De Nederlandse band Katie Kruel heeft een nieuw album uit. Deze Crow Sessions klinkt anders dan ‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’ of andere eerdere releases en daar hoort een verhaal bij.
Voor de meesten van ons is de covid-pandemie inmiddels een vage herinnering. Niet zo voor Katie Kruel-zangeres/gitariste Nathalie. Zij hield aan de virusziekte een blijvende stoornis over waardoor ze eigenlijk geen extern geluid meer kan verdragen, ook geen muziek. Dat is nu al vier jaar lang zo en het einde van haar lijdensweg is nog niet in zicht. Zingen lukt nog wel, op een manier. Gitarist Hans Dirksen-Smits bezocht haar regelmatig thuis en bracht voor haar als afleiding en inspiratie een dichtbundel mee: Crow. From the Life and Songs of the Crow, van Ted Hughes uit 1970.
Als een soort van therapie zette Nathalie de ideeën en poëzie van Ted Hughes om naar eigen songteksten en met minimale begeleiding van Hans en wat arrangementen leverde dat het album ‘Crow Sessions’ op. Muzikaal is dit tot op het bot gestripte doom of noem het akoestische postmetal: weinig begeleiding en weinig melodie. Van beide misschien maar net genoeg om het songs te kunnen noemen. Donker, maar niet dreigend. Kermend pijnlijk, maar (meestal) zonder wanhoop. Huiveringwekkend intiem. Kwetsbaar en krachtig tegelijk.
Heel centraal staat de stem van Nathalie. Nog meer doorleefd en dooraderd dan op ‘Cannibal Planet’. In toon doet dit mij wat denken aan de solo-opnames van Colin H. van Eeckhout van Amenra, aan Marianne Faithfull of aan de demo’s van PJ Harvey voor haar eerste albums.
Inhoudelijk lijken dit monologen van Nathalie, maar ze reikt hiermee net zo goed de hand naar iedereen buiten haar eigen living. Het zijn uiteraard geen vrolijke lenteliedjes, maar ze kunnen luisteraars loutering bieden.

https://www.youtube.com/watch?v=u7c8Nc9xKi8

Een mooi dooraderde mix van doom, stoner, sludge en noise. Je verwacht het eerder in het collectief-depressieve België dan in het immer-blije Nederland. Toch komt de band Katie Kruel van bij onze Noorderburen. Ze tekenden bij Seja Records, maar hadden net zo goed bij ‘onze’ Consouling Sounds of Dunk Records een warme thuis gevonden. ‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’, het nieuwe album van Katie Kruel, kan je grofweg opdelen in een eerste luik met traag kruipende, rauwe doomrock en een tweede met vooral noise, wat sludge en nog meer hel en verdoemenis. 
In het eerste luik is “The March” de beste en meest opvallende track. De hoofdrol wordt gespeeld door een traag pompende, zware bas. Het is (uiteraard) geen marsmuziek, maar er zit wel een aanhoudende beweging in, als in een mantra. Heel bijzonder en bezwerend. Voorts is “If I Was Where I Would Be” een heel intrigerende track, beetje David Lynch en Nick Cave na net iets te veel alcohol.
“Lover” is een beetje het scharniermoment tussen de twee hoofdstukken, met een dikke laag doom bovenop drone-achtige noise als intro en dan een lang aangehouden Bad Seeds-moment. Het toevoegen van een cello op ”Still” in het tweede luik is een meesterlijke zet. Het perfecte, afgeronde geluid van die cello vormt een heerlijk contrast met de grofkorrelige gitaar. Nog meer contrast vind je in de lyrics van ”Still”, als zangeres Nathalie Houtermans zo luid ‘I want some quietness’ schreeuwt dat je vreest dat ze haar stembanden of jouw trommelvliezen zal scheuren. Een passage die uit het leven gegrepen lijkt. Deze song is als rollercoaster van emoties het absolute hoogtepunt van ‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’. Met die cello erbij doet deze track wat denken aan de Britse Polly Panic en onze eigen The Girl Who Cried Wolf. Er zijn wel meer gelijkenissen, maar ook grote verschillen. Katie Kruel gaat bv. eerder voor de ongepolijste noise-aanpak bij de opnames en dat dan ook voor de (stillere) doom-passages.
“Jinx” is als rasechte noiserocker misschien de meest toegankelijke van het album, die goede herinneringen oproept aan de getormenteerde rock van Sineaid O’Connor’s  Mandinka en PJ Harvey’s Sheela-Na-Gig. Maar dan nog smeriger en gemeen bijtend naar het baasje. Maar meestal maakt de band het zichzelf en de luisteraar niet zo makkelijk. Zoals op “Asphyxiation” met een lange spoken word-intro en dan een louterende noise-eruptie waarin Nathalie Houtermans bijna Colin Van Eekhout van Amenra naar de kroon steekt.
‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’ is een album dat je moet laten groeien in je hoofd. Je kiest daarbij zelf hoeveel donkerte je toelaat. Het vat van Katie Kruel is onuitputtelijk.