Geen Beenie Man, dus pikten we op dag 2 van Couleur Café maar in bij Los Amigos Invisibles, een zeskoppige Venezolaanse band die vanuit New York opereert op het Luaka Bop label van David Byrne. Zuid-Amerikaanse feestmuziek, een mix van disco,salsa, elektronica en latino-rock, die op zijn best was als de groove de hoogte ingejaagd werd, maar nogal banaal klonk in de down-tempo nummers. Opmerkelijke covers waren “Unbelievable” van EMF, en helemaal op het einde, “No limit” van 2 Unlimited in een latino-salsa gegoten, wat weer eens bewijst dat andere culturen een andere kijk hebben op wat ‘goed’ of ‘fout’ is.

Voor het hoofdpodium was het ondertussen aardig volgelopen voor Nneka, een Duits-Nigeriaanse singer-songwriter, die wel eens met Lauryn Hill of Erykah Badu vergeleken wordt. Met petje, donkere nerd-bril, sjaal en onflatterende witte t-shirt, deed ze vanavond echter haar best om zo weinig mogelijk op die glamoureuze hip-hop divas te lijken, wij dachten onmiddellijk aan het jonge kereltje van Musical Youth met de legendarische opener  “ This generation, rules the nation’, op “Pass the dutchie’. Nu eens op gitaar, dan weer op piano, bracht Nneka Egbuna een mix van torch songs en politieke nummers, nu eens in het Engels, dan weer in het Igbo gezongen, waarbij vooral de krachtige aparte stem opviel die zo ergens tussen halverwege tussen Lauryn Hill en Macy Gray te situeren valt. Bij de politieke protest song “ Vagabonds in Power”, een aanklacht tegen de corruptie in Nigeria en de rol van de multinationals die in dat land opereren, hielden we het voor bekeken, op naar wat de ontdekking van Couleur Café zou blijken:

Staff Benda Bilili, is een Congolese rumba groep, wiens verhaal veel op dat van de Buena Vista Social Club, lijkt. In 2005 ontdekken twee Franse filmmakers deze band van straatmuzikanten in Kinshasa. De kern van de band bestaat uit 4 polio-patienten,zanger-gitaristen die alhoewel ze aan hun rolstoel gekluisterd zijn, in ware James Brown stijl met goedkope instrumenten fantastische rumba nummers maken. De groep wordt vervolledigd door een jonge ritmesectie, en Roger, 17,  die op zijn satonge, een zelf-geknutselde elektrische luit gemaakt van een tinnen kan waarop een snaar gespannen is, een onwereldse geluid te voorschijn tovert dat nog het meest op een theremin lijkt, en het geheel een psychedelische klant geeft. Terwijl op hun album ‘Tres tres fort’, uit op Crammed Discs, kalmere nummers afwisselen met meer up-tempo nummers, speelt Staff Benda Bilili live het ene opzwepende nummer na het andere. Waar de tent aanvankelijk nog half gevuld was, stroomde het volk na het optreden van Nneka toe, aangetrokken door het funky, hoge tempo. Als je je ogen sloot, kon je nooit geloven dat deze muziek gebracht werd door vier vijftigers in een rolstoel, en een bijkomende zanger die boven zijn krukken hing. De afwisseling van de stemmen van de vijf zangers, met de prominente sopraan van Theo, is een van de sterkste punten van deze band. Bijna anderhalf uur duurde dit rumba-feestje, waarbij op het einde een van de zangers zijn rolstoel verliet om al rollende een dansje te plegen.
Deze zomer treden ze nog op in Dranouter, check ze zeker, want voor mij waren ze de ontdekking van dit Couleur Café festival.

Je kon heel wat lege plaatsen bespeuren tijdens het optreden van Femi Kuti, maar de aanwezigen amuseerden zich toch wel heel erg goed. De zoon van de legendarische Fela Kuti, de Afrikaanse James Brown, is ondertussen ook al 48, en de grijze haren zijn al duidelijk zichtbaar. Zwetend leidde Olafemi zijn 12 koppige band met strakke hand, waarbij hij afwisselend trompet, saxofoon of keyboards bespeelde of de zang voor zijn rekening nam. Zoals altijd nam zijn blazerssectie een prominente rol in de sound in, en kregen we nummers met een politieke boodschap, afgewisseld met opzwepende afro-beat klassiekers.

Zowat een halfuur te laat, op de typische manier van een Amerikaanse superster met capsones, betrad Snoop  Dogg het hoofdpodium. Nog geen haar veranderd, sinds zijn debuut in ‘93, staartjes strak naar achteren gevlecht, greep Snoop zijn zelf-genaamde microfoon beet voor een greatest hits set die zijn vijftienjarige carrière overspande. De prijsbeesten uit zijn debuut, “Gin & Juice”, “Lodi Dodi” en “What’s my name” konden ons het meest overtuigen, waarbij dan vooral opviel hoe sterk hij zijn lyrics op een podium brengt, in zijn typische relaxte stijl. De R&B nummers, die hij de laatste jaren brengt, konden we minder smaken, en we hadden onze twijfels of zijn zanglijnen in “Sexual eruption” wel live gezongen waren.
Afwisselend met zijn side-kick, liet Snoop het publiek meebrullen en springen met zijn resems hits, van “Drop it like it’s hot” die de ene na de andere met gejuich door het publiek begroet werden. Vreemd genoeg ontplofte het publiek nog het meest bij “Jump Around” van House of Pain. Nadat Snoop nog een jongen die aan ademhalingstoestel lag, op het podium haalde, liet hij ons gaan met de volgende wijze raad: “When you wake up every morning, do three things: brush your teeth, thank God you made through another day, and smoke some motherf#$ weed”. Op die wijze raad en de tonen van “Jammin” van Bob Marley, kwam er een mooi einde aan de tweede dag Couleur Café.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Couleur Café / co ZigZag, Tour & Taxis, Brussel