James Williamson is bijna zeventig en was ooit bandlid van The Stooges. De legendarische begeleidingsband van Iggy Pop. Hij was tevens een songschrijver die bijvoorbeeld alle nummers op ‘Raw Power’ hielp meeschrijven met Iggy Pop. Ook op ‘Kill City’ werkte hij mee en op ‘New Values’ was hij gitarist en producer. Na meningsverschillen tijdens het maken van ‘Soldiers’ (o.a. met David Bowie) stopte hij met muziek maken en ging hij terug technologie studeren.
Na de dood van Ron Asheton in 2009 voegde hij zich terug bij de band om op tournee te gaan. In 2013 maakte hij samen met Iggy ook het ‘Ready To Die’ album.
Voor de vocals op dit solo album trok hij Frank Meyer (zanger en gitarist bij The Streetwalkin’ Cheetahs) en Petra Haden (The Haden Triplets, That Dog) aan. De uptempo nummers waarop Frank Meyer zingt sluiten nog het meest aan bij het werk van The Stooges. Dat geldt dan bv voor de felle opener “Riot On The Strip”. Er staan wel meer warmere en iets ingehouden tracks op. “Judith Christ” is een heerlijke rock and roll track. “Pink Hearts Across the Sky” is een door Petra Haden gezongen track dat een beetje als een Amerikaanse singer-songwriter/rock track klinkt. Laten we zeggen genre Sheryl Crow.
Het grootste verschil met The Stooges is dat het gitaarwerk hier ook knettert maar dan meer als van een haardvuur terwijl hij met The Stooges zijn gitaar liet slijpen en zagen. Het gevolg is een diep in rock and roll gedrongen album dat warm en Amerikaans klinkt. Soms vinnig en in enkele gevallen wat te gezapig, o.m. een “You Send Me Down”. Hier is zijn gitaarspel te gewoontjes. Hij is sterker wanneer hij wat kan wringen en scheuren met zijn machine. Songs schrijven kan de man in elk geval. Dat bewijst hij hier terug. Zijn ook de moeite: “Destiny Now”, “Miss Misery” (ballad), “The Revolution Stomp” en het titelnummer dat een countrysound meekreeg. Er wordt afgesloten met een heel fijne cover van Escovedo’s “Died A Little Today”.
Wie denkt om een echt Stooges album te horen te krijgen zal bedrogen uitkomen. Ik denk eerder aan een Fogerty, Petty etc… Maar toch is dit album een bescheiden pareltje van een legendarische muzikant. Rocksongs zonder veel pretentie en aangevuld met de warmte van americana en country. Hier en daar zorgende  sax of keys voor wat kleur. De twee vocalisten die hij aantrok zijn erg goed gecast voor deze job. Gewoon een heel solied album.

De nieuwe Stooges plaat is er eentje zonder Iggy, maar zijn geest is alom aanwezig.
‘Raw Power’ gitarist James Williamson, met die ene plaat alleen al verantwoordelijk voor een set van de meest gortige riffs uit de rockgeschiedenis, heeft onder meer bassist Mike Watt en drummer Toby Dammit opgetrommeld om een set ‘verdwaalde’ Stooges songs terug in de schijnwerpers te zetten. De heren toeren nu al jaren samen met Iggy en beheersen als geen ander die unieke vuile Stooges sound. Ook originele saxofonist Steve Mackay is mee aan boord gesprongen en blaast zich geregeld een striemende weg doorheen deze miskende klassiekers.
Alle songs zijn ettelijke jaren geleden door James Williamson en Iggy Pop geschreven en waren bestemd voor de opvolger van ‘Raw Power’ die er helaas nooit gekomen is omdat de heren destijds het ganse studiobudget liever door hun neus boorden. De meeste van die songs zijn later in rudimentaire en premature versies op diverse bootlegs terechtgekomen in een vaak barslechte opnamekwaliteit.
Het live album ‘Metallic KO’, die een stel van die songfoetussen in huis heeft, mag dan al met de jaren een legendarische status verworven hebben, de plaat klonk alsof ze ergens honderd meter onder de grond met een aftands cassetterecordertje werd opgenomen.

Met een vettig gestemde gitaar, een strakke ritmesectie en een indrukwekkende resem gastzangers heeft James Williamson de tijdloze songs nieuw leven ingeblazen. Al die special guests hebben met tonnen respect en bewondering voor levende legende Iggy Pop hun bijdrage geleverd. Heus niet alle nummers halen de intensiteit van hun soms betere rauwe bootleg-versies, maar bij momenten worden de oerdrift en de ongetemde energie van de jonge Iggy sterk geëvenaard. Ariel Pink komt zelfs akelig dicht op een broeiend “She Creatures of the Hollywood Hills”, je zou zweren dat Iggy hier zelf aan de micro hangt. Punkvetraan Jello Biafra (Dead Kennedys) steekt een portie snedigheid in “Head On The Curve” en Bobby Gillespie (Primal Scream) geeft zich met brio over aan “Scene Of The Crime”. De splinterbom “I got A Right” heeft dat woeste Bellrays wijf Lisa Kekaula aan boord gekregen, haar wilde strot zit die onsterfelijke proto-punksong als gegoten, op “Heavy Liquid” komt ze het trouwens nog eens fijntjes overdoen. Eentje die wij nog niet kenden ‘Pinpoint Eyes’, gezongen door de fantastische Joe Cardamone van het schandelijk onderschatte The Icarus Line, is een heerlijk sudderende vuile blues. De tot op heden onbekende Caroline Wonderland ontpopt zich als een echte rock’n’roll bitch op een verdomd heftig “Gimme Some Skin”, smerige rock’n’roll songs als “Cock In My Pocket” en “Rubber Legs” klinken op hun beurt geweldig dankzij furieuze en gore vocals van Gary Floyd (The Dicks) en J.G. Thirlwell (beter gekend als Foetus).

Natuurlijk kunnen we ‘Re-Licked’ niet op het hoogste schavotje zetten naast ‘The Stooges’, ‘Funhouse’ en ‘Raw Power’ maar de plaat heeft volgens ons tonnen meer bestaansrecht dan ‘The Weirdness’ en ‘Ready To Die’. En ook al doet Iggy zelf niet mee, hij is aanwezig in elke riff, noot, grom, zucht en stoot.
Onze oproep aan James Williamson : terug Iggy aan boord hijsen en op tournee met die handel !