Dourfestival Dour 2010: zondag 18 juli 2010
In de Club-Circuit Marquee stonden The Van Jets geprogrammeerd, en tot onze verbazing was de tent maar half volgelopen. Het werd meteen duidelijk dat Johannes en de zijnen het niet aan hun hart lieten komen door zeer sterk te openen met “Down Below”. Zo was de toon gezet voor een heel strak optreden waar ook “Dancer” en “What’s Going On” de revue passeerden. Al dat moois viel erg in de smaak van een intussen volgelopen tent, die als afsluiter “The Future” voorgeschoteld kregen. The Van Jets hebben opnieuw maar eens bewezen dat ze sterk bezig. Een geslaagd optreden dus. (Pieter)
Zelfs voor The Van Jets beginnen te spelen, zijn ze al af. Zanger Johannes Verschaeve haalt al graag eens de mosterd bij David Bowie en heeft de rest van de band een bijpassend stijltje aangemeten. Deftig en strak is het sleutelwoord en dat lijkt ook het geval bij de nummers die ze daarna spelen. Ze zijn mooi afgelijnd, maar brengen geen tent aan het dansen. Pas na de helft van de show komt hier wat verbetering, nadat de jongens wat van hun oude plaat, ‘Electric Soldiers’ hebben gespeeld. Dat betekent niet dat het publiek hun nieuwe plaat nog niet kent! Iedereen lijkt te genieten van “The Future”, hoewel dit niet het sterkste is wat The Van Jets in hun mars hebben. De anders zo stevige garagerock lijkt hier meer een al uitgekauwde popkant uit te gaan.
Voor mij maken ze dat echter goed door David Bowie op een acceptabele manier te coveren. Natuurlijk heeft elke band zo zijn voorbeelden, maar muziek van één van de groten der aarden recyclen, is een gevaarlijke zet. Toch slagen ze hier vrij goed in. “Fashion” is dan ook een kei van een nummer, waar iedereen toch wel de tekst van hoort te kennen. Ooit coverden deze rockers ook “Hit me baby one more time”, een cover waarop menigeen zit te wachten om nog eens live te horen.
Met “Electric Soldiers” als afsluiter krijgen The Van Jets zelfs nog de grootste droogstoppels op hun hand. Hun nauwkeurig gerepeteerde freeze en agressief gitaarwerk op het einde, oogst heel wat bijval. Iedereen draagt Verschaeve dan ook op handen als hij besluit om in het publiek te gaan crowdsurfen. Spelen kunnen ze, dat is een feit, maar de show die erbij hoort lijkt iets te ingestudeerd. (Fay)

Als je een erg strakke en stevig blazende band aan het werk wou zien, moest je zo tegen 18u in de La Petit Maison Dans La Prairie zijn. Daar maakten Monotonix hun opwachting, voor wat later nog zou blijken schitterend optreden. Niemand had waarschijnlijk verwacht dat je met deze uit Israël komende band een halve circus show aan het werk zou zien. Reden was dat de drummer regelmatig het publiek als drumstel gebruikte en een zanger die uitermate gek deed. Hij zette al zingend aan één van de tentpalen de hele tent op z’n kop en waagde zich zelfs tot stagediven. Met Monotonix kon je je geen minuut vervelen!

Na de stomende set van The Van Jets en het zotte Monotonix moesten we even op adem komen, daarom trokken we naar de Club-Circuit Marquee. Een overwegend mannelijk publiek wou de vier dames van de Dum Dum Girls aan het werk zien. Dee-Dee en haar girls brachten een combinatie van garage rock en indie. Ondanks de ietwat rechttoe-rechtaan aanpak en eenvoudige, simplistische teksten, sloegen hun nummers wel aan en verveelden ze niet. Het optreden van deze dames was al bij al geslaagd. (Pieter)
De Dum Dum Girls verschijnen met een ongelooflijke arrogantie. Ze houden geen verwelkomend praatje – zelfs een vriendelijk lachje kan er niet vanaf. Maar als ze zonder er doekjes om te winden, hun instrumenten nemen en te beginnen spelen, lijkt dat ook niet meer nodig. De nummers zijn foutloos en de vrouwen zijn beeldschoon. Na enkele nummers besluipt toch ook de eentonigheid van de muziek, die wat doet denken aan The Ramones, maar dan met rustige vrouwen. Of om het minder vriendelijk maar eerlijker te zeggen, een slap afkooksel van Vivian Girls.
De stem van zangeres Dee Dee is wel intrigerend. Ze heeft een hese stem die al snel bestempeld zou kunnen worden als niet geschikt om te zingen. Ze bewijst echter het tegendeel door verrassend hoge noten te halen. Ook het tweestemmige zingen is perfect op elkaar afgestemd. Hun optreden loopt als een trein en ze stoppen er twintig minuten vroeger dan verwacht mee. Hadden ze een sympathieke reden kunnen bedenken, was het hen vergeven. Maar helaas, meer dan een kurkdroge ‘Thank you’ kon er nu eenmaal niet af. (Fay)

De Deense formatie The Raveonettes bestaande uit zanger/gitarist Sune Wagner en zangeres/bassist Sharin Foo brachten grage rock’n’roll wave noise pop. Ze konden op Dour echter niet overtuigen en speelden een matig tot erg zwakke set. We kregen een hoop slaapsongs te horen en enkel met “Last Danceé" leek even het tij te keren.

We trokken een laatste keer naar The Last Arena voor Ghinzu; de Brusselse rockgroep is vooral populair in Wallonië en piept met mondjes maat in Vlaanderen … hoge verwachtingen dus voor het beloftevolle gezelschap … Moeiteloos losten ze die in met nummers als “Do You Read Me?” en “Blow”; “Blow” kan je herkennen als het nummer voor de slotscène in de verfilming van Herman Brusselmans’ Ex Drummer. Verder speelden ze nog “Cold Love” waar ze vorig jaar mee in de Afrekening van Studio Brussel stonden en zo hun eerste stappen zetten in het Vlaamse radiolandschap, wat hen naar Rock Werchter bracht. Ghinzu wist vlijmscherp uit de hoek te komen en haalde dus niet voor niks hun naam bij een Japanse messenfabrikant.

Nadat Ghinzu het publiek al met verve had opgeward was het aan Calvin Harris om de wei in lichterlaaie te zetten. De Schotse elektronische muzikant die bij ons vooral bekend is met zijn “Ready For The Weekend” speelde met een live band waarvan hij de zanger was (in plaats van dat hij in zijn eentje achter de draaitafel staat). Hij speelde een overtuigende set en zette het publiek naar zijn hand, met als hoogtepunten “The Girls" en“I Created Disco”. (Pieter)
Calvin Harris was een perfecte afsluiter voor het festival op de Mainstage! Het is de allerlaatste nacht en iedereen is vastbesloten er met volle teugen van te genieten. Daarom gedragen we ons allemaal als gekken zodra Harris’ band nog maar op het podium verschijnt. Hijzelf heeft een perfecte présence die zelfs degenen die nog niet overtuigd waren, over de streep trekt. Van welke muziek je ook houdt, hij weet je tevreden te stellen. Zijn het niet de bassen, dan zijn het wel zijn teksten of de eighties invloeden die zich verschuilen in de bijzonder Brits aandoende house. De nummers roepen op tot zowel nostalgie en wild feestgedrag. Waar je ook kijkt, het hele veld geeft zich compleet. Zelf lijkt hij ook in zijn nopjes, je zou voor minder. Iemand die live zo sterk speelt, mag wel trots zijn op zijn werk. Hij heeft een fantastische groep om zich heen – zijn muziek leent zich om te draaien, maar daar trekt hij zich niks van aan. Hij doet alles zoals het hoort en bewijst daarmee dat hij een artiest is die alles in huis heeft. (Fay)

DJ Kentaro (Magic Tent) is een goochelaar met platen, dat blijkt al snel. De eerste minuten zijn vervuld van gescratch, iets dat wel eens op de zenuwen kan werken. Wanneer je namelijk een nummer hoort waarop je dolgraag wil dansen, is het alweer een ander voor je het weet. Toch weet hij verdomd goed waar hij mee bezig is – aangezien hij in 2002 het DMC World Championship won, valt er ook niets anders te verwachten. Hij haalt alles uit de kast, enkele oldies en bijzonder veel soul, dat echt in de smaak valt bij zo’n dj-set. Na enige tijd gaat het gescratch me wel uit de keel hangen, maar de rest van de tent lijkt hier weinig last van te hebben. Als één van de laatste dj’s op Dour wordt hij op handen gedragen en als de camera op podium toont hoe hij zijn platen hanteert, kan ik niets anders dan ze gelijk geven.

… En op waardige wijze besloot Dour met de naam van het 'European Alternative Music Event’ …

Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s

Organisatie: Dourfestival, Dour