Klinck Trio (Elisabeth Klinck) – Ik vind gewoonweg  veel verschillende dingen mooi. Het prikkelt me om er iets mee te doen. We kunnen niet in de toekomst kijken, maar zolang dingen op mijn pad komen, is het eindeloos

Ze worden omschreven als een 'supergroep' binnenin de improvisatie … We hebben het over Klinck Trio, drie toppers binnen de improvisatiemuziek. Adia Vanheerentals (saxofoon, stem), Maya Dhondt (piano, stem) en Elisabeth Klinck (viool, stem) verkennen op hun debuut 'My Hair is Everywhere' een muzikale weg tussen intimiteit en geborgenheid. Het is uitgekiend en het geeft een ‘zen’ gevoel.
We zagen het trio op BRDCST festival en schreven ‘kleurrijke prikkels in een wervelstorm aan emoties. Een bijzondere kruisbestuiving tussen deze drie, een balsem voor ziel en gemoed.’
Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/102444-brdcst-2026-dag-3-een-rechtstreekse-confrontatie-van-belevingen-en-brede-culturen
Over dit project hadden we een fijne babbel met Elisabeth Klinck. We polsten ook naar de plannen en ambities.

Mijn eerste kennismaking met jullie muziek was je solo plaat ‘Picture a Frame’; op een bijzondere plaats opgenomen. Hoe is het in zijn werk gegaan? Heeft die plaat bepaalde deuren geopend als componist toen? 
In samenwerking met producer Oscar Claus hebben we in de Spaanse Pyreneeën, afgelegen op een berg, de nummers opgenomen. Die nummers van mijn eerste plaat zijn mijn eerste stappen in de ontwikkelen van mijn eigen muzikale taal.  op dat vlak heeft dat zeker mogelijkheden geopend. Maar echt deuren openen? Ik zie het als mijn startpunt, De nummers zijn net postkaartjes,  ze zetten elk een ander aspect van mijn kleurenpalet in de verf, ze vormen mijn waaier aan kleuren

De muziek kun je niet bepaald in een hokje duwen, ‘experimental minimal jazz’ dunkt me … Het is eruit gegroeid dus?
Ik wou vooral niet gezien worden als enkel en alleen violiste.  Ik heb daar wel voor gestudeerd, maar wou  bewust andere kleuren tonen.. Wat die hokjes betreft, het is niet dat ik dat niet wil, ik hou me daar gewoon niet mee bezig. Ik maak wat ik maak, zoals het eruit komt. Ik kan dat wel wat bijsturen. Ik kan echter niet beslissen ‘nu ga ik een drone plaat maken’ of ‘nu ga ik een jazz plaat maken’ zo werkt het niet bij mij. Al die werelden, ze zijn gewoon met elkaar verbonden en lopen kris kras door elkaar

Klinck Trio - ‘My Hair is everywhere’ is een plaat bepaald door gelijkgestemde muzikanten; een bewuste keuze? Waar heb je hen gevonden?
Ik wou terugkeren naar de akoestische wereld en zachtjes wegdrijven van de digitale wereld maar met de kennis die ik heb opgedaan tijdens het maken van mijn solo platen. Kijken hoe mijn muzikale wereld zich zouden vertalen moest ik dat met gelijkgestemden doen en zonder elektronica. daaruit is het idee ‘Klinck Trio’ ontstaan. 

Het is een erg boeiende, prikkelende, wisselende plaat vol golfbewegingen. Ook hier een bewuste manier van werken, of groeit zoiets naturel?
Dat is zeker niet bewust, het is gewoon een stade of mind waarin we terecht komen, en automatisch maak je dan muziek die zich in golven voortbeweegt. Je zou die plaat vanuit een serieuze hoek kunnen beluisteren, maar voor mij zit er veel humor en frisheid in. Zowel live als op de plaat. 

Door de prikkeling is er een wervelstorm aan emoties; zit er een persoonlijk verhaal achter?
Het is aan de luisteraar om in te vullen wat ze daar al dan niet bij voelen. We steken daar niets van echt persoonlijke verhalen in, We zijn drie verschillende karakters, die ook op repetities naar alle kanten uit gaan. En dat representeren we ook op stage. We zijn intense persoonlijkheden, en ook al is het op een bepaalde manier minimalistische en zachte muziek dat we brengen, dat die karakteristieke elementen van wie we zijn erin zit , vind ik wel goed. 

Het is ook interessant hoe jullie dat ‘live gevoel’ op plaat kunnen uitdrukken
Ik wou een plaat maken waar je als luisteraar het gevoel krijgt dat je gewoon tussen de muzikanten zit. Dat is sowieso bewust. We hebben het ook live opgenomen, dat zorgt voor een comfortabel gevoel. Tijdens de opnames is het een kwestie van loslaten en accepteren wat er op dat moment uitkomt. 

Die wisselwerking tussen jullie drie is magisch; komt er meer in de toekomst van Klinck Trio? 
We zijn plannen aan het maken om deze zomer op te nemen, dus normaal komt er dit jaar of volgend jaar nog een tweede plaat. Ons verhaal is dus zeker nog niet uitverteld. . We hebben allemaal conservatorium gedaan, maar ieder van ons zoekt zijn eigen manier om muziek te maken, en dat verbindt ons.  We zijn alle drie wat buitenbeentjes. Het is bevrijdend om met mensen te spelen met wie dat zo goed klikt.

Jullie hebben het druk met andere projecten, lukt het nog voldoende om elkaar te vinden in dit project dan?
Jazeker, vooral omdat we alle drie erin geloven in dit project. het is ook gewoonweg leuk om samen te repeteren. En in die andere projecten? Dat is ook tijdsgebonden, er zijn maanden dat er veel is en ander periodes helemaal niets. Dan gaat het over juiste afspraken maken. 

Hoe waren de reacties tot nu toe? 
Heel goed We hebben een feature in de The Wire en in HHV magazine in Berlijn.  Het is allemaal heel positief, en de plaat verkoopt ook heel goed. De eerste reeks was direct uitverkocht.

Ik kreeg toen soms de indruk ‘moest Elisabeth geen Belgische mar bijvoorbeeld een Scandinavische , Duitse of Engelse componiste zijn, was ze nu wereldberoemd’. Is het Belg-zijn een struikelblok?
Dat is een goede  vraag…  enerzijds krijg je in ons landje zoveel artistieke vrijheid, maar wat betekend dat ‘doorbreken’? De Belgische scene zit boordevol parels, die meer en meer op de kaart worden gebracht. 

Ik wou even inpikken op het ‘kunnen doorbreken’ als het de ambitie is om op groterepodia te kunnen staan. Hoe zien jullie dit? Wat is de ambitie?
Mijn ambitie is eindeloos en verlegt zich steeds verder.  Toeren in Japan, platen uitverkopen en zoveel mogelijk mensen bereiken.  Maar tegelijkertijd laat ik het ook rustig zijn gangetje gaan. Traag en steady groeien, zoals de bomen.

Het is toegankelijke muziek, ondanks hett ‘experimenteel’ kantje. 
Toegankelijker dan mijn twee solo platen, in die zin dat het herkenbaarder is. Mijn eerste plaat was abstracter. En ook een beetje complexer. Er zijn ook nu gelijkenissen, maar in gebruik van instrumentatie zit er dus wel een verschil. Waardoor mensen dat beter kunnen verteren.

Er is inderdaad een publiek voor, dat merkte ik ook op BRDCST. Er was op het festival ook een jonger publiek, en toch is het moeilijker geworden om jongeren in deze tijden te kunnen bereiken; merken jullie het ook? 
Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet bezig ben met wie ik bereik of niet bereik. Op BRDCST had ik wel het gevoel dat het een mooie mengeling was. Maar ik denk daar niet over na eigenlijk.. 

Wat zijn de verdere plannen, staan jullie ook op festivals? Want ik moet nog steeds die plaat aanschaffen
Wat concerten betreft is het nu wat rustiger, omdat ik aan het werken ben aan de nieuwe plaat van Klinck Trio. Sowieso is mijn muziek niet echt festivalmuziek. Er is ook een soundtrack van een film die er staat aan te komen.

Ik vind het vooral positief hoe je als componist jezelf blijft heruitvinden, solo en nu met dit project ook. Jouw inspiratie lijkt eindeloos. Waar blijf je het toch halen?
Mezelf blijven in vraag stellen , daar ligt de basis. Ik kan gewoonweg niet lang stil blijven zitten. Ik ben altijd heel nieuwsgierig om nieuwe dingen te leren kennen. Ik vind gewoonweg  veel verschillende dingen mooi, en dat prikkelt me om daar iets mee te doen. ik wil viool spelen, composities maken voor anderen, en alles wat op mijn pad komt kan daardoor deel zijn van wat ik maak. We kunnen niet in de toekomst kijken… maar zolang veel dingen op mijn pad blijven komen. Is het eindeloos. 

Pics homepag @Jente Waerzeggers

Bedankt voor de fijne babbel, tot binnenkort in een club, zaal of op een festival..