Het Nederlandse punkorkest The Mono Kids heeft een nieuwe single uit bij het Britse Dammit Records. “Speeding Up Faster” staat uiteraard op het maandelijkse digitale verzamelalbum van het label, samen met onder meer Asthma Kids en The Neurophobics, maar je kan deze single ook afzonderlijk vinden op Bandcamp.
Dit klinkt als heel rafelige, enthousiaste punkrock. Een heel leuke single.
The Mono Kids speelden onlangs nog in Retie met de vrienden van Röt Stewart en op zaterdag 25 april staan ze in Cafe Pumpkes in Tongeren voor een gratis concert.
https://dammitrecords.bandcamp.com/track/speeding-up-faster
The Mono Kids is een Nederlandse tweemansorkestje dat grossiert in garagepunk. Het duo doet lekker z’n eigen ding, maar op een manier die makkelijk te verteren is en die een breed publiek kan aanspreken. Ze steken regelmatig de grens over naar ons land en eerder dit jaar speelden The Mono Kids hun eerste tourneetje in de UK.
‘Lucky Guys’ is na een reeks digitale releases hun eerste release op vinyl.
Openingsnummer “Cherry Kisses” is de single die zopas al via Dammit Records uitkwam, met – voor de kenners – een oude Nissan Cherry in het artwork. Deze track is net als de andere nummers op de A-kant van deze vinyl-release een beetje een zonnig, zomers garagepunk-anthem. Stevig en gemeen, maar met de glimlach en catchy. De ‘cherry’ van de track-titel werd overigens doorgetrokken in de roze kleur van het vinyl en in het ook al roze artwork.
“L.O.V.E.” is heerlijke noisepunk en gaat een versnelling harder dan “Cherry Kisses”. Militanter ook. En ondanks de korte speelduur is de songopbouw best leuk. “My Friend” is een scherpe punky ode aan de vriendschap. Peter Van Gelder (Peter Pan Speedrock, TankZilla, …) zat voor deze A-kant achter de knoppen en hij leverde prima werk.
De B-kant is eigenlijk de vinyl-release van wat tot dusver de digitale EP ‘Drei Wunderschöne Melodien’ van The Mono Kids was. Die kwam vorig jaar uit en daarvan herkennen we meteen “The Sun = # 1” (the sun is number one) met een heel aanstekelijk meebrul-refrein. “Rock It” is een heel degelijke en ietwat vrolijke, noisy proto-punkrocker. De rammelende rechtdoor-nonsense van “PS/P-love” sloot die EP en nu ook dit album af.
‘Lucky Guys’ schiet twee keer raak. The Mono Kids blijven stronteigenwijs hun zelfgekozen koers varen en tegelijk doen ze dat op zo’n manier dat het voor de luisteraar bijzonder aanstekelijk is.
https://themonokids.bandcamp.com/album/lucky-guys-6-track-pink-vinyl
Het gaat goed met The Mono Kids. In maart gaat dit Nederlandse punkorkestje naar de UK voor een korte tournee en in december van vorig jaar brachten ze nog een leuke EP uit. ‘The Blues Is Still #1’ is een drietraps-ode aan the John Spencer Blues Explosion.
Die band stopte in 2016 maar er zijn een paar redenen om deze EP nu uit te brengen. Het moet in de eerste plaats een hart onder de riem zijn voor Judah Bauer, de gitarist van de voormalige band die momenteel met gezondheidsproblemen kampt. Voorts is het ook een eresaluut voor John Spencer die dit jaar 60 wordt.
De drie nummers zijn volbloed Mono Kids: een beetje rammelend, razend, garage/fuzzy/punky rock en in your face. Dan wel ‘in dezelfde chaotische stijl als’ en hier en daar horen we een van de John Spencer Blues Explosion-geleend elementje. De leukste van de drie nummers is voor mij “Bell Bottoms”.
https://themonokids.bandcamp.com/album/the-blues-is-still-1
Het Nederlandse tweemansorkestje The Mono Kids heeft een platendeal te pakken bij Dammit Records uit de UK (The Cribbs, Mad Mulligans, Snide, …).
Behalve het nieuwe label is er weinig veranderd aan de Mono Kids-succesformule: puntige punkrock met deze keer heel militante lyrics en met smerige akkoorden en pittige tempo’s in een soms wat rafelige/eerlijke productie. Na minder dan anderhalve minuut zit de helse rit er alweer op.
De lyrics springen twee kanten tegelijk op. Van oprechte bezorgdheid over de mensen die op je pad komen en die mee met jou een stuk van je weg afleggen tot net complete onverschilligheid. Of het gaat misschien over de dunne lijn tussen die twee bij sommige mensen.
https://dammitrecords.bandcamp.com/track/i-dont-care
Het Nederlandse fuzzy garagepunkduo The Mono Kids hebben we hier eerder al vergeleken met de Pixies. Op hun nieuwe EP ‘Drei Wunderschöne Melodien’ horen we nog steeds wat van de geniale gekte van Black Francis, maar er ligt nu een dikke laag Ramones, ten tijde van ‘End Of The Century’ dan. Een beetje ge-experimenteer in de productie, maar nog steeds volbloed fuzzpunk. En een aartslelijke hoes, dat blijkt inmiddels een vaste waarde in het oeuvre van The Mono Kids.
In minder dan 7 minuten ramt het duo op deze EP drie tracks door je oren. “The Sun = # 1” (the sun is number one) heeft een heel aanstekelijk meebrul-refrein, hoewel het in de lyrics behiirlijk abstract en absurd blijft. Het is lang geleden dat fuzzpunk nog zo catchy klonk.
Ook “Rock It” is een heel degelijke en ietwat vrolijke, noisy proto-punkrocker. Fugazi meets The Mummies, zoiets. Deze EP wordt afgesloten met de rammelende rechtdoor-nonsense van “PS/P-love” (we gokken op ‘perfect stranger, paradise love’, en dat is meteen bijna de hele tekst).
Een leuke, maar alweer veel te korte EP van deze helden van het Nederlandse DIY-circuit.
https://themonokids.bandcamp.com/album/drei-wundersch-ne-melodien-ep
Het Nederlandse punkduo The Mono Kids heeft na een eerste EP met drie nummers van enkele maanden geleden alweer een nieuwe track uit.
Dit hitsige nummer klinkt opnieuw ‘lower than fi’: rammelende punkrock met een pittig tempo en een paar kleine weerhaakjes. Inzake dynamiek en lyrics doet dit mij wat denken aan “Alec Eiffel” van de Pixies, maar dan zonder de vette productie die zo kenmerkend was voor de Pixies en zonder de bas van Kim Deal.
Een puike single. The Mono Kids are on a roll!
https://themonokids.bandcamp.com/track/happy-ending
Uit Nederland is er het kersverse punkduo The Mono Kids met een eerste EP met drie nummers. De nummers werden thuis opgenomen. Vanaf februari doet de band een serie optredens in het kader van 'the my little pony' tour.
De bandleden speelden eerder al jarenlang samen in diverse bands (A Girl Called M, My Sister Susan, Emotional Elvis, Bambi Chocolate FC …).
De nummers op deze EP klinken lo-fi garage (lower than fi, zeggen ze zelf) en hebben in de gitaarsound een beetje een rockabilly-twang. Van de drie nummers is “Shooting Star” mijn favoriet. Vanwege de degelijke songstructuur en omdat hier toch wat arbeids- en levensvreugde in zit.
“Die Motherfucker Die” is een catchy rockabilly-dronkemans-rollercoaster met voorts weinig ambitie. “Polaroid Camera” is vooral smerige punknoise, maar ook een beetje een ongeleid projectiel dat alle kanten opstuitert.
https://themonokids.bandcamp.com/releases
Nederlands 
Français 
