Voor dit album kan Candlemass terug een beroep doen op de zanger van het eerste uur, met name Johan Langqvist. Die zong op hun debuut ‘Epicus Doomicus Metallicus’ uit 1986. Door de jaren heen zijn er al enkele vocalisten de revue gepasseerd. Songschrijver van dienst is nog steeds bassist Leif Edling. Die zit al sinds de start bij Candlemass. Drummer Jan Lindh en de gitaristen Johansson en Bjorkman draaien al bijna twintig jaar mee met de band.
Er zat maar liefst zeven jaar tussen dit en hun vorige album. ‘The Door To Doom’ is nummer twaalf en bevat acht tracks. Op het nummer “Astorolus  - The Great Octopus” krijgen we een gastverschijning van niemand minder dan Tony Iommi (voor wie het nog niet wist: Black Sabbath). Met of zonder Iommi, het is een heel sterke track. Het hele album ademt terug die sfeer van hun eerste album uit en dat is volledig te wijten aan vocalist Langqvist. Die kan heel veel emotie en dramatiek in zijn zang steken en dat blendt heel goed met zware en logge riffs. Voor mij is deze terugkeer zeker een verbetering. Er zijn zeker nog geschikte vocalisten de revue gepasseerd zoals Marcolin, Lowe en Flodkvist.  De passage van Thomas Vikstrom vond ik niet zo geslaagd. Alhoewel die een schitterende stem heeft (en mooie dingen laat horen bij Therion) kwam die niet zo goed tot zijn recht bij Candlemass.
Daarnaast is het materiaal ook opnieuw van een hoog niveau. “The Omega Circle” bijvoorbeeld kent een heel goede opbouw. Het is bijna progressieve doommetal. We krijgen een akoestische getinte intro met daarna een loodzware riff en die galmende stem. Halverwege komt er een versnelling om daarna terug stil te vallen waarbij het akoestische thema even terug om de hoek komt piepen. Zo kronkelt deze song van ene kant naar de andere. Machtig.
“Under The Ocean” kent een beetje een gelijkaardige opbouw. “Bridge of the Blind” is een kortere song en kreeg een akoestische gitaar als basis, met daarboven gevoelige zang en sologitaar. Een echte ballad. “Death’s Wheel” dat daarop volgt verbreekt meteen die sfeer met een vettige gitaar. Meteen komen ze to-the-point in dit uptempo nummer. Heel fijn gitaarwerk en een ingenieuze ritmesectie.
Candlemass blijft een topper in hun genre. ‘The Door To Doom’ is een album om duimen en vingers van af te likken. Het album is af en klinkt groots. Meer moet er niet van gezegd worden.

Het nieuwe volledige album van Candlemass wordt pas in de herfst uitgebracht, maar om de fans niet tot dan op hun honger te laten zitten, is er reeds de EP ‘House Of Doom’. De fans van de band wachten reeds sinds 2012, toen ‘Psalms For The Dead’ werd uitgebracht, op een nieuw full album. Sindsdien waren er wel verzamel- en live-albums, en in 2016 was er al een eerste EP.

De nieuwe EP is eigenlijk de soundtrack bij een spel dat je kan spelen op je telefoon (https://houseofdoom.com). Door het spel te spelen maak je kans op een exclusief vinyl-exemplaar van ‘House Of Doom’ met Papa Emeritus III van Ghost als gastzanger.

De vier tracks op deze EP zijn heel herkenbaar: log, zwaar en donker. De titeltrack “House Of Doom” is episch in opbouw en lengte en bevestigt nog eens waarom Candlemass sinds zo lang tot de beste doommetalbands behoort.

Ook “Flowers Of Deception” is doommetal van de bovenste plank, die overigens net als de titeltrack heel vinnig uit de startblokken schiet. Daarna krijg je nog de creepy akoestische ballad “Fortuneteller” en de meer-sludge-dan-doom-track “Dolls On A Wall”. Die laatste is instrumentaal, maar heeft een pracht van een gitaarsolo.