Het uit Oxford afkomstige Swerverdriver rond Adam Franklin was één van die 90s  iconen die de shoegaze binnen de Britse (indie) pop kleur gaven , samen met Ride, Slowdive, My Bloody Valentine , Loop en hun peetvaders Jesus & Mary Chain . En die bands worden nu letterlijk van onder het stof gehaald .

Swervedriver liet 17 jaar op zich wachten en brengt na ‘The 99th dream’ van ’98 zelfs een nieuwe plaat uit . Hun eerste twee , ‘Raise’ (91)  en ‘Mezcal head’ (93) mag je alvast binnen het genre inlijsten.
De nieuwe plaat houdt ergens het midden en toont een sterke return aan . De eerste twee nummers “Autodidact” en “Last rites” passen perfect binnen het plaatje van het genre  en zijn de barometer van die gruizige, twinkelende gitaarloops , met wat nonchalance , binnen een melodieus concept ; de repetitieve gitaarlagen zwieren, zweven en bouwen op , de pedaaleffects zijn gedoseerd en ze behouden die kenmerkende (mee)slepende , bedwelmende , dromerige tune en intensiteit .
Het vloeit mooi in elkaar over in de daaropvolgende “For a day like tomorrow” en “Setting sun” . Mooie slepende voortkabbelende songs , die zorgen voor een zwierig, broeierig , aangenaam , zalvend geluid . Om dan opnieuw hobbelig en met weerhaken te klinken als op “Red queen arm race” , “Deep wound”, “Lone star” en “I wonder?” … Fijne comeback !