Beech wist ons in 2018 aangenaam te verrassen met de EP ‘Teabag’. Nu is er het debuutalbum ‘Artifact’ en de belofte van ‘Teabag’ is uitgekomen: een volledig album met lo-fi verveeld-klinkende slackerpop in de geest van Lemonheads, Pavement en Teenage Fanclub. Met hier meer aandacht voor de melodie en meer upbeat dan bij de grote voorbeelden van de jaren ’90. Er zit soms zelfs iets zonnigs of zomers in deze Belgische slackerpop. De grens tussen slacker en dreampop wordt een paar keer overgestoken, in de beide richtingen. Het enige wat we nog missen is zo nu en dan een direct herkenbaar refrein dat de songs een eigen gezicht heeft.
De toon in de lyrics en in de muziek in het algemeen (die vocale harmonietjes in de koortjes!) is dus eerder positief-upbeat en vrolijk; al zijn er tracks waar er misschien toch een kleine schaduw over hangt.
Het niveau ligt constant hoog en dan is het moeilijk om er een paar positieve uitschieters uit te halen. “A Big Surprise” en “Another One” zijn heel sterke songs. “Into My Room” en zeker “Wrap Your Head Around It” hadden in de jaren ‘90/2000 misschien zelfs een paar weken in de Afrekening kunnen staan.
Daaruit zou je kunnen besluiten dat Beech twee of drie decennia te laat komt met deze fijne blend van slacker en dreampop, maar wie weet is deze band de voorloper van een slacker-revival. Het zou hen zeker gegund zijn.
Naar goede traditie bij Gazer Tapes is deze ‘Artifact’ van Beech vooral op cassette beschikbaar.
https://gazertapes.bandcamp.com/album/artifact

Beech, het Aalsterse trio rond Kristof Souvagie, heeft een eerste album uit. ‘Teabag’ komt uit op het Belgische cassettelabel Gazer Tapes, maar is ook gewoon als download  te krijgen. Het universum van Beech bestaat uit zomerse, rammelende slackerpop. Denk aan Pavement, Dinosaur Jr, Weezer, de Lemonheads en Eels.

Het absolute prijsbeest op ‘Teabag’ is “Fifteen Years”. Die loopt over van bedrieglijke eenvoud en die schijnbaar-verveelde zanglijnen. Dat kunstje herhalen die van Beech nog een paar keer, op “Overlooked” en “Vultures”. “Heaven” is van een andere orde. Op die track zitten ook de lo-fi-gitaarsolo’s heel raak in de songopbouw en dat zorgt voor een extra dimensie. Dat hadden ze ook in de andere songs wat meer aan bod mogen laten komen.

“In My Hands” is een beetje de vreemde eend in de bijt. Hier geen slackerpop, maar dankzij die akoestische gitaar eerder iets tussen de Wolf Banes en The Jam in. Het is ook veruit het vrolijkste en meest zomerse nummer van dit album.

Mooi dat een band uitzonderlijk eens voor slacker kiest, en er dan toch nog zijn eigen ding mee doet.