Motsus maakt sinds 2012 de wereld een stukje mooier met hun instrumentale stonermetal. Hun nieuwe album ‘Atlas’ is een nieuwe, grote stap vooruit voor het West-Vlaamse trio.
Hoogtepunten van de voorbije 14 jaar zijn voor Motsus het debuut- en conceptalbum ‘Oumuamua’ in 2018 en hun passage op Alcatraz in 2022. Dit is niet de meest productieve band, maar gitarist Tom heeft het dan ook heel druk met zijn label Polder Records (Cowboys & Aliens, Gnome, Mould, …). Ook concerten lijken bij Motsus eerder in golven te komen dan in een constante stroom. Dit tweede album zorgt voor een nieuwe golf van optredens in Vlaanderen.

Het nieuwe album van Motsus werd opgenomen in de Dunk!Studios in Zottegem. De productie was in handen van Karl Daniel Lidén, drummer van Dozer, Greenleaf en A Swarm of the Sun. Op ‘Atlas’ gaat Motsus nog verder in de richting van de doom, hoewel de stoner-vibe zeker nog tastbaar aanwezig is op zowat elke track. De vijf tracks (en intro) zijn hypnotiserend en bezwerend. Andere adjectieven die ons bij het beluisteren te binnen schieten, zijn atmosferisch, fuzzy, psychedelisch en epic.
“Driver” is een instrumentale mantra-met-een-versnelling. “Duna” opent met expressieve percussie en wat Midden Oosterse geluiden om daarna heel donker en dreigend open te bloeien en dan naar het einde terug te keren naar die slangenbezweerder-sound. “Nice Exploder Pt. II” (op ‘Oumuamua’ staat “Pt. I“ van deze track) krijgt tien minuten om het hele verhaal te vertellen en daarvan is geen seconde te veel. “Short Notice” is een Motsus-klassieker op de concerten die pas nu officieel in de studio werd vastgelegd. Er bestond al wel een demoversie van deze track, uit 2013. Met net iets meer dan 2 minuten is deze versie het veruit de kortste en meteen ook de snelste track van Atlas.
Mijn favoriete track van ‘Atlas’ is het nu eens slepende en dan weer versnellende “Turboslak”. Een heel raak gekozen songtitel dus. Motsus krijgt nog wat bonuspunten toebedeeld voor het leuke artwork van Tom.
Op ‘Atlas’ verkent Motsus nieuw terrein. De band heeft een hele evolutie doorgemaakt sinds ‘Oumuamua’ en dat vertaalt zich in soms gedurfde keuzes en een meer eigen gezicht.
Wie toch liever gewoon wat referentiebands heeft, moet denken in de richting van Atomic Vulture, Fire Down Below, Sleep, Electric Wizard, Belzebong, My Sleeping Karma, Colour Haze, …

Motsus heeft zijn eerste album uitgebracht. Deze band uit Oudenburg brengt instrumentale stonerrock en bracht eerder reeds enkele demo’s uit.

‘Oumuamua’ is een verzameling van zes songs die – hoewel er geen teksten aan te pas komen – het verhaal vertellen van een vreemde beschaving die onze aarde scant en die hier zijn (muzikale) sporen nalaat. De zes songs zitten lekker in het spoor van Queens Of The Stone Age, Kyuss en onze eigen Cowboys & Aliens en Maria Isn’t A Virgin Anymore. Het rockt, het is bijzonder groovy, het is heet en zwaar en het zweet.

Bij momenten komt de band zo op dreef dat het zelfs bijna dansbaar wordt, zoals op “Warm”. Ondanks het gebrek aan zang wordt het nooit eentonig of vervelend. Het klinkt als een trein die je met plezier over je heen laat denderen.

De tracks die er een beetje bovenuit steken, zijn “Freddy” en “Hoochy Woochy”. Het grillige, nerveuze “Exploder (Part 1)” weet minder te bekoren. Het slome en lang gerokken “Tin Men” heeft wat tijd nodig om open te bloeien. De sample maakt het allemaal wat makkelijker te verteren, maar ook zonder de sample zou die track overeind blijven.

‘Oumuamua’ is een fraai visitekaartje voor Motsus.