Les Nuits Botanique 2026 - Experimentele pop - Een wereld vol contrasten
Les Nuits Botanique
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-31
Erik Vandamme

Les Nuits Botanique is er één van Ontdekken en Experimenteren. Op deze laatste dag werd een wereld vol contrasten voorgeschoteld, die al vroeg in de namiddag begon. We legden een parcours af met tien fijne pareltjes.

Openen deden we in Orangerie met het duo t l k (****) die optraden voor een handvol geïnteresseerden. Hun muziek klinkt bevreemdend, beetje luguber zelfs en laat veel over aan de fantasie.
De bijzonder mysterieuze vocals en de elektronische klanken voelden confronterend aan. De cello bracht innerlijke rust. En centraal klonk het geheel donker.

Op de Fontain stage hadden we thredd  (****) uit Londen die verschillende muziekstijlen perfect met elkaar verbinden. Het ging van donkere postpunk naar aanstekelijke indie rock. De zang was behoorlijk poppy. In z’n totaliteit klonk thredd niet zeemzoetig of frivool, wel emotievol. Een ruim publiek kon worden aangesproken. Een beklijvende totaalbeleving.

Het was pikdonker in het Museum bij SUUTOO (*****). Het werd er niet lichtvoetiger op toen de zangeres, hypnotiserend, dansend als een demonische prinses, haar verbrijzelende mooie vocals in deze sound ons wist onder te dompelen in donkere gedachten. In walmen van rook op het podium, tekende SUUTOO voor een intense totaalbeleving. Waanzinnig in momenten …

Het contrast met de daaropvolgende act in de Orangerie Ydegirl (****) was groot. De best zwoele R&B en de aanstekelijke, feeërieke indie pop sprak de dansspieren aan. De muziek van deze Deense klasse performer was erg moeilijk in een hokje te duwen. Ydegirl deed ons heerlijk wegdromen …

In een wolkvan weemoed en melancholie op de Fontain stage was er Kiss Facility (*****). Mayah Alkhateri heeft een warme stem, ze is ook een multi-instrumentaliste. De afwisseling in percussie en gitaar was boeiend.
In het begin klonk het eerder donker, met wat experimentjes. Het werd aangevuld met fijn drumwerk van Salvador Navarrete aka Sega Bodega. Wat een boeiende diversiteit. De rustige, intense, melancholische gitaarklank met shoegaze uit de jaren 90, waait over ons heen van het duo. De insteek van club pop en elektronische texturen, maakt het nog uiteenlopender. Sterk.

De Zweedse rapper en producer Olie XL (*****) werd een eerste echte hoogtepuntje. Hij begon iets later aan zijn set dan gepland; het ging alle kanten uit. Live een duo , waarbij de rapper zich liet bijstaan door de spring -in-t-veld zangeres Valeria Litvakov.
We kregen hier een erg lekker, aanstekelijk rap/hiphop feestje met een hoek af. Ze porden het publiek telkens aan. Improvisatie en experiment zaten vervat in dit muzikaal feestje. Zonder meer overtuigend!

upsammy & Valentina Magaletti (***) waren ook iets bijzonders. De drum salvo’s trilden en er was wat experiment door elektronisch vernuft. Openlucht minder impact , maar in een club of zaaltje kwam dit beter tot zijn recht. Met het uur van etenstijd was dit een goed moment om even bij uit te blazen. Hoedanook een aangenaam concertje.

In het Museum was het tijd voor Lipstick Music (****) . We kregen een veredelde DJ act met zangpartijen. ‘Vreemde, sexy muziek’ wordt het omschreven, die het best past bij een nachtelijke autorit over de snelweg, of bij een intieme, dansbare sfeer. Het was een bedwelmende up-beats optreden,  met een beklijvende, bevreemdende, licht melancholische zang. Een unieke beleving en een best aangename ontdekking, vooral door al die experimentjes in de instrumentatie en in de vocals.

In de Orangerie was er een stormloop voor ML Buch (*****) die we nog een laatste twintig minuten konden meepikken. De componiste, producer, gitarist en zangeres uit Kopenhagen wist iedereen te ontroeren. Ze heeft een zachte stem, die net door de puurheid en de emotie, heel krachtig overkomt. Het kon erg intiem klinken en de sound prikkelde dikwijls de dansspieren. Ook hier heel wat diversiteit in de aanpak dus. Een mooie ontdekking!

Afsluiten deden we op de Fontain Stage met Smerz (*****). 'Experimenteren met klank en vocals' was de rode draad doorheen dit concert. Er was soms een poëtische zanglijn, een vervlogen vioolklank, verder een vrij toegankelijke songopbouw.
De combinatie tussen opzwepende clubritmes met de ingetogenheid van jazz, orkestratie en emotionele zangpartijen, zorgde voor ultieme adrenalinestoten.
Er viel veel in dat uur te beleven. Smerz was het perfecte sluitstuk in deze boeiende muzikale wereld vol contrasten.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Mattias De Craene & Black Koyo – Een magische cultuurbeleving, binnen de typische Guyana traditie
Mattias De Craene & Black Koyo

Muzikanten die hun comfortzone aftasten en durven verlaten. We houden daarvan. En sommigen voegen er andere culturen aan toe. Neem nu saxofonist Mattias De Craene, gekend als saxofonist bij o.a. MDCIII en Nordmann. Met zijn nieuwste project zocht hij het buiten de grenzen. Hij kwam in de wereld van traditionele guyana-muziek. Het bracht hem bij de formatie Black Koyo, grootmeesters in Afrikaanse muziek en rituelen.
Het resultaat is een best spannende plaat 'Makatan'. Met deze plaat trad hij op in de N9. Mattias De Craene & Black Koyo zorgden voor een avontuurlijke avond vol rituelen en Afrikaanse ritmes die ons deden zweven en wegdromen.

DJ Back To Mono (****) vergaste ons bij aankomst met aanstekelijke vinyl muziek. Met een knipoog naar de Afro-jazz stijl, pikte hij perfect in op de trip van deze muzikale avond.
Tussen de twee sets door, én na de hoofd act, bleef hij in diezelfde sfeer hangen. Mooi.

In het voorprogramma kregen we Imane Guemssy (****). Spelend op haar guembri en met haar fluwelen, emotioneel beladen vocals, wist ze iedereen diep te ontroeren. In de bio staat het volgende: ''In haar teksten viert ze eenheid, en brengt ze een boodschap van vrede en wijsheid.''
Wat ze zingt, voel je letterlijk aan. Het komt vanuit haar hart en het raakt iedereen dus. De zaal werd er stil van. Ze kon hoog uithalen. Die muzikale intimiteit over het leven van elke dag in een puur Afrikaans tintje, wist ons uitermate te boeien.

Het concert van Mattias De Craene & Black Koyo  (*****) start met weelderige tunes van  Mattias’ sax. Een mooie start van het nakende ritueel. Er op volgend komt Black Koyo met klagerige gezangen. De combinatie van bevreemdende instrumenten en traditionele tekenden een soort zachtmoedige cultuurschok.
Het muzikaal ritueel zet zich nog verder door met soort 'tam-tam' geluid, Guembri klanken en vocals die thuishoren bij Afrikaanse stammen. We hadden op het podium een soort Afrikaanse pot zien staan, en later in de set werd een vuurtje ontstoken; de walmen hadden een bedwelmende invloed op alles en iedereen om het potje heen. In dit ritueel werden de registers soms opengetrokken, wat de apotheose compleet maakte.
Het totaal pakket in de sax van Mattias en de sound van Black Koyo maakte deze performance bijzonder. De zes nummers van de plaat passeerden in een uitgesponnen versie de revue. Kleurrijke landschappen zagen we in de background, die we hier in onze Westers wereldje niet elke dag tegen komen.
In de walmen van rook, kwamen we prompt in een bijzondere wereld terecht, vrij onbekend voor wij in onze Westerse wereld, maar wie de Afrikaanse cultuur genegen is, kon hier zeker en vast zijn gading vinden.

We kregen een zachtmoedige botsing tussen een mystiek klinkende sax, elektronica en de typische Guyana traditie in een kleurrijke, dansbare basis. Het was een bijzondere beleving, een magische cultuur beleving, zonder meer!. .

Pics homepag @Jurgen Dhont

Organisatie: N9, Eeklo

Jazz Middelheim  2026 - Jazz toont aan dat het springlevend is!
Jazz Middelheim 2026
Park Den Brandt
Antwerpen
2026-05-23 t-m 2026-05-25
Erik Vandamme

Op de vraag ‘wat is Jazz heden ten dage’ krijgen we uiteenlopende antwoorden. In een recent interview kwam  naar voor wat pop muziek nu is’. We kunnen beamen dat muziek evolueert en dat strekkingen komen en gaan … In golvende bewegingen. Maar Jazz toont aan dat het in elk geval nog springlevend is, kijk gerust naar de talloze (jonge) bands en concerten.
Neem nu ook Jazz Middelheim, een iconisch jazz festival dat al meer dan vijftig jaar bestaat, en plaatsvindt in het mooie Park Den Brandt. Ook al heeft het er even niet goed uitgezien, vlak na de COVID periode.
Het festival maakte vorig jaar een sterke doorstart, en staat nu weer waar het moet staan. Aan de absolute top van wat Jazz festivals écht te bieden heeft. Met een zo goed als uitverkochte tweede en derde festival dag en uitverkochte combi tickets, kan de organisatie spreken van een groots succes. Jazz toont aan dat het springlevend is!

Ons verslag
dag 1 - zaterdag 23 mei 2026
Het kan verkeren, vorig weekend waren we op Dunk!festival en hadden we regen en best wel koude temperaturen. Nu leunde de temperatuur tegen de 30 graden aan, maar in dat park viel de gevoelstemperatuur – behalve in het begin van de dag – al bij al nogal mee.
Deze zaterdag was compleet uitverkocht, en dat had wellicht te maken met de komst van Flea and The Honora Band. Het solo project van Red Hot Chili Peppers bassist Flea. die voor een volle tent , de stoelen werden weggenomen, tot ver naar buiten, zorgde voor de apotheose op het einde van de dag.
Er viel uiteraard veel meer te beleven …
We zijn al jaren fan van Trombone virtuoze N∆BOU (****). Het recente ‘Indigo’ is een heel persoonlijk album, waarmee ze ons op Brussels Jazz eerder dit jaar nog tot tranen toe bedwong.
Ze mocht, samen met haar band, deze eerste festival dag openen. Voor haar een thuismatch, want ooit heeft ze jobstudent geweest op het festival, en kuste haar eerste lief in de bosjes, liet ze weten in het begin van haar set.
De emoties borrelden op vanaf de eerste “Consent”. N∆BOU straalde een aanstekelijk enthousiasme uit , wat een daverend applaus opleverde. Ze sprak respect uit voor haar bandleden, Gijs Idema (gitaar)  , Trui Amerlinck (double bas) ,  Daniel Jonkers (drums) en plaatste hen evenzeer in de spotlights. Pakkende songs als “Johanna”, “Light Blue Shawl” bezorgden kippenvel. Op Jazz middelheim wist ze samen met haar band iedereen diep te ontroeren. Magische start van de dag!

Op de ‘Birdland’ stage stond een formatie die eveneens geen onbekende meer is voor ons. Unfinished Business (****) wist ons in 2024 op Gent Jazz omver te blazen met een setdie de comfortzone deed verbleken. Een aanstekelijke mix van groovy weerhaakjes, een jazzy vibe – in grote mate door de hemelse trompet en saxofoon – en zelfs een funky aanvoelend klankenbord, wisten ze iedereen te bekoren. Die diversiteit in aanpak maakt dat ze het paadje van de doorsnee jazz weten te verlaten, met respect voor de roots.
Unfinished Business kreeg de handjes moeiteloos op elkaar, en nodigde uit tot enkele danspasjes. Missie geslaagd!

Nduduzo Makhathini  (****), die we op Brussels Jazz Festival als trio zagen optreden, stond  nu helemaal alleen met zijn vleugelpiano. De bedwelmende piano klank, de warmhartige vocals en de haast poëtische bindteksten, zorgden voor een warme gloed doorheen de ‘concert hall’. De heel spraakzame piano virtuoos verbergt Afrikaanse invloeden in zijn sound, en doet de al hoge temperatuur bijna tot het kookpunt stijgen. Hij kreeg dan ook een staande ovatie op het einde van zijn set. Helemaal terecht overigens.

Spelend op een buitenpodium, met de zon in de ogen, is het haast onmogelijk om een publiek echt stil te krijgen. En toch slaagde de zingende nachtegaal Annahstasia (*****) er wonderwel in. Haar ontroerende stem bedwong ook ons tot tranen, we kregen er vaak koude rillingen van. “ontroerende liedjes, met enkel gitaar en zang, deden ons wegzweven naar de mooiste oorden in het park’’, schreven we in onze notities, ook al bleef alles wat hangen binnen dezelfde lijn, ze wist ons in te nemen.

Na het afleggen van een mooi parcours vroegen we ons luidop af ‘kan het nog beter’ , onze poging om ook het derde podia met ‘Follie Sessions’ te bezoeken, een klein gezellig koffiehuisje vlak naast het grote podium, moesten we afblazen. Er kon maar twintig a 25 personen binnen, om de intimiteit van die sessies te vrijwaren.
We beloven het op de tweede festival dag goed te  maken.
(check gerust hun Instagram voor meer informatie: https://www.instagram.com/follie_parkdenbrandt/ )

Cécile Mclorin Salvant (*****) is voor de doorsnee bezoeker van Jazz Middelheim al lang geen onbekende meer. Ze wordt geprezen als één van de meest getalenteerde en unieke jazzvocalisten van haar generatie. ‘Putting some soul into Jazz’, schreven we in onze notities. Op Jazz Middelheim klonk ze als een Afrikaanse nachtegaal en haalde haar soulvolle stem aan.
Ze was zeerzeker goed omringd Vooral de pianist wist ons omver te blazen met scherpe piano hooks, terwijl een aanstekelijk contrabas en voortreffelijk drumwerk een mooi klankentapijt verwezenlijkten.
Cécile McLorin Salvant deed ons naar adem happen. Haar eigenzinnige versie van “Ne me quitte pas” van Jacques Brel wist te raken. Ze kreeg een minutenlang daverend applaus. Een uur lang bracht ze het publiek in een soort hypnose. Een staande ovatie op het einde van haar magische set was hoedanook terecht. Iedereen was ontroerd en zweefde mee naar Afrikaanse oorden. Mooi!

De Afro-jazz formatie Aluna Wade (****) deed hun uiterste best voor een dansfeestje in de zon. Afkomstig uit de Orleans jazz scene heeft de band al heel wat doorstaan. Met hun Afro getinte klankkleur ging de tempratuur nog een graadje hoger. Ze prikkelden de dasspieren en zorgden voor een leuk feestje; anderen genoten van de sound lekker genietend in het gras. In afwachting van de hoofd act. Na een half uurtje gingen de meeste zelfs al postvatten in de tent. Aluna Wade onderstreepte dat Afro-jazz aan een steile opmars bezig is.

De set van Flea and The Honora Band (*****) begon met een intro “Image” van John Lennon, wat werd meegebruld uit volle borst. Waarna de voltallige band rond Flea het podium betrad, en enthousiast werd onthaald. Flea startte gewoontetrouw op bas, aangevuld door de bandleden op “Good Night Darius”. De weerhaakjes op piano/sax knetterden, er was de aanstekelijke contrabas en de duivelse percussie. Flea is ook als jazz muzikant een ‘spring in ‘t veld’, en speelt bas én trompet vol overgave. De intieme momenten werden afgewisseld met een groovy jazz lijntje en enkele rock uitspattingen. Songs als “Frailed”, het vuurkrachtige “A Plea en ‘Morning cry’ deden ons watertanden.
De set duurde een slordige negentig minuten, en was vol variatie, humor, virtuositeit, improvisatie en experiment waardoor we ons geen seconde verveelden.
Bij het vallen van de duisternis werden ook mooie beelden op het scherm getoond, o.m. wandelingen met de hondjes aan het strand. Het paste perfect in het plaatje van Flea and The Honora band.
De set  werd afgesloten met het sublieme “Lovelovelove”.
We hadden hier een dynamische en meditatieve energieke leuke set , waarin de zwevende trompetmelodieën en de diepgaande muzikaliteit goed tot hun recht kwamen. Een absoluut hoogtepunt op deze eerste festival dag.

Afsluiten met een feestje door DJ acts … Op een jazz festival als deze kun je verrassende elementen tegen komen. Hunee (****)  groeide op in Bochum, als zoon van Zuid-Koreaanse ouders, en verhuisde vlak na zijn schooltijd naar Berlijn. Hij dompelde zich onder in de clubs en platenzaken van de stad. Als DJ haalt hij er ook zijn inspiratie uit. Wat zorgt voor een lekker feestje, een kruising van jazz, disco, house, soul en zoveel meer. Een obscure mengelmoes dus. Mooi om mee te maken en af te sluiten!

dag 2 – zondag 24 mei 2026
Op de tweede festival dag kregen we o.a. Braziliaanse Bossanova met de legendarische Marcos Valle, Afrikaanse pareltjes,  reggae en afro-beats met Cymande en levende legende Fred Hersch. We bezochten ook eens de Follie Sessions, en sloten af met een puur jazz combo rond iconisch figuur Immanuel Wilkins.

Tutu Puoane (****1/2) vingen we aan op dag twee, die we vorige zomer nog zagen optreden op het gezellige Finfactor Jazz Damme. We waren niet alleen onder de indruk van haar vocale capaciteiten maar ook van de muzikanten waarmee ze zich laat omringen. Ook op Jazz Middelheim bleken zij net de juiste schakel om het plaatje compleet te maken. Tutu zelf heeft een stem als een nachtegaal, met veel soul, die doet denken aan de grootheden in het genre. Ze kreeg dan ook een staande ovatie op het einde van de set. Een eerste uppercut meteen! aan kippenvelmomenten om deze dag te starten!

De eerste Follie Sessions bracht ons bij Marlojein Vernimmen & Lenna Vergeynst (****) twee harp virtuozen. Hoe die harpen in dat kleine huisje zijn geraakt is me wel een raadsel … Het duo verblufte ons met een haast spirituele benadering van dat instrument; ze vulden elkaar intiem aan, en gaan zelfs lichtjes experimenteren met die harp klank. Wat nog het mooist is, in die verstilde atmosfeer, is een sacrale totaalbeleving, die ons wegvoert naar hemelse oorden. Magisch!

BXL x LDN Interplay III (****) is  een Brussels/Londense samenwerking met ‘Tomorrow’s Warriors’, een project dat twee steden in de jazzscene verbindt en verenigt in diversiteit, migratie en een sterke gemeenschapszin.
Het ensemble bestaat uit Alice Sinephro, Lorenzo Ola Kobina en Simon Mouctar de Rover uit Brussel, samen met Christ-Stéphane Boizi, Shanise Hall en Donovan Haffner uit Londen. Wat een muzikale prikkeling en beleving hier, door een verdwaalde sax, een aanstekelijke, groovy ritmesectie en verbluffende drum salvo’s. Met een zangeres die met haar fluwelen stem ons deed wegzweven.
Het combo gaat speels, virtuoos te werk. Het zet aan tot dansmoves. Het duo Lorenzo Ola Kobina en Simon Mouctar de Rover zouden trouwens later nog een drum & keyboard demonstratie geven op Follie Sessions. Mooi meegenomen dus.

Saxofoniste Jasmine Myra (***1/2) bracht wat rust in ons hoofd. Belangrijk om weten, haar sax mag dan het middelpunt vormen, toch is het een onderdeel van een muzikaal plan; de muzikanten om haar heen vullen de muziek goed aan. Elk schakel is even belangrijk.
Jasmine Myra geeft haar muzikale geheimen niet zomaar prijs. Het werkt wellicht beter in een gezellige club, maar in een grote tent gingen de klank vaak wat verloren.

Een eerste levende legende nu, Marcos Valle (*****). Hij brengt Braziliaanse Bossanova naar Jazz Middelheim. Het intussen 82 jarig icoon heeft werken uit in vele muziekstijlen, o.m.  naast bossa nova, samba en fusies van rock, soul, jazz en dansmuziek met Braziliaanse stijlen. Hij moest eigenlijk vorig jaar op het festival optreden, maar door omstandigheden moest hij afzeggen.
Hij rust niet op zijn lauweren. Hij brengt nieuwe muziek met de plaat ‘'Túnel Acústico' (najaar 2024) en het onlangs verschenen ‘Estatica’. Live blijft hij vitaal doordacht soleren, en wordt hij bijgestaan door een subliem spelende ritmesessie en zijn echtgenote die vocaal ondersteunt.
Zijn onuitputtelijke energie en de naadloze mix van stijlen, zorgen dan ook voor een wervelend dansfeestje op Braziliaanse wijze in het malse gras …

Levende legende nummer twee Fred Hersch trio (*****) wist ons al enkele keren te bekoren in het Brusselse Flagey. Over zijn optreden in 2024 schreven we: ‘’De voortdurende zoektocht naar prikkeling, stopt bij Fred Hersh nooit. Hij zou zelfs nog uren op dit veelkleurig elan kunnen doorgaan, zonder maar te vervelen”. Toen was het solo, nu is hij er als trio, waardoor hij een nog intenser breder scala aan toevoegt. De spraakzame Fred, liet dan ook zijn medemuzikanten voluit hun eigen ding doen. Wat resulteerde in een muzikaal hartverwarmende, sprankelende wervelstorm in klankkleur en improvisatie.
Fred Hersch trio deed ons emotioneel diep wegglijden in diepe gedachten.

Lorenzo Ola Kobina & Simon Mouctar de Rover (*****) mochten op ‘Follies Sessions’ hun virtuositeit op drums en keys tentoonspreiden, en deden dit op een speelse; doorleefde wijze. Wat een grooves in deze instrumentatie. Het duo neemt je mee in een rit waar wild geïmproviseerd mag worden, met de nodige humor.
De Sessies duren helaas maar een twintigtal minuten, maar dit mocht wel gerust een uurtje doorgaan. Lekker leuk verpletterend!

Na drie opwindende acts kregen we verder nog de formatie Cymande (****), die ontstond begin jaren zeventig in Zuid-Londen, opgericht door muzikanten met Caribische roots, die als kinderen naar het Verenigd Koninkrijk waren verhuisd.
Onder leiding van Patrick Patterson en Steve Scipio ontwikkelde de groep een eigen geluid waarin funk, jazz, soul en Caribische ritmes samenkwamen.
Op Jazz Middelheim kregen we een wervelend feest . Het klonk boeiend door de diversiteit. Het is bijzonder moeilijk de muziek van dit gezelschap in een hokje te duwen. We hoorden flarden reggae, afro-jazz , en allerlei Zuiderse ritmes, die alleen maar aanzetten tot leuke feestjes.
Echter waren er ook best wat intieme momenten, waarbij het publiek even tot ‘zen’ kon komen. Waarna het feest gewoon werd verder gezet. Veerkracht, dynamiek en spontaniteit zijn sleutelwoorden bij Cymande. Over een Zuiderse wervelstorm gesproken!

Afsluiten deden we met altsaxofonist en componist Immanuel Wilkins (****) die een typische jazz set voorschotelde. Lekker groovy waar het kan, improviserend. En luidruchtig waar het mag. Hij neemt zijn publiek mee in de wilde verhalen die hij vertelt met zijn instrument. Als een rituele beleving. De jazz fan die open staat voor vernieuwing werd door Immanuel Wilkins, meer  dan een uur lang op zijn wenken bediend. Het perfecte slot van een boeiende dag, bij het vallen van de avond voelde dit des te intenser aan.

Voor wie nog zin had, kon je nog terecht voor Danilo Plessow aka MCDE. De man beweegt zich moeiteloos in verschillende rollen: dj, producer, labelbaas.
Wij besloten echter de zwoele nacht in te duiken, en huiswaarts te keren.

dag 3 – maandag 25 mei 2026 
De bloedhete derde festival dag begon vroeg, maar was ook vroeg in de avond gedaan. Wij starten op ‘ Follie Sessions’ met top klarinet speler Joachim Badenhorst (*****) die op een betoverend mooie wijze verhalen vertelde met zowel zijn klarinet als met zijn tenor sax. De geluidsmuren konden trillen maar er was evengoed een intiem muzikaal pad. Een veelzijdig talent alvast, die alle kanten opgaat met z’n instrumenten, heel beeldrijk. Om sprakeloos van te worden.

Ondertussen was de formatie Ola Tunji (****) , de band rond saxofonist Ornella Noulet, al aan hun set bezig. De weerspannigheid die we voordien voelden bij Joachim , voelden we ook terugkeren in het saxofoon spel van Ornella. Hij laat zich stapsgewijs begeleiden door z’n  muzikanten die in dunne laagjes, de muziek doen openbarsten.
Boeiend.

Die saxofoon zou trouwens het absolute hoogtepunt vormen van deze derde festival dag, maar eerst gingen we post vatten aan het buitenpodium voor Cassie Kinoshi ’s Seed (****) die binnen de Engelse jazz scene al heel wat hartjes heeft veroverd. Het elfkoppig ensemble gaat met hun muziek zoveel kanten uit.
De altsaxofoon van Cassie Kinoshi staat zelfs niet direct op het voorplan, al laat ze haar virtuositeit wel horen in de solo’s. Een kleurrijke, groovy, aanstekelijke set, zondermeer, met oog voor experiment en improvisatie.

Jazz icoon Chris Potter Trio (****) kreeg een volle tent voor zich, en dat is niet verwonderlijk. De saxofonist staat al decennia lang hoog aangeschreven binnen de jazz scene. Bijgestaan door bassist Matt Brewer en Kendrich Scott zorgde hij dan ook voor een wervelend jazz feestje, met een hoek af. Chris Potter Trio tast dan ook voortdurend grenzen af. Chris ging op het einde zelfs aan de piano zitten, een ander kantje van zichzelf en van wat deze virtuozen te bieden hebben. Een ‘oorgasme’ voor de jazzliefhebber pur-sang.

De bedoeling was om weer een Follie Sessions meet te pikken met Adia Vanheerentals & Anke Verslype (saxofoon & percussie) maar helaas waren elk van de drie sessies compleet volzet, best wel jammer, maar ook niet zo verwonderlijk gezien beide dames hun verbluffende staat van dienst hebben, binnen vele projecten.
We besloten een kijkje te nemen bij The Herbaliser (****) op het buitenpodium; als een soort ‘big band’ spraken ze de dansspieren aan . Een boeiend breed instrumentalia met ook oog voor eeuwig improviseren en comfortzones verlaten. Het publiek was makkelijk te overtuigen in hun muzikaal verhaal. Een leuk dansfeestje dus.

Isaiah Collier kwam uit de bruisende muziekscene van Chicago tevoorschijn als saxofonist, componist en organisator. Of hij nu zijn eigen ensemble ‘The Chosen Few’ leidt of samenwerkt met anderen, Collier benadert muziek als een soort verbinding, bezinning en vooruitgang.
Op Jazz Middelheim bracht hij onder de noemer Collier Plays Coltrane (*****) een ode aan één van de allergrootste saxofonisten. Coltrane betekent emoties, een spirituele totaalbeleving die meerdere generaties heeft beïnvloed, en eigenlijk nog steeds.
De pas 28 jaar jonge Collier benadert Coltrane met zoveel respect, en voegt er diezelfde  weerbarstigheid aan toe in zijn spel, waarmee de man groot is geworden.
Er ontstaat een soort magie. De broeierige, spannende, weerbarstige solo’s en de versmelting van instrumentalia klinken bijna onaards. Hier dwaalt de geest van Coltrane rond, in het lichaam van Collier, die iedereen verblufte.
De staande ovatie na deze wervelstorm aan spirituele emoties , was dan ook meer dan terecht!

Collier zou later nog eens optreden op het concert van de Britse tubaspeler Theon Cross (****). Moeten optreden na deze ‘Coltrane wervelstorm ’ was een ondankbare taak. Voor velen was dit dan ook het uitgelezen moment om te verpozen. ‘Theon Cross benadert de tuba niet als begeleidingsinstrument, maar als een centrale stem“, staat te lezen in de biografie. Wie bleef staan zag dan ook een indrukwekkende tuba virtuoos, die grenzen doet vervagen. Er was ook het experimenteel kantje van die typische tuba klank. Puik werk.


Toen we Billy Cobham met zijn wandelstok naar het drumstel zagen wandelen, en zij hem op zijn stoeltje moesten helpen, maakten we ons oprecht zorgen. De kranige 80er werd plots een wulpse twintiger eens hij op de cimbalen sloeg.
Onder de noemer Billy Cobham’s Time Machine (****1/2) keert hij terug naar zijn repertoire uit de jaren zeventig, waaronder  ‘Total Eclipse’. En toch werd dit geen nostalgietrip, het werd eerder het heruitvinden van nummers ter plaatse. Hij werd  bijgestaan door een ensemble aan sterke muzikanten op gitaar, blazers en piano. Vaak haalt hij kwajongenstreken uit naar zijn mede muzikanten en de fans  toe, of zijn muzikanten porden hem eens een beetje aan. Leuk allemaal.
Billy bleef maar doorspelen … De virtuositeit met een vleugje humor deed iedereen genieten op Billy Cobham’s Time Machine . Jong van geest zijn, houd je jong van hart.
‘Time of My Life’ heet de nieuwe plaat van Billy Cobham’s Time Machine. Bij deze live zagen we een man, die nog steeds springlevend is.
Bij het verlaten van het podium wenste hij ons een goede avond ‘en tot ziens’.. Met een knipoog, wat een jeugdige ingesteldheid na al die jaren.

We citeren even: Het Buena Vista Orchestra (****)  is het belangrijkste repertoire-ensemble voor Cubaanse muziek ter wereld. De groep bestaat uit een bezetting van muzikanten uit onder meer Buena Vista Social Club, AfroCuban All Stars en uit de bands van Celia Cruz, Omara Portuondo, Chucho Valdés, Willie Colón en meer. Het resultaat laat zich al raden … De avond was nog redelijk zwoel, de Buena Vista Orchestra deed de temperatuur nog stijgen – alsof dat nog kon. Door de rijke Cubaanse zang, de aanstekelijke energie en de uitmuntende instrumentatie, houdt de band de legendarische erfenis van Buena Vista naadloos in ere. Een combo dat gewoon alle remmen los deed dansen. Wat een spetterend muzikaal feestje!

En toch breien we er nog een vervolg aan. De uit Berlijn afkomstige Tereza (****) beweegt zich als DJ en producer voort, binnen een breed scala aan muziekstijlen, en stelt die voor door een klankkleur aan beats. Iedereen kon nog eens lekker uit de bol gaan. De brede aanpak, de diversiteit zorgden ervoor dat ook wij even bleven dansen. De perfecte afsluiter voor deze Jazz Middelheim editie, zonder meer!

Pics via Jazz Middelheim
https://drive.google.com/drive/folders/1keGxfzCARvYZmlLbRA5F_uFY_uIfpOvI

Organisatie: Jazz Middelheim

EarthBall – Daar draait het echt om: spontaniteit, luisteren en kijken waar we met de muziek uitkomen, in de hoop het publiek mee te krijgen

EarthBall is een op Vancouver Island gevestigd, improviserend psychedelisch ensemble met een kernbezetting van vijf leden: Isabel Ford (zang, bas), Jeremy Van Wyck (zang, gitaar, trompet), John Brennan (drums, percussie), Kellan Maclaughlin (gitaar, talkbox) en Liam Murphy (saxofoon).
De band staat bekend om zijn spontaniteit in het uitwerken van hun composities en het uitbreiden van hun bezetting voor verschillende projecten. Ze hadden succes met hun album ‘It’s Yours’ en ook het derde album ‘Outside Over there’ opende enkele deuren.
We zagen ze live in AB Brussel, lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102653-earthball-een-rechte-lijn-vinden-in-een-chaotische-brij .
We hadden een leuk gesprek over dat concert, over de band, over de platen, over de plannen en de ambities van de band met drummer John Brennan en saxofonist Liam Murphy.

Zouden jullie ons allereerst wat meer over jullie kunnen vertellen? In een beschrijving van jullie muziek stond „psychedelische free jazz“
John: Ik denk dat het meer is dan dat. In zekere zin is er een invloed van free jazz, maar er spelen ook heel wat andere dingen mee. We hebben allemaal een andere muzikale achtergrond. Soms horen mensen er postpunk in, psychedelische rock, noise, krautrock… Ik bedoel, zelfs bands als Can zijn voor ons een relevant referentiepunt. Er zitten zoveel elementen in de muziek dat ik niet echt denk dat je er een strikt genre op kunt plakken.

Ik heb jullie live gezien in Brussel, en wat me opviel was de chaos (haha). Het gaat overal en nergens naartoe… Er is geen strikte lijn in jullie muziek ….
Liam: We proberen het niet expres moeilijk te maken of het publiek zomaar uit te dagen. Iedereen in de band probeert gewoon te doen wat hij of zij echt leuk vindt. We spelen de muziek die we zelf graag horen. Als sommige mensen het niet leuk vinden, is dat prima.
John: We weten eerlijk gezegd niet wat er gaat gebeuren als we het podium opgaan. We spelen ook nooit twee keer hetzelfde. Meestal is de eerste vraag voor een optreden gewoon: “Wie begint?” Veel hangt af van de zaal, het publiek, de energie, de akoestiek. We hebben eens in een kerk gespeeld en toen draaide het hele optreden om de interactie met de ruimte zelf. Het gaat er niet zozeer om iets met het publiek te doen, maar meer om dat we allemaal samen proberen te zijn en dingen op een natuurlijke manier tot stand laten komen. Daar draait het echt om: spontaniteit, luisteren en kijken waar de muziek uitkomt, in de hoop dat we het publiek meekrijgen

Ik had het gevoel dat er in alles wat jullie deden veel percussie zat… of is het verkeerd?
John: Als drummer denk ik daar eerlijk gezegd niet zo veel over na (haha). Ik zie mezelf vooral als iemand die ondersteunt wat de anderen doen en ritmisch ideeën inbrengt, waarbij ik dingen soms een andere richting op stuur. Het is voor mij als drummer makkelijk om de energie van iets vrij snel te veranderen. Maar ik zie mezelf dus niet echt als een entertainer of leider — meer als onderdeel van het ondersteuningssysteem voor de hele band.
Liam: Het is waar dat John de bus een beetje kan sturen, omdat drums van nature veel kracht hebben in de muziek, maar ik denk niet dat er echt een leider in de band is. Als iemand een goed idee heeft, volgen we dat, maar dat verandert voortdurend. Jeremy is ook drummer en hij springt soms ook op de percussie. Om maar iets te zegen. Dingen veranderen gewoonweg heel snel

“It’s Yours” (2024) was een succes. Was dat jullie eerste plaat, of heb ik iets gemist?
John: We hebben in 2020 eigenlijk al een DIY-album uitgebracht, ‘Go To Earth’, daarna een cassette genaamd ‘Fruiting Bodies’ in 2021 op Misophonia Records, en daarna nog een cassette, ‘Have One’, op Isolated Now Waves. De dingen begonnen in stroomversnelling te geraken nadat we in 2023 met Wolf Eyes in Vancouver hadden gespeeld. Daarna nam Chris van Upset The Rhythm contact met ons op en vroeg of we een plaat bij het label wilden uitbrengen. Dus ‘It’s Yours’ was onze eerste echte release bij hen, en dat was echt het begin van een opwaartse spiraal. Al onze studio-opnames zijn in feite geïmproviseerde jamsessies die zijn opgenomen in kelders en thuisstudio’s.

Ik hou van het experimentele karakter in de muziek. Sommige nummers hebben iets ‘griezeligs’, op een positieve manier, vooral het titelnummer “Outside Over There”. Was het de bedoeling?
Liam: Ik weet niet of ‘griezelig’ precies het woord is dat ik zou gebruiken, maar ik snap wat je bedoelt. We hebben vooral gewoon gevolgd wat voor ons spannend of interessant aanvoelde, en vervolgens geprobeerd het materiaal zo te arrangeren dat het als album klopte. Ik denk niet dat we er te veel over hebben nagedacht.
John: Er was veel heen en weer gepraat tijdens het maken van die plaat. Het meeste materiaal kwam rond september 2024 bij elkaar. We waren op zoek naar de juiste balans en sfeer. De eerste versie van het album was compleet anders – op een gegeven moment dachten we er zelfs over om er een dubbelalbum van te maken (haha), wat een vreselijk idee zou zijn geweest. Maar we bleven ons richten op bepaalde sferen en verbanden tussen nummers. Sommige oudere jams klonken ineens logisch naast nieuwer materiaal. Ik begrijp waarom mensen in sommige delen iets duisters of verontrustends horen, maar er zijn ook veel momenten op het album die een heel andere richting opgaan

Dus die plaat heeft deuren geopend?
John: Zeker weten. Daarna hebben we een reeks optredens gedaan in Café OTO, en dat heeft nog meer deuren geopend. De eerste tournee door het Verenigd Koninkrijk verliep heel goed, daarna kwam de volgende plaat uit en begonnen steeds meer mensen ons op te merken. Dus ja, ‘It’s Yours’ was echt de sneeuwbal die alles in gang heeft gezet.

In 2025 toerden jullie door Europa, met onder andere twee optredens op Le Guess Who? Hoe was die ervaring? En is het feit dat jullie door The Quietus werden uitgeroepen tot nummer 2 van de Album of the Year-lijst nog meer deuren geopend?
John: Ja, ‘Outside Over There’ heeft zeker meer deuren voor ons geopend, en dat we door The Quietus tot nummer 2 van de Albums van het Jaar werden verkozen, was eerlijk gezegd best onwerkelijk. Twee sets spelen op Le Guess Who? was ook geweldig. Veel mensen zagen ons daar voor het eerst, en de reacties waren heel positief.
Liam: John verwoordde het perfect. Het voelde echt alsof er een momentum aan het ontstaan was voor de band.

Wat ik live echt geweldig vond, was toen alle instrumenten perfect op elkaar waren afgestemd. Die momenten voelden bijna magisch aan
Liam: Ik denk dat dat precies is waarom deze band zo goed werkt. Iedereen is belangrijk. Iedereen is een stukje van de puzzel, en als alles op hetzelfde moment in elkaar valt, gebeurt er iets heel bijzonders. Dat is de magie ervan.

EarthBall speelde een erg filmische set zonder gebruik te maken van beeldmateriaal. Hebben jullie er ooit over nagedacht er iets mee te doen?
Liam: Dat is ons inderdaad al eens gevraagd. We hebben eens een lange improvisatie gedaan die iemand achteraf omschreef als een ‘filmische ervaring’. Ik zou dat graag eens doen, maar filmwerk kost ook veel tijd en energie.
John: We staan absoluut open voor het componeren van filmmuziek of het doen van geluidswerk voor videoprojecten. We hebben het er al eens over gehad. Als iemand ons zou vragen, zouden we zeker geïnteresseerd zijn.

Is het terecht om te zeggen dat ik in sommige zangpartijen (heel subtiel) een beetje David Bowie hoor? Of is het te vergezocht?
Liam: Een vriend zei onlangs dat hij invloeden van Bowie uit het Blackstar-tijdperk hoorde, en eerlijk gezegd hoor ik dat ook. Ik luisterde vroeger niet zo veel naar Bowie, maar nu ik die plaat opnieuw heb beluisterd, begrijp ik de vergelijking helemaal.
John: Ik denk dat we allemaal op verschillende manieren fan zijn van Bowie, vooral vanwege de diversiteit van zijn werk. Ik heb tijdens het maken van de muziek nooit bewust aan hem gedacht, maar de vergelijking klinkt logisch.

“And Music Shall Untune the Sky” voelt als een nummer waarin alles wat op het hele album gebeurt, samenkomt. Ben je het ermee eens?
John: Ja, eigenlijk wel. Er lopen zeker terugkerende ideeën en verwijzingen door dat nummer heen. Bepaalde drumpartijen sluiten aan bij eerdere nummers zoals “Helsinki”, en er zijn kleine rode draden die verschillende momenten op het album met elkaar verbinden. Dat was iets waar ik erg enthousiast over werd tijdens het samenstellen van de tracklist. Ik ben blij dat je dat hebt opgemerkt.

Jullie muziek is niet direct voor een breed publiek, en het is geen ‘easy listening music’. Ik vind het juist leuk, maar ik neem aan dat je waarschijnlijk niet op stadions mikken?
Liam: Eerlijk gezegd speel ik deze muziek omdat ik het oprecht geweldig vind om met deze mensen te spelen. Vanaf de allereerste jamsessie was ik al helemaal weg van wat iedereen in de band deed. Het is heel leuk dat andere mensen zich er ook in herkennen, maar wereldberoemd worden is nooit het doel geweest. Ik wil gewoon muziek blijven maken waar ik om geef, samen met mensen met wie ik graag speel.
John: Alles wat we doen is heel spontaan en eerlijk. Het gaat niet om roem. We bereiken op een natuurlijke manier meer mensen door dingen op onze eigen manier te doen, en dat voelt goed. We zullen waarschijnlijk nooit in stadions spelen, hahaha. Natuurlijk zouden we graag van de muziek kunnen leven, maar ik denk dat het belangrijker is dat de muziek mensen echt raakt. Vooral nu – mensen zijn op zoek naar iets echts. We proberen geen jazzband of rockband na te doen. Soms werkt het perfect, soms valt het helemaal uit elkaar, maar het is eerlijk. We vertrouwen elkaar, en we vertrouwen het publiek genoeg om die risico’s samen te nemen.

Experimentele muziek lijkt populair te zijn bij jongeren, maar een jonger publiek kan ook moeilijk te bereiken zijn. Wat denk je zelf?
John: Dat is moeilijk te zeggen. Toen we in Bergen speelden, kwamen er veel studenten van de muziekacademie naar het optreden. Een professor vertelde ons achteraf dat de studenten erg enthousiast waren omdat ze zoiets nodig hadden. Dus ik denk wel dat jongere mensen zich kunnen vinden in wat we doen. Maar over het algemeen varieert de gemiddelde leeftijd sterk van plaats tot plaats.
Liam: Ik ben zelf nog vrij jong – ik ben 25 – en ik vind het geweldig om in deze band te zitten met mensen die ouder zijn dan ik. In Bergen was het echt spannend om te zien dat er ook jongere mensen naar de shows kwamen. Iemand in het publiek merkte zelfs op hoe jong we waren voor dit soort muziek, wat ik grappig vond. Ik denk dat er wel een jonger publiek is, het kost alleen tijd om ze te bereiken.

België heeft een geweldige muziekscene, maar Belgische artiesten hebben vaak moeite om internationaal door te breken. Is het in Canada ook zo?
John: Zeker. Vreemd genoeg is EarthBall bekender in het Verenigd Koninkrijk en Europa dan in Canada. Waar wij wonen, aan de westkust, ligt alles erg afgelegen van de rest van het land. Door Canada toeren is duur en lastig. We hebben op festivals gespeeld in plaatsen als Montreal, maar het is veel moeilijker geweest om thuis momentum op te bouwen. Ondertussen heeft ons label in het Verenigd Koninkrijk ons echt geholpen om internationaal door te breken. Europa is eerlijk gezegd veel toegankelijker voor ons geweest dan de Verenigde Staten. De Amerikaanse grens oversteken is ingewikkeld en duur. We hebben talloze interviews gedaan in het Verenigd Koninkrijk en Europa en bijna geen enkele in Canada. Dit is eigenlijk ons eerste interview in België.
Liam: Ja, het is zeker een uitdaging. We zouden graag meer in de Verenigde Staten toeren omdat er daar zoveel geweldige plekken zijn, maar op dit moment is Europa gewoon makkelijker voor ons. Hopelijk verandert dat ooit.

Jullie hebben nu doorheen Europa en België getoerd. Wat staat er nu op het programma? Al plannen voor een volgend album?
Liam: We hebben een aantal spannende festivaloptredens op de agenda staan voor dit najaar.
John: Ja, we spelen op het Krakenhaus Festival in het Verenigd Koninkrijk, hebben nog een paar andere optredens in het VK en spelen op een aantal festivals in Oostenrijk en Polen. We werken ook samen met onze vrienden van PLF aan nieuw materiaal. Er zijn het Saalfelden Jazz Festival, het Unsafe+Sounds Festival en het Avant Art Festival. Wat een nieuw album betreft: we hebben al wat opnames gemaakt, maar we hebben nog niet echt gesproken over hoe het volgende album eruit gaat zien. We zullen zien hoe het vanzelf loopt.

Wat is het uiteindelijke doel voor EarthBall?
Liam: Eerlijk gezegd zou ik het geweldig vinden als deze band voor altijd zou blijven bestaan. Ik ben in de loop der jaren muzikaal miljoenen verschillende kanten opgegaan, maar deze band voelt goed. De muziek kunnen spelen waar ik van houd met mensen om wie ik geef – dat is echt de droom.

John: Ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat we allemaal ontzettend enthousiast zijn over dit project. Ons belangrijkste doel is simpelweg om hier zo lang mogelijk mee door te gaan. We maken behoorlijk vreemde en moeilijke tijden door, en het voelt belangrijk om eerlijke muziek met mensen te kunnen delen. Als we onszelf voldoende kunnen onderhouden om te blijven creëren, toeren en samenwerken – zonder dat we daarvoor enorm succes of materiële zaken nodig hebben – dan zou dat voor ons al alles betekenen.

Bedankt voor de fijne babbel en heel veel succes in alles wat jullie doen; we blijven het op de voet volgen

Tarmak - We zijn een band die thuishoort in een donkere scene, en als we  opgepikt worden binnen een eventueel breder kadering, zou het al heel mooi zijn

Dit is een post-rock/post-metal formatie die hun muziek bouwt rond een narratieve flow. Hun nieuwste album’ Delete to Proceed’ is geschreven als één doorlopend verhaal, opgebouwd uit zes met elkaar verweven hoofdstukken. De band bereidt een reeks shows voor waarin het volledige album van begin tot eind op het podium tot leven komt.
In een goed gevuld Café Charlatan, Gent speelden ze een heuse thuismatch.
Voor hun optreden hadden we een fijne babbel  met de voltallige band
Lees gerust Tarmak - Tarmak houdt een confronterende spiegel voor op de wereld waarin we leven

Tarmak is een vrij nieuwe band; waar komt Tarmak boven het maaiveld van de scene uit?
Er zitten inderdaad veel sterke bands in dat genre, dus we proberen ook niet per se “de luidste” of “de zwaarste” te zijn. Ik denk dat wat ons onderscheidt vooral zit in de totaalervaring. We schrijven onze muziek heel narratief. ‘Delete to Proceed’ is opgevat als één doorlopend verhaal in zes hoofdstukken, waarbij de nummers ook muzikaal in elkaar overvloeien. Live proberen we dat nog te versterken met custom visuals en een audiovisuele aanpak die echt als één trip moet aanvoelen. Daarnaast zit er binnen de zware post-metal ook veel melodie en sfeer in onze muziek. We zoeken bewust die balans tussen massieve stukken en meer emotionele of filmische momenten.

Muzikaal is de vergelijking met bands als Russian Circles niet veraf, die zag ik op Dunk!festival, klopt die vergelijking of wat denk je zelf?
Nee, dat is zeker geen onlogische vergelijking. Russian Circles is absoluut een invloed, net zoals bands als Cult of Luna, Tool of zelfs meer atmosferische post-rockbands. Wat we vooral bewonderen aan Russian Circles is hoe zij met relatief eenvoudige motieven enorme spanningsbogen kunnen opbouwen. Dat cinematografisch aspect spreekt ons ook sterk aan. Maar tegelijk proberen we er wel onze eigen identiteit aan te geven, vooral door het conceptuele verhaal, de sci-fi thematiek en de combinatie van zware riffs met meer melancholische en melodieuze passages.

Zit er trouwens iets in het water in Gent, er ontspruiten daar nogal vaak post Metal bands?
Er zitten inderdaad nogal wat ‘post-metal ‘ gerelateerde bands in Gent, en die stimuleren elkaar vaak om hetzelfde te gaan doen. Wellicht speelt dat een rol. Een band die daar voor gezorgde heeft is o.a. STAKE. Gent is ook een levendige stad, iedereen kent iedereen. Dat speelt ook een rol. Dat is niet bij alle stijlen zo. De punk scene is wellicht een beetje verminderd, die zitten ook in een nog iets meer DIY scene en dat is niet altijd even gemakkelijk.

Jullie album ‘Delete To Proceed ‘ werd erg goed ontvangen, heeft het deuren kunnen openen?
Er kruipt veel werk en energie in, we zijn begin van dit jaar echt gestart met promoten. We zijn al dankbaar voor de reactie, we hebben een review in Rock Tribune gehad. Een interview bij Rock Portaal en ook een review op musiczine. Dat we de kans krijgen om in Charlatan ook visueel die plaat te mogen voorstellen is zeer mooi meegenomen . Er gaat duidelijk  iets aan het rollen krijgen we de indruk. Zoveel is zeker

Het is ook een concept plaat, kun je er eens wat meer over vertellen?
Het gaat ook niet puur over “sciencefiction” of een verre toekomst. Veel thema’s op de plaat zijn eigenlijk gewoon uitvergrotingen van dingen die vandaag al bezig zijn: technologische afhankelijkheid, ecologische uitputting, sociale vervreemding, cyclussen die zich blijven herhalen… Daardoor voelt die wereld misschien soms futuristisch aan, maar tegelijk ook heel herkenbaar.

Wat mij verontrust is dat gedoe AI; bij mij komen scenario’s boven als de film ‘Terminator’ en ’I Robot’; is de angst ook een ontwerp op deze plaat?
Het is eigenlijk niet zo zwart/wit , maar dat ontwerp komt zeker naar boven. Eerder op een realistische wijze dan een puur negatieve wijze. Maar er wordt zeker verwezen naar die AI toestanden. Het is koffiedik kijken hoe dat AI zal gebruikt worden, het is wel een tool die gebruikt kan worden. Maar het wordt dus zeker belicht op die plaat ja.

Er zitten ook melodieuzere stukken tussen zoals het prachtige “Ark of Nowhere”, een donkere boodschap van hoop? Of hoe moet ik het zien?
Dat ontstaat eigenlijk vrij organisch tijdens het schrijfproces. Als je een plaat maakt die als één lange reis moet aanvoelen, dan heb je automatisch ook momenten van rust, ademruimte of melancholie nodig. Anders wordt het emotioneel nogal vlak. ‘Ark of Nowhere’ is inderdaad één van de meer melodieuze en kwetsbare momenten op de plaat. Maar zelfs daar blijft ergens een donkere onderlaag aanwezig. Ik denk dat die spanning tussen hoop en dreiging eigenlijk door heel het album loopt. We zien die nummers ook niet gewoon als losse songs, maar als hoofdstukken binnen één groter verhaal. Daardoor voelen die dynamische contrasten voor ons heel natuurlijk aan.

Het zijn ook vrij lange trips, maar ze vervelen nooit; ook hier een bewuste aanpak?
Die lengte is eigenlijk geen doel op zich. We maken nummers niet bewust langer “om prog te zijn” of zo. Het gebeurt vooral omdat we veel belang hechten aan spanningsopbouw, herhaling, sfeer en evolutie binnen een nummer. Sommige ideeën hebben gewoon tijd nodig om te groeien of emotioneel binnen te komen. Daarnaast is ‘Delete to Proceed’ geschreven als één doorlopende vertelling. Daardoor voelde het soms onnatuurlijk om dingen kort of compact te houden puur om aan een klassieke songstructuur te voldoen. Binnen post-rock en post-metal mag muziek meer ademen. Dat spreekt ons sterk aan.

Wat me ook opvalt, één voor één mooie songs maar naar mijn mening zijn de songs apart niet het meest belangrijke, wel de structuur en het eindwerk? Het sluit er dus op aan?
Ja, dat klopt eigenlijk wel. Natuurlijk moeten de individuele nummers ook sterk genoeg zijn op zichzelf, maar bij deze plaat lag de focus heel hard op de totaalervaring. De volgorde, de overgangen, de spanningsboog, de terugkerende thema’s… dat geheel was voor ons minstens even belangrijk als één afzonderlijke track. Daarom werkt de plaat waarschijnlijk ook het best als je ze van begin tot einde beluistert, eerder dan losse songs eruit te pikken.

Met de muziek kun je niet direct een ‘ruim publiek’ aanspreken , maar dat is vermoedelijk ook niet echt het doel?
We zitten een beetje in een ‘Cult scene’ en Cult is nooit echt iets dat je op grote podia ziet. We willen er uiteraard zoveel mogelijk mensen mee bereiken. Als je echt die grote podia wil bereiken, moet je commercieel beginnen schrijven en jezelf bij wijze van spreken verloochenen. En dat gaan we niet doen , nee. We zijn een band die thuishoort in een donkere scene, en als we daar opgepikt worden binnen een eventueel bredere omkadering zou al heel mooi zijn. We gaan echter niet, moest een label ons aanspreken om het roer om te slaan, dat dan wel gaan doen om toch op die grote podia te geraken. Dan zijn we onszelf niet meer.

Ik mis geen zang, jullie muziek spreekt voor zichzelf, maar is het de bedoeling hier ook vocaal iets mee te doen naar de toekomst toe?
We zijn in eerste instantie wel op zoek gegaan naar een zanger, maar zijn er uiteindelijk op uit gekomen dat niet te doen. wat niet wil zeggen dat we in de toekomst geen zang zouden toevoegen, als dat bij een bepaalde song zou passen. Maar voor deze plaat was dat dus niet het geval. We zijn al bezig met nieuwe nummers schrijven, en daar zit wel een zang in. die zal wel een andere richting uitgaan. Maar dat  betekent niet dat we plots een klassieke vocale band worden. Instrumentale muziek blijft nog altijd de kern van wat we doen. Het dus zal nog steeds Tarmak zijn maar toch iets anders dan wat we nu doen. We kunnen niet steeds hetzelfde blijven doen, of hetzelfde concept kiezen natuurlijk.

Het nadeel van een concept veranderen, is dat je risico loopt fans van het eerste uur te verliezen, omdat je nu net een andere richting uitgaat?
Het is nu niet dat we plots een pop plaat gaan uitbrengen of zo, maar we kunnen niet steeds over datzelfde concept of onderwerp blijven palaveren. Nog eens een plaat maken over datzelfde lijkt ons dan ook  niet logisch. Er zijn uiteraard bands die al veertig jaar of langer hetzelfde doen, en daar is ook niets mis mee. Maar wij willen toch ook andere bronnen aanboren.

Het is ook een bijzondere visuele plaat. Ook gedacht er iets mee te doen rond film of tv-series?
Er is zeker interesse om dat te doen. als je de plaat, zonder beeld beluisterd, spreekt het al tot de verbeelding. Dus onze muziek zou heel goed kunnen passen bij bepaalde genre van films, of tv-series zeker en vast! Het is een heel aparte wereld, het zou leuk zijn daar te kunnen en mogen instappen.

Het is inderdaad zo dat de plaat de verbeelding prikkelt; is Tarmak nu een band die naar jullie mening live toch nog beter kan overkomen dan op plaat?
Die visuals zijn niet zomaar “achtergrondbeelden”. We hebben die bewust opgebouwd om de totaalervaring nog meeslepender te maken. Het idee is dat mensen even volledig in die wereld kunnen verdwijnen, alsof ze een uur lang een andere realiteit binnentreden. De muziek, de narratieve opbouw en de beelden versterken elkaar daarin. Door dit allemaal live te brengen, worden onze songs dus vooral  naar een ander niveau opgetild. 

Er zijn al nieuwe nummers; is er al een nieuwe plaat ‘op komst’ en wat zijn de verdere plannen? Volgend jaar Dunk!festival aub!!
Volgend jaar Dunk!festival? graag! Een nieuwe plaat zal nog wel even duren, de nummers van deze plaat zijn geschreven tijdens de COVID periode, niet de beste tijd om iets uit te brengen; Het heeft vijf jaar geduurd om alles uit te werken tot wat het nu is. Dus we gaan geen datum kleven op ‘een nieuwe plaat’ maar we werken gewoon rustig verder aan nieuwe nummers…

En wat zijn dan de verdere plannen voor dit jaar?
Eerst willen we ‘Delete to Proceed nog verder live brengen. In het najaar verschijnt de plaat ook op vinyl, dus we hopen daar extra shows rond te kunnen bouwen. Het voelt toch anders aan wanneer mensen na een optreden ook echt een fysieke versie van die wereld mee naar huis kunnen nemen. Tegelijk blijft het wel een uitdaging om als DIY-band speelkansen te vinden. Zeker vandaag is er gewoon enorm veel aanbod en relatief weinig plaatsen om te spelen. Maar we hebben het gevoel dat de positieve reacties op de plaat, samen met de live reputatie die we momenteel proberen op te bouwen, stilaan deuren beginnen te openen. We geloven ook dat wat we doen vrij uniek is binnen het Belgische landschap, zeker die combinatie van post-metal, narratieve opbouw en audiovisuele live-ervaring. Hopelijk helpt dat om de komende periode nog meer mooie kansen te creëren.

Ik citeer even uit een ander interview hier ivm de ambities: ‘’Zowel een label vinden als festivals in binnen- en buitenland zijn mooie opties, maar ik denk dat we eerst zouden kiezen voor een mooie spot op een festivalaffiche. Live spelen is waar het uiteindelijk om draait,’’ dat lijken me realistische ambities; waar zie je jouzelf in dat verhaal binnen een paar jaar?
We hebben nu die tweede plaat afgewerkt, het zou dus leuk zijn om wat festivals te mogen doen. Dunk!festival is bijvoorbeeld een doel. In Nederland , Maastricht heb je nog wel festivals binnen de scene. Buitenland kan zeker lukken. We hopen in elk geval te kunnen blijven groeien. Dus ja, die ambitie blijft er zeker; Wat ook leuk zou zijn is zo van venue  naar venue te rijden, of dat nu in een kleine club is of niet, dof dat nu voor tien man is of honderd dat is even romantisch om te doen. Underground bewegen in binnen en buitenland, zoals vanavond in Charlatan. Als we daar wat ervaring kunnen opdoen. Dat zou ook een mooie ervaring zijn om mee te maken. We willen vooral ook duurzaam kunnen blijven bestaan als band, blijven creëren en blijven spelen op plekken waar mensen echt openstaan voor wat we doen.

Pics homepag @Eline Swinnen

Bedankt voor de fijne babbel, hopelijk tot binnenkort en veel succes in alles wat jullie doen

Momenteel is het tweede solo album 'Short Stories' van Willem Heylen uit op het Australische label Ramble Records. De muziek is ergens tussen jazz, folk en vrije muziek, in een mix van korte songs, improvisaties en texturen. Invloeden van gitaristen als Ralph Towner, Lenny Breau en Robbie Basho zijn te horen. Maar ook folksongs van artiesten als Bob Dylan en Joni Mitchell zijn een inspiratiebron.

De vrij korte songs als “Zomergloed” en “Ochtendblauw” kabbelen voorbij als een stil water in een landschap, dat tot verbeelding spreekt. Met een lichte experimentele 'touch' houdt Willem Heylen je voldoende bij de les.
De sferische songs ademen een zekere rust uit. Net door die muzikale weerhaakjes die te vinden zijn op een “Droogte” en “Traagheid”, blijft het spannend.
Het materiaal doet ons even wegdromen in de rush van het leven en zorgt voor een zekere 'zen' toestand.
Best is de plaat in één ruk te beluisteren. Het is letterlijk een meditatie oefening, een filmische wereld vol zachtheid.
De twinkelende gitaren zorgen voor een breed, veelzijdig geluid, waarin blues, americana en folk te horen is. Mooi.
In de gejaagdheid van het leven biedt Willem Heylen een manier aan om  tot een zekere gemoedsrust te geraken. Een kampvuur- of huiskamer gevoel, fantasieprikkelend, en wat tot de verbeelding spreekt, gezien het instrumentaal is. Een ‘short story’ op z’n best.

https://www.willemheylen.com/

Tracklist:  Zomergloed 02:59 - Breathwork 02:29 – Ochtenddauw 02:57 - Zwaanboot 01:34 - Fast 03:37 - Cadade 02:03 - Patmos 02:10 - New place, New Space 02:09- Love Theme 01:49 - Visions 01:49 - Nomad 02:42

Folk/Jazz/Instrumentaal
Short Stories
Willem Heylen

Folk/Jazz
White Paper
Tuur Florizoone & Anu Junnonen

Anu Junnonen en Tuur Florizoone werkten de voorbije jaren samen in verschillende muzikale contexten, onder meer in de groep aNoo, waarmee ze twee albums uitbrachten: ‘The Luckless Lands Of The North’ (Homerecords, 2007) en ‘Sinipiika’ (Provarecords, 2011).
Na het laatste concert van die band in 2013 bleven ze sporadisch samen spelen, terwijl het idee voor een duoalbum langzaam vorm kreeg.
Met 'White Paper' stellen Tuur Florizoone en Anu Junnonen een langverwacht eerste album voor. De plaat is het resultaat van 25 jaar vriendschap en muzikale samenwerkingen, en bundelt die gedeelde geschiedenis in twaalf gevoelige songs.
‘White Paper' ademt nabijheid, kwetsbaarheid en een sterke interactie die de afkomst van beide muzikanten doet vermoeden: jazz, world, pop en hedendaagse kamermuziek.

Tuur Florizoone kennen we van zijn indrukwekkend accordeon spel, dat hij van meer markten thuis is, dat wisten we ook. Zijn muzikale inbreng op deze schijf gaat dus meerdere kanten uit. Piano klanken voelen betoverend mooi aan, net als die prachtige kristalheldere stem van Anu. Die diep gewortelde folklore wordt over de hele lijn verbonden met dat sprookjesachtige, maar het duo schuwt ook het experimentele niet zoals bij cover “Vihma”, eentje die hun veelzijdigheid van deze twee iconen in hun vak onderschrijft.
Door buiten die comfortzone te treden, en zich niet in een 'muzikaal hokje' te laten duwen, houdt het duo onze aandacht over de hele lijn scherp.
Bij nog een andere cover “Everybody 's got to learn sometimes" zet het duo dit nogmaals in de verf. Er is , naast de inbreng van Tuur en Anu, ook wat drum en cello werk merkbaar.
Op “Deep Cut” horen we een opvallend drumwerk van Etienne Plumer terwijl Jörg Brinkmann een hoge cello meerwaarde vormt bij “Earth People” en “Kâvelin”, waarmee deze plaat in schoonheid wordt afgesloten.
Twee vrienden die elkander vinden, en aan het 'jammen' slaan, om tot een parel van een veelzijdige schijf te komen, waarbij ze op avontuur trekken, en hun eigen comfortzone meermaals durven verlaten zonder gezichtsverlies te lijden; het vormt nu net 'White Paper', een samenwerking die trouwens smaakt naar meer!

https://www.youtube.com/watch?v=uy8ZEnmtwac

Tracklist:  1. Earth People 2. White Paper 3. Jos Mie Saisin 4. Invitation 5. Vihma 6. Go And Tell 7. Laundry Day 8. Deep Cut 9. Animal With A Funny Name 10. Everybody's Got to Learn Sometime 11. Monster Car 12.Kävelin

Les Nuits Botanique 2026 -  Global scene - Nachtegalen, hartenbrekers én opzwepende feestjes
Les Nuits Botanique
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-29
Erik Vandamme

Toen de organisatie van Les Nuits Botanique besloot om voortaan 'thema avonden' te organiseren , gespreid over bepaalde locaties in en rond Botanique i.p.v. elke zaal apart iets te organiseren, bleken sommigen er zich toch vragen over te stellen. De opstelling van de mooie Fontain stage, en concerten in de Orangerie en het Museum bleken echter wel degelijk een schot in de roos te zijn.
Ook dit jaar kwam er heel wat publiek op af. Zo was er op vrijdagavond een 'poppier' -avond , gekaderd als ‘Global Scene’, waarbij nachtegalen, hartenbrekers én opzwepende feestjes de rode draad vormden.
Publiekstrekkers van dienst waren Iliona die duidelijk een steile opmars maakt. Verder ook het afsluitende Asfar Shamsi in een afgeladen volle Orangerie voor een ultiem dansfeestje. En toch waren het niet deze twee artiesten die tot ons persoonlijk hoogtepunt behoorden …

Het voordeel van een vroeg startuur is dat het eindigt op een 'deftig uur' voor mensen die met het openbaar vervoer naar Brussel afreizen. Het nadeel is dat bepaalde artiesten voor een handvol geïnteresseerden staan op te treden.
Dat bleek bij de eerste mooie nachtegaal op de Fontain stage het geval. Met een fluisterende mooie stem, tokkelend op haar piano, raakte Gala Dragot (****) alvast diep. Als een soort diva met zonnebril, doet ze de aanwezigen naar adem happen. Speels, ongedwongen gaat ze te werk, en dat siert haar. Naast de piano omgordt ze de gitaar en drijft het opzwepende karakter van de weemoed boven.
Op het einde van haar set gaat ze zelfs gewoon vooraan staan, en laat ze haar wondermooie vocals weerklinken. Huiveringwekkend, wellicht een beetje geholpen door sampling. Liggend op de grond, toonde ze haar kwetsbaarheid en haar kracht.
Een ontdekking waard deze Gala Dragot.

De concerten in het Museum en de Orangerie overlapten elkaar … We verkozen de Orangerie als ons tweede podium. We hebben wellicht knappe concerten gemist, maar we zagen ook enkele pareltjes de revue passeren.
Nachtegaal nummer twee Hohnen Ford (*****), eenzaam aan haar piano, zong als een sprookjesprinses. Ze hypnotiseerde iedereen om haar heen. Ook al klonk haar stem breekbaar en straalde ze een soort melancholie uit, we voelden de positieve energie op ons af. Ze sprak haar publiek gezapig mooi aan. De speelse aanpak deed ons verdwalen in haar mooie wereld. Ook al voelde het allemaal wat eentonig aan, we waren onder de indruk van Hohnen Ford. Leuk, magisch concertje!

Er kwam steeds meer publiek binnen sijpelen … Multi-instrumentalist Maddie Ashman (*****) kon, bijgestaan door een strak spelende drummer, op heel wat bijval rekenen. Ook zij moet het vooral hebben van ingetogenheid en hartenbreken. Ze speelt gitaar, piano als cello en beschikt over een breed stembereik. Het klinkt allemaal emotioneel beladen en dansbaar, tussen intimiteit en extravertie.
De diverse aanpak sierde in de instrumentatie als in de vocals en tekende een sterke performance van weemoed, groove en wegdromen.

Het leven vieren op een bijzondere wijze deed Sheng (****) in de Orangerie. De Frans-Chinese artieste brengt in haar muziek een emotioneel geladen beeldvorming, die het dagelijks leven van een 24-jarige jonge vrouw beschrijft. Ze spreekt hier een erg jong publiek aan. De set balanceert tussen tristesse en happiness, die de dansspieren prikkelt. Sheng weet het nog wat te kruiden, door haar Chinese background. Het intrigeerde en verbreedde de muzikale cultuur.
Helaas liep Orangerie wat leeg naar het einde van haar sprankelende set; het lag zeker niet aan haar sterke prestatie maar eerder aan de hoofd act op de Fontain stage, waarvoor de meeste aanwezigen naar Les Nuits Botanique waren afgezakt.

De Fontain stage stond plots overvol voor het fenomeen Iliona (****1/2), de Brusselse parel die in november vorig jaar nog de AB compleet uitverkochte. Ze bracht op bijzonder springerige wijze, haar songs, die diep wisten te raken.
Ze danst door haar emoties heen, en neemt iedereen mee in haar verhaal. Ze wordt bijgestaan door een gitarist en een drummer, met een gigantische Converse-schoen en een levensgrote groene iPod Nano. Het was wat theatraal allemaal.
Breekbaarheid en een dansbare groove wisselden elkaar af, al borrelde de droevige insteek soms boven, wat de aandacht kon verslappen. Het publiek zong de teksten echter uit volle borst mee, Illiona pikte er op het juiste moment op in, om het tempo wat op te drijven.
Haar grote sterkte was de brug slaan tussen intieme slaapkamerpop en opzwepende pop, die een zeker feestelijke stemming gaf. Ontroerend, overrompelend klonk het dus.

Het publiek had er nog niet genoeg van want ook de Orangerie liep overvol voor een ander fenomeen. Asfar Shamsi (****) is een Franse artieste die rap, urban pop en elektro in een mooi geheel samenbrengt, wat een ruim pop publiek aansprak.
Al van in ‘t begin gingen de gsms de lucht in; een muzikaal emotioneel, gevoelige zwoele golf ontstond. De positieve respons van het publiek deed Asfar Shamsi deugd.
‘Ze mengt op vakkundige wijze rap, pop en electro om verhalen uit het dagelijks leven te vertellen of de complexe dualiteiten van menselijke relaties te verkennen’, lazen we in de bio. Muzikaal meer dan de moeite.

Wij breien er echter nog een vervolg aan met Diego (****) in het Museum. Dit is  een 21-jarige artiest uit Brussel , die een sound creëert uit pop, rap en electro. Hij voegt er nog een Zuiderse tint aan toe vanuit z’n roots. Dit was een perfect sluitstuk van een avondje ‘Nachtegalen, Hartenbrekers én Opzwepende Feestjes’.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2026 – Rock-Punk Scene - Een uiterst genietbaar, prettig gestoord avondje!
Les Nuits Botanique 2026
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-28
Erik Vandamme

Altijd opletten als een groep wordt gehypt. Neem nu deze rond Angine de Poitrine , die bijna haast omschreven worden als het 8ste wereldwonder. Het is misschien wat overdreven, maar het duo is in elk geval op erg korte tijd aan een opmars bezig, met uitverkochte clubzalen. Langs alle kanten is er aandacht voor deze Canadezen, die net als The Residents hun identiteit niet prijsgeven, maar enkel hun aanstekelijke, opzwepende tegendraadse muziek.
Ze zijn reeds bezig van 2019. Hun nieuwste album 'Vol II' werd goed ontvangen, lees gerust  https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102585-vol-ii .
De twee treden op onder de pseudoniemen Khn de Poitrine en Klek de Poitrine. Hun muziek is een soort math-altrock, die de dansspieren prikkelt. Ze hadden dan ook moeiteloos het publiek mee in hun muzikaal verhaal van een uiterst genietbaar, prettig gestoord avondje!

We sloten aan bij het Amerikaanse  Model/Actriz  (****) die een mix van energieke postpunk, industrial en dance brachten. Frontman Cole Haden is een spring-in-het veld, een  performer, die theatraal z’n publiek verovert, samen met de stuwende sound en de mechanische beats. Deze trip wist ons te bekoren.

In het Museum kregen we 3L3D3P (****) . 'Luid, Luider, Luidst’, klonk het. 3L3D3P is een producer en zangeres uit Los Angeles die een eigen wereld van punk-elektronische muziek creëert. Het debuutalbum "General!" werd sterk ontvangen, Live resulteert dit in een rauwe set, met felle lichtflitsen. Met de vervaarlijke beats en de krijsende vocals erbovenop, werden we in een weerzinwekkende wereld gedropt, met angstzweet op ons voorhoofd!

Gecontroleerde chaos, Angine de Poitrine (****)  weet ons hoedanook te boeien met deze aparte sound, die math-altrock, met een dosis melodieuze tegendraadsheid in gitaarlijnen en opzwepende beats/percussie, speelt. Het klinkt broeierig, venijnig, vurig. En er wordt leuk, speels, deftig, gek geëxperimenteerd in hun klankentapijtjes, Humor en puur jolijt is niet veraf.
Grotendeels instrumentaal klinkt het. Af en toe maken ze gebruik van een soort talkbox en overgemoduleerde microfoon, waarbij je totaal niet weet waarover ze hebben door het gebrabbel. Ook de bindteksten zijn even onverstaanbaar.
De muziek, de act, de gimmick met een soort gespikkelde zotskoppen spreekt voor zich. Ze wringen zich muzikaal in allerlei bochten, prikkelen de dansspieren, en gaan in interactie met hun publiek. Ze porren hen aan met de vingers driehoekjes maken. Songs als “Angor”, “Mata Zyklek” en “Sarniezz” zijn de moeite, houden ons bij de leest en zetten aan tot een move. Het maakt hun mysterieuze kantje nog spannender. Soms ontstaat er een fijn, ontspannend,  dansbaar moshpitje en crowdsurf.
Het publiek wordt meegesleurd en bedwelmd door hun intrigerende frisse hypnotiserende sound.
Hoe leuk, fijn ze het maken, hoe beheersbaar is hun instrumentatie. Wat een kunde en virtuositeit op gitaar/bas en percussie.
Dit was puur entertainenment met een hoek af, subtiel, uitgekiend, doordacht, speels. (On) Gecontroleerd vertier.
Set: Angor - Yor Zarad - Tamebsz - Mata Zyklek - Ababa Hotel - Sarniezz – Fabienk - Sherpa

Voor de volgende act stond het Museum eerst maar halfvol, door de stormloop aan de merchandise na het concert van Angine de Poitrine.
Maria Iskariot (****) hield het tempo hoog, beetje opgewarmd door hun Canadese voorgangers. De logslagen tijgerinnen deelden punk uppercuts uit en stortten zich op hun publiek. De beweeglijke zangeres dook al na twee nummers het publiek in.. Ook hier fun, pleasure, speelsheid, dynamiek, opwinding . De duivels werden ontbonden.
Maria Iskariot zorgde ook voor muzikaal vertier en een feestje. Zondermeer sterk overtuigend.

Wat was ons dat, deze acts, uiterst genietbaar, prettig gestoord!

Pics homepag Angine de Poitrine @Erik Vandamme

Neem gerust een kijkje naar de pics 
Maria Iskariot 
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9608-maria-iskariot-28-05-2026?Itemid=0

Angine de Poitrine 
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9609-angine-de-poitrine-28-05-2026?Itemid=0

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Not Mandatory – Heerlijk feestelijk divers

Onder 'Sin City Burning' organiseerde De Casino enkele optredens in het Café op woensdagavond. Voorheen stonden er al o.a. Rosemary, Lawijtstrijd winnares Finn, Daniel  Hard, Titans en Vision.

Afgelopen woensdag was het de buurt aan Not Mandatory (*****) die al lang geen onbekende meer zijn voor ons.
De formatie ontstond in 2019 en bestaat uit doorwinterde muzikanten, die binnen dit project hun gezamenlijk ei kwijt kunnen. 'Progressive Alternative Dance Music' omschrijven  ze zichzelf. In een interview dat we met hen hadden in 2021 (midden de COVID tijden) vertelden ze reeds hun verhaal. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/79677-not-mandatory-sex-drugs-and-rock-n-roll-zoals-ian-dury-het-ons-al-voorzong 
In hun muziek horen we zelf flarden punk, post-punk, new wave en jaren '80 dance met een  knipoog naar de synthpop . Een diverse aanpak die live sterk tot uiting kwam.

In het begin moest Not Matadory nog wat op toerental komen. “Antartica” en “Planet Claire” klonken aanstekelijk. Het publiek op het terras genoot ervan tijdens deze zomerse avond. Met mondjesmaat ging het publiek naar binnen en kroop het wat dichter bij het podium aan op een “Public Image”. Op het formidabele “Transmission” en “Travel” was de band warmgedraaid en kreeg het de verdiende respons.
Een eerste echte mokerslag bleek de eigenzinnige cover van 'Vienna' van Ultravox, waarbij sinecure de vocals van Midge Ure benaderd werden. De song kreeg de nodige adrenalinestoten en energie-boosts; het refrein werd door iedereen meegebruld.
Not Mantadory voelde prompt aan dat ze het publiek voor zich hadden gewonnen.
De lat legden ze hoger. “Bella Lugosi” , “Gutta Cavat” en “I can't escape myself” deden de temperatuur stijgen. “I wanne Be your Dog” van Iggy Pop werd de absolute apotheose. De song klonk messcherp. Ook “Blitzkrieg Bop” zorgde voor een meebrul moment.
Er werden nog enkele energiebommetjes toegevoegd. Met “Bro Hymn” en in de bis - die eigenlijk geen echte bis was - kregen  we nog ''Living Pretty Vacant' , waarbij zanger Tom Simoen iedereen opriep om  nog één keer compleet uit de bol te gaan. Hij ging het publiek opzoeken, en ook bassist Thomas Van Iseghem en gitarist Ward Van Iseghem deden dat, met een compleet dansfeestje tot gevolg.
Not Mandatory klonk heerlijk feestelijk divers. Ze grijpen puur muzikaal terug naar de alternatieve dance en post-punk, die refereert aan de wilde jaren '80.
Nee , het was geen pure nostalgie trip. Hun speelsheid siert in de gebrachte covers, die in een eigenwijs, eigentijds en eigenzinnig jasje werd gestopt. Eens op toeren ging dit combo fors door, met een vet alternatief dansfeestje!

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas