Marino Roosen is de componist en zanger van deze band. Hij verzamelde bandleden uit Sophia, Rhinos Are People Too en Fornet rond zich. Die voorzien de breekbare en tijdloze songs van Roosen met ijle, melancholische gitaren. Daarnaast vullen melodieuze soundscapes en mooie harmonieën de songs aan. Zo komen ze tot een totaalgeluid dat ergens op het kruispunt van americana, indie en dreampop ligt.
Vorig jaar was er hun album ‘Leaves’ dat ons wist te bekoren. Deze EP is volledig opgehangen aan het overlijden van zijn vader en zijn grootmoeder. Een persoonlijk en intiem werkje dus. Er werd veel symboliek in gestoken. Er werd bijvoorbeeld gestart met de opnames op de tweede verjaardag van het overlijden van zijn vader. Op de cover zien we mensen met slagersschorten zoals zijn vader altijd aan had en de voorschort van zijn grootmoeder. Bovendien komt deze EP  met de verjaardag  van zijn pa. De productie werd door Bert Vliegen (die ook ‘Image’ van Whispering Sons deed) gedaan en Vliegen is daarnaast ook lid van de band (gitaar, keys en stem).
Muzikaal is het ook genieten. De single “The Keg” bestaat als basis uit een droge drum en een fijne bas. Daarboven een wenende gitaar met een mooie inkleuring van de Rhodes en synths naar het einde toe waardoor de track openbloeit. “Old Soul” begint met geruis, het klinkt haast als de wind, om dan met een hypnotiserend gitaarriedeltje je mee te nemen in de wereld van Bonfire Lakes. En het is een boeiende wereld. De tekst is diepgaand en de drums slaan halfweg hard, maar spaarzaam zodat het nummer wat opengetrokken wordt. Ook de elektrische gitaar die hier verschijnt helpt mee aan het opentrekken van het nummer. Heel geslaagd en minstens even goed als “The Keg”. Op “Song For Ma” is het instrumentarium spaarzamer. Het nummer draagt de droefheid van de tekst mooi uit. Ook hier komen halfweg de kleine details het nummer versterken. De hoornpartijen van Rozanne Descheemaeker zijn hier heel doeltreffend om de sfeer van het nummer compleet te maken. De afsluiter “Vacancy” begint met een treinmotief en het fijn gitaartje samen met de uptempo beat doet de droefheid van het vorige liedje wat wegjagen. Uiteindelijk lijkt alles wat in chaos en naar de achtergrond te verdwijnen. Alsof de trein langzaam wegrijdt en je alles ziet en hoort verdwijnen aan de einder. Wie de cd nog wat langer laat lopen ontdekt nog een ghost song. De gekende elementen zijn aanwezig: een wenende gitaar, mooie zang en heel degelijke en gevoelige nummer dat lekker uitwaaiert naar het einde toe. Dit is zeker geen opvullertje.
Bonfire Lakes is tot mooie en grootste dingen in staat wanneer ik hun album en deze nieuwe EP beluister. Topschijfje.

“The Keg” is de eerste track van de EP ‘The Dead People’ die later dit jaar uitkomt. Net als op eerder werk van deze Limburgse band krijgen we hier opnieuw diep-donkerblauwe melancholie en huilende en treurende gitaren. Het is prachtig hoe Marino Roosen een schijnbaar banale break-up vertaalt naar een doodernstige en diepdroeve ballad: een meisje vertelt haar partner dat voor haar het vat (the keg) af is. Bonfire Lakes maakt er op een vreemde manier toch een oprechte song van. De gitaren worden in het huilen nog naar de kroon gestoken door een paar breekbare pianotoetsen en de zoet-zacht scheurende fluwelen stem van Roosen, tussen praten en zingen in.
Voor fans van Portland, Bony King Of Nowhere, Mooneye, Isbells, And Then came Fall, SJ Hoffman, The War On Drugs en Milo Meskens
Belgium
https://www.bonfirelakes.com/
Facebook : https://www.facebook.com/Bonfirelakes/
Bandcamp : https://bonfirelakes.bandcamp.com/