Gift Of Blankets is een Gents experimenteel blackmetalduo dat dans-performances en muziek combineert. Hun eerste EP met drie nummers komt uit bij Babylon Doom Cult Records, op een reeks van 50 cassettes.
De bezetting is beperkt tot drums, gitaar en grunts. Zelf beschrijven ze het als sun-kissed blackmetal en als flamenco heruitgevonden als blackmetal. En zo klinkt het ook: het heeft heel wat vormelijke kenmerken van blackmetal, maar waar blackmetal doorgaans ijzig en kil klinkt, stroomt hier warm bloed door de aderen van de tracks. Passie is het hoofdbestanddeel van deze muziek, maar dan misschien niet noodzakelijk de passie tussen twee mensen, maar eerder passie als een sociaal of ander engagement, als een soort van bevrijdende, zuiverende uitlaatklep. De EP-titel kan je vertalen als ‘ik ga niet meer naar de mijn’.
De intro van de titeltrack en ook die van “Por Seguiriyas” hebben zeker een toets van flamenco en de ritmes en versnellingen in de tracks gaan ook soms in die richting. De riffs en grunts en ook de soms kale sound en productie zijn duidelijk meer blackmetal-verwant. De lange instrumentale stukken is iets wat beide invloeden gemeenschappelijk hebben.
Het is een ongebruikelijke combinatie die Gift Of Blankets brengt, maar zeker een combinatie die intrigeert en die ons bij momenten met verstomming slaat. Het is in het grotere geheel der dingen ook leuk dat deze Gentse band op deze manier flamenco (een Spaanse verwijzing naar Vlaanderen) terugbrengt naar Vlaanderen.

https://giftsofblankets.bandcamp.com/album/a-la-mina-no-voy-m-s

J Mascis verraste ons in 2021 met het fijne Dinosaur Jr-album ‘Sweep It Into Space’. Niet zoveel later is er nu ‘Moon Is’, een nieuw album van Mascis’ zijprojectje Heavy Blanket.
Heavy Blanket is de band die Mascis sinds 1984 heeft met hogeschoolvrienden Pete Cougar en Johnny Pancake, die drums en bas toevoegen aan deze instrumentale tracks, maar eigenlijk is het een vehikel om ‘iets’ te doen met de reeksen gitaarsolo’s en riffjes die Mascis opnam en niet in andere bandprojecten kwijt kan. Dat zijn bij momenten geniale solo’s, progressieve lo-fi grunge.
Van de zes songs is opener “Danny” veruit de sterkste. Met een ongeveer duidelijke songstructuur en een heerlijk geluid. Ergens tussen de vroege Black Sabbath en Yawning Man in. De andere tracks hebben een veel minder duidelijke of coherente structuur en hangen enkel aan elkaar dankzij het eindeloze gepingel van Mascis.
”Crushed” lijkt een 70’s gitaarorgie te gaan worden en pakt dan toch de afslag naar Black Sabbath meets desertrock. Titeltrack “Moon Is” heeft een ietwat kleffe, klassieke prog-ruggengraat en weet nauwelijks te enthousiasmeren. “String Along” is zowat één solo van ruim acht minuten. Een heel goede gitaarsolo van acht minuten overigens, maar dat wil ik hem nog wel eens live zien naspelen.
“Eyevoid” doet aan het begin vaag wat denken aan Jimi Hendrix, maar krijgt al snel de signature-gitaarsound van Mascis. “Say It To You” heeft heel zuinig toch wat vocalen (er klinkt wat geneurie op de achtergrond) en is de meest slome track, met de meeste doom & gloom.

Als album stelt ‘Moon Is’ een beetje teleur. Het gebrek aan zelfdiscipline om uit deze op het schap gegooide reeks riffs en solo’s toch een ‘gewone’ song te smeden, dat gebrek is bijna tastbaar aanwezig. Applaus voor wat Mascis gitaar-technisch voor elkaar krijgt, boegeroep voor de luie donder die niet net iets harder zijn best deed.