. En we houden erg van concerten en festivals dus we hopen dat we veel live kunnen gaan spelen.

https://www.youtube.com/watch?v=8CXJhrt3yDs