In onze jeugd werden we in 88 overspoeld door industrial pioniers Godflesh,  een duo uit Birmingham, rond zanger/gitarist en tevens drumprogrammeur Justin K. Broadrick en bassist G Christian Green. Het debuut ‘Streetcleaner’, 25 jaar oud intussen , is in het geheugen gegrift en is nog altijd mee met de tand des tijds in het genre, én slaagt erin alle postrock en aanverwanten –metal - dooms en -cores te versmelten . Het is materiaal van een dreunende, bonkende drumcomputer, met slepende, krachtige en dissonante gitaarlijnen en een diep vibrerende , ronkende bas, die destructie ademt!

Nadat ze er in 2002 mee stopten, kwamen ze bijna tien jaar later terug bij elkaar om op alternatieve festivals als Hellfest,  Roadburn en Dour te spelen, niet vies om de pijngrens te raken . Eerst speelden ze een integrale versie van hun spraakmakende debuut , nu is er de versmelting van de drie platen ‘Pure’ (’92), ‘Slave state’ (’91) en natuurlijk ‘Streetcleaner’ (’89) . Ohja, ergens tussenin was er nog de ‘Tiny tears’ EP.
Broadrick zelf heeft al een cv om U tegen te zeggen ; name it , hij was overal wel ergens te vinden bij acts als Napalm Death, Isis , Techno animal, Pantera, Mogwai , Pelican, Jesu, Swans en Sunn O))) . Zijn muzikaal hart slaat waar industrial en metal elkaar vinden .
Terecht de loftrompet voor deze veertigplusser , die vanavond een goed uur terugblikte, waarbij je deels mee de evolutie kan volgen van loodzware, krachtige en zwaarmoedige repetitieve lijnen van “Like rats” , “Christbait rising” tot de hypnotiserende en bezwerende sounds van “Spite” en “Crush your soul” .
Meegezogen werden we op de logge , harde, soms scherpe gitaarriffs , de lome, korzelige, daverende diepe baspartijen en de rammelende knallende, roffelende drumbeats, onder de grauwe schreeuwzang van Broadrick en mans stoïcijnse bewegingen.
Op het achterplan zien we een projecties van kruisingen , brandhaarden, vulkaanuitbarstingen of apocalyptische zwart-wit projecties.
Net als Swans is dit muziek van uitersten die meesterlijk destructief klinkt en van een intense schoonheid is . Het materiaal heeft een confronterend, ongemakkelijk, huiverend karakter door de dwingende , slepende en repetitieve industrial ritmes. Een unieke, rauwe, harde expressieve sound, een oerkracht,  die met “Streetcleaner” en “Tiny tears”, middenin de set , een hoogtepunt vormde; ze werden tot op het bot uitgediept. “Motha , “Pure” volgden , en met een oudje als “Slateman” greep het duo terug naar die aparte bitterzoete ,(g)rauwe sound . ‘Live Godflesh’ zagen we op het eind van de set verschijnen, dwarrelend uit een rookgordijn.
Een wall of sound , met een sober lichtdecor en stroboscoops . ‘It’s not the end of the world’ na al die jaren, maar hun rol , invloed en hun live prestatie zijn en blijven beklijvend, spannend en opwindend.

Godflesh kan na al die jaren rekenen op een trouw publiek en er is een jonge generatie die deze godfathers wel eens aan het werk wil zien , mee gezogen wou in hun hallucinante harde, oorverdovende, emotionele trip en schoonheid, en eens wou zien van wat er na hen allemaal uit de grond werd gestampt.
Godflesh grijpt dit verleden aan om eventueel nu verder iets nieuws uit te bouwen . Benieuwd …

Vóór Godflesh zaten we verweven in een hardcore/punk web van Hessian , die z’n roots in (Oost – West )Vlaanderen heeft. De donkere , dreigende, slepende explosieve lijnen, de drum mokerslagen en de rauwe verbeten zang zorgden voor een loeihard gedreven optreden, snedig strak , meedogenloos en met een ‘in your face’ uppercut .

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hessian-14-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/godflesh-14-05-2013/

Organisatie: Kreun , Kortrijk

Godflesh - Industrial snipers on the loose
Pneumatic Head Compressor – Godflesh
Magasin 4
Brussel

Vanavond landen de heren van Godflesh in Magasin 4 na jaren van absentie. Ze stonden eerder dit jaar nog op de affiche van Roadburn, vorig jaar op Dour en hier in het ondergronds gewelf  mochten ze hun eerste optreden van een internationale tour geven.

Pneumatic Head Compressor is het voorprogramma en zijn de alter ego’s van twee vaste medewerkers uit Magasin 4. Een storm van experimentele electro post hardcore die geen bepaald ritme vasthoudt en onderbroken wordt door hevig geschreeuw blaast als een woeste adem over de zaal. Pneumatic Head Compressor behelst een zanger/gitarist die zich eveneens ontfermt over de samples en een bassist. Een soort psychotische Vandal X. De visuals die dit schouwspel begeleiden zijn talrijk en het is niet evident een lijn te vinden in dit alles. Deze jungle van geluiden zien we meer tot z’n recht komen als achtergrond bij een art expositie, eerder dan dat het een optreden is die aan je ziel blijft plakken.  

Godflesh hoeft weinig introductie. Na een pauze van zo’n acht jaar gaven ze hun eerste reünieshow op Hellfest in 2010 gevolgd door SuperSonic festival waar ze samen met Swans headlineden. Hoewel het niet hun primaire opzet was, hebben die twee optredens hun terug de drive gegeven om de comeback officieel te maken. 
Ze staan er, net zoals ze gestart zijn in de late jaren ’80, als scherpschutters bij en vuren hun drumprogramma’s samen met slepende, krachtige gitaarklanken op het publiek af. Godflesh is Justin K. Broadrick en G.C. Green, en hoewel ze samen Godflesh vormen is er op het podium weinig interactie tussen beiden. Na jaren samenwerking kennen beiden hun plaats en spelen ze hun ding in een perfect evenwicht. Hier vinden we duidelijk wel ritme en balans in een industrial metalen pakje. Ze vallen met verschillende genres samen want je hoort er duidelijk invloeden in van ambient, noiserock en heavy metal in een experiment met synths en samples. Godflesh is voor Justin K. Broadrick symbool voor de vloed aan emoties die hij in z’n leven ervaart en via de muziek een uitweg, een transformatie voor zoekt. Dit resulteert in knalharde beats en een daverende bas die je doen twijfelen of je je oordoppen wel in hebt, een zieleschreeuw die onverbloemd de ruwheid van emoties weergeeft en stalen samples die het geheel dragen als ware het een atoombom die op punt staat te ontploffen.
Na hun laatste nummer vragen ze of er nog tijd is voor een bis, en dit wordt met een pak enthousiasme onthaald. Het mag gezegd dat Godflesh één van die bands is die de tand des tijds heeft doorstaan en de visie waarmee ze begonnen zijn nog steeds hun drijfveer is.

Niet enkel voor Godflesh als band, maar ook voor het trouw publiek die hun uitwuift met een daverend applaus! In januari 2013 zouden ze een nieuw album op de markt gooien die volgens Justin K. nog steeds de essentie van hun industrieel gebroed zou weergeven. Het stopt duidelijk niet bij deze tour en Godflesh is niet langer een eenmalige comeback maar een blijver.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/godflesh-13-05-2013/

Organisatie, Magasin 4, Brussel