Na hun debuut ‘Hochmut Kommt Vor Dem Fall’ krijgen we hier hun tweede plaat in de schoot geworpen van deze Frans-Zwitserse postpunkband. Hun debuut speelde muzikaal zich ergens af tussen Joy Division en Interpol. Benieuwd wat ze op ‘Lazy People Will Destroy You’ klaarspelen.
Ze openen in elk geval ferm met “Faut Pas Fair Chier Albert Roche”. Een song met het nodige venijn in de vocals, uptempo en lekker rockend. “Stockholm 2” en “Stockholm 3” hebben bijna dezelfde titel, maar in de uitvoering zit wel verschil. De eerste is uptempo met een prominente bas terwijl de laatste midtempo is en hier de gitaren meer op de voorgrond komen. “Stockholm 3” is echt wel heel gelijkaardig aan “Stockholm” uit 2018. Het lijkt hier om een herneming te gaan die wat ingekort is en ook wat beter gestyleerd is. Het blijft hoe dan ook een goede track die hier beter tot zijn recht komt dan op het origineel. Op “Fall Colours” en “No Safty Word” treden de synths meer op de voorgrond. Twee sfeervolle en goed opgebouwde songs.
Zo vinden we hier tien tracks terug waar geen miskleun of mindere song te bespeuren valt. Net als bij de eerste plaat kan ik stellen dat liefhebbers van Interpol en Joy Division dit wel zullen weten te smaken. De sound en de mix klinkt wel stukken beter dan op hun debuut.
De hoes is een afbeelding van een schilderij uit 1876 van Gustave Moreau. Het stelt een scene voor uit het Nieuwe Testament waar Salome danst voor Herodes Antipas. De link met het album zelf ontsnapt mij, maar Salome stond wel bekend als een femme fatale en inspireerde wel meer artiesten. Misschien zit daar de link dan wel.

Raskolnikov verwijst naar een personage uit een roman van Dostojevski. Daarnaast is het ook de naam van een Frans-Zwitserse band dat in 2015 in Genève opgericht werd. Ze pendelen wat tussen Parijs, Reims en Genève. Een nog jonge band dus dat hier met ‘Hochmut Kommt Vor Dem Fall’ zijn debuut presenteert. Zeven songs krijgen we op dat debuut. Songs die zich muzikaal ergens tussen Joy Division en Interpol bevinden. De stem en de manier van zingen doet mij erg aan Paul Banks (Interpol) denken. Dit trio brengt postpunk volgens de regels van de kunst. Een wat monotone zang, typische postpunk gitaren en wat synths. Dat levert enkele mooie songs op zoals opener “Stockholm” dat een mooie uitgerekte outro heeft, “Hunde Sind And Der Leine Zu Fuerhen” dat een vinnige track is of “Poddanie Bezwarunkowe” dat vrij catchy klinkt. Als geheel klinkt het album natuurlijk wat zwaarmoedig.
Raskolnikov heeft een heel degelijk album gemaakt dat volledig binnen het genre van de postpunk past. Liefhebbers van postpunk of Interpol kunnen zich dit album blindelings aanschaffen. Voor wie van dit album houdt is er nog goed nieuws want hun opvolger staat gepland voor eind 2018.