Les Ardentes 2010: zondag 11 juli 2010 - Parc Astrid de Coronmeuse
Jose James
Wie bij Jose James een lazy Sunday soundtrack in gedachten had bij zijn spijsvertering kwam al na het eerste nummer bedrogen uit. In de positieve zin wel te verstaan, want de avontuurlijke cocktail van jazz, hiphop, soul en zelfs dubstep liet zich allerminst als achtergrondmuziek catalogeren. Door de combinatie van avontuurlijke ritmes en een prachtige bariton stem met een grote emotionele diepgang mag deze New Yorker zich op basis van dit optreden wat ons betreft gerust tot de belangrijkste hedendaagse verruimers van de jazz muziek rekenen. De weinigen die zich de moeite getroost hadden om op zondag al in de vroege namiddag uit hun tent te kruipen waren getuige van één van de beste concerten van de afgelopen vier dagen.

Ete 67
De rockers van Eté 67 speelden op Les Ardentes een thuismatch. In 2006 brachten ze een eerste cd uit, een tweede volgde in maart van dit jaar, en aan de andere kant van de taalgrens zijn de 6 Luikernaars immens populair. Sterk was hun interpretatie van “On nous cache tout, on nous dit rien”, van onze alom bekend Jacques Dutronc. Het begon veelbelovend dus, maar daarna ging het een beetje van de hak op de tak, ondanks de enorme energie die de leadzanger tentoonspreidde: we hoorden wat Noir Désir, wat Louise Attaque, wat country, maar de nummers zelf waren toch iets te ‘mainstraim’ om het verschil te maken. Fijn was dat de inspiratie niet ver werd gezocht: zo werd een ode gebracht aan de Maas en aan het megalomaan Calatrava-project in Luik (“Quartier de la Gare”), die de verloedere stationswijk volledig hervormde.Geen slecht optreden dus, maar hun exclamaties over het marxisme-trotskisme en hun ervaringen met hallucigene paddo’s doen vermoeden dat ze nog tot een beetje volwassen moeten worden…

Selah Sue
De HF6 was bijna volledig volgestroomd voor Selah Sue, die in Luik vooral promotie maakte voor haar binnenkort te verschijnen nieuwe lp. Het duurde niet lang vooraleer de twintigjarige zangeres met de schurende stem  de, reeds oververhitte, bunker in vuur en vlam zette. Selah benadrukte een aantal keer dat er tot nog toe twee fasen in haar prille leven zijn te onderscheiden: de beginjaren waarin ze met zichzelf en de wereld worstelde, en de volwassen jaren waarin ze haar levensvreugde en optimisme met de wereld wil delen, en dit vertaalde zich overduidelijk in haar concert in Luik. De set varieerde tussen soul en reggae en ska, soms deed ze zelfs echt denken aan Leila K! Een ‘herboren’ Selah Sue dus afscheid nam met het heerlijk dansbare “Crazy sufferin' style”  en in Luik ongetwijfeld kan rekenen op een nieuwe schare fans.

Gaetan Roussel
Veel werd verwacht van deze doorgewinterde Franse auteur-compositeur Gaetan Roussel, in een vorig leven frontman van Louise Attaque, heden probeert hij het alleen onder eigen naam. Vorig jaar kwam zijn eerste soloplaat ‘Ginger’ uit, met songs in het Frans én in het Engels (geen sinecure voor een Fransman…). Veel volk was opgedaagd op de wei voor het hoofdpodium, maar de zanger maakte het maar gedeeltelijk waar. De melodieën van zijn songs waren vaak goed gevonden en bleven bij, vooral indien hij in het Frans zong (o.a. ‘Dis-moi encore tu m’aimes’), maar de muziek laveerde teveel tussen de vervelende pop-rock lijn, niet genoeg dus om over een straf optreden te kunnen spreken.

Nouvelle Vague
Tijdens Nouvelle Vague kwam de muziekquiz’er onvermijdelijk in ons bovendrijven. “Master and Servants” van Depeche Mode, “Making plans for Nigel” van XTC, “Human fly” van The Cramps, “Guns of Brixton” van The Clash, “Blue Monday” van New Order,… zaten we driftig in ons notitieboekje neer te krabbelen. En al zijn het stuk voor stuk ‘classics’ te noemen, de zwoele bossa nova verpakking van deze deuntjes zat toch steeds té ingenieus in elkaar om zomaar als doorsnee ‘covertje’ af te schilderen. Bovendien klonken de nummers live opzwepend en energiek genoeg om te blijven boeien tot het einde en door de manier waarop de twee chanteuses met hun rokjes stonden te zwaaien op de set begonnen we zelf ook te heupwiegen. “Love will tear us apart” van Joy Division, aangekondigd als ‘la plus belle chanson’ sloot de set af. Van hun ‘new wave’ kennis viel deze avond werkelijk niets af te dingen.

Xavier Rudd
De Australiër Xavier Rudd zag er met zijn verwilderde blik en ongeschoren baard uit alsof hij net de Stille Oceaan overgezeild was om aan te meren aan de oevers van de Maas naast het festivalterrein. We zetten ons al schrap toen hij plaatsnaam achter een batterij didgeridoo’s. Maar onze vrees bleek al vlug onterecht. Begeleid door 2 uitmuntende Afrikaanse muzikanten (bassist en percussionist) dompelde Xavier Rudd de weide onder in een muzikale roes die niet eens moest onderdoen voor het beste van pakweg Sting of Paul Simon. Na 3 dagen festivalhitte liet het publiek zich de mengeling van avontuurlijke wereldmuziek en lome reggea vibes wel bevallen, al werd ook een experimentele Jimi Hendrix guitaar solo niet geschuwd. Xavier Rudd mag dan al druk bezig zijn de wereld te verkennen, hij zou beter eens vaker stoppen in België.

Heather Nova
Heather Nova was ondertussen aan het werk in een goedgevuld en nog steeds erg warme HF6, jammer genoeg niet op het hoofdpodium dus. De uit het exotische Bermuda afkomstige zangeres bracht ondertussen 7 albums uit in een carrière die meer nu meer dan 15 jaar omhelst, maar staat overduidelijk nog zielsgraag op het podium. De set duurde niet iets minder lang dan op voorhand was gepland, maar daarvoor kregen we wel een heel goede Nova te zien. Ze bracht o.a. “Maybe tomorrow”, “Welcome, Paper Cups”, ” Walk this world”, “Heart and Shoulders” en sloot af met “Sugar”. In oktober brengt ze een akoestische tour naar België, o.a. in het Depot Leuven, CC De Spil Roeselare en in de Handelsbeurs Gent.

Neem gerust en kijkje naar de pics

Organisatie: Les Ardentes, Luik