Dourfestival Dour 2010: vrijdag 16 juli 2010
Het weer zorgt ervoor dat Los Campesinos! (Last Arena) een zware taak voor de boeg heeft. Het druppelt en hun blije liedjes zijn niet meteen in staat om ons op te vrolijken. Zelf lijken ze ook niet zo vervuld van hun anders zo aanwezige energie. Op een rustige manier brengen ze wat eigenlijk uitzinnig moet worden gespeeld. Toch is het knap dat deze acht jonge mensen zo mooi op elkaar ingespeeld zijn. Technisch zijn ze vrij sterk, maar toch is een main stage aan het dansen brengen te moeilijk voor hen. Zelfs “You! Me! Dancing!” lijkt niet de juiste boodschap over te brengen. Als ze echt zo graag willen dat er gedanst wordt, moeten ze daar zelf voor zorgen. Een idee dat blijkbaar nog niet bij hun opgekomen is.

Er hoort een duidelijke dresscode bij ‘new ravers’, een muziekstroming waar de New Young Pony Club (Club-Circuit) en onder meer de Klaxons bijgerekend mogen worden. Beiden zoeken evenwicht tussen postpunk en pure pop, gestuurd door synthesizers, die ook een belangrijk aandeel hebben. In ieder geval frappeert het dat jongeren die zo graag deze dansbare muziek beluisteren, zelf zo stijf als een hark blijven staan.
Op Dour lijkt zangeres Tahita Bulmer zelfs lichtelijk geërgerd. Zelf slooft ze zich uit door nog niet de geringste fout te zingen en zelf voor sfeer te zorgen door soepel te dansen op de eighties aandoende songs die ze brengen. Ook de band zelf speelt foutloos, waarbij de bassist op het voorplan wordt geplaatst en de bij andere muziek zo aanwezige elektrische gitaren, naar de achtergrond verdwijnen. Bij hits zoals “Ice Cream” of “Lost a girl” lijkt er even verandering te komen in de sfeer, maar zodra de laatste noten wegebben en een minder bekend nummer aanvangt, gaat iedereen weer kaarsrecht staan. Jammer dat een band die zo’n zuiver optreden kan geven, vervuld van o zo dansbare muziek, geen enthousiaster publiek kan aantrekken.

Absynthe Minded (Mainstage) kon al heel wat volk lokken, wat ergens ook niet vreemd is, aangezien ze momenteel erg hot zijn bij het jonge volkje. Ze maakten de aanwezigen wakker met “Plane song”, en na een 3 tal nummers speelden ze “My Heroics,Part One” waar het meeste volk ongetwijfeld voor gekomen was. Deze instant klassieker werd een tijdje geleden door de luisteraars van Studio Brussel uitgeroepen tot song van het voorbije decennium. Natuurlijk mocht”Envoi”, het bewerkte en herwerkte gedicht van Hugo Claus niet ontbreken … en als je het mij vraagt hebben ze daar een waardige opvolger mee, die zeker en vast kan meestrijden om het nummer van dit decennium te worden! Ze zorgden nog voor een kippenvelmoment met “Moodswing Baby” een buitenmatig gevoelig nummer waarvan alle meisjesharten sneller gingen slaan. Hun set sloten ze in schoonheid af met “I Like It When Your Sad”.

De uit Brooklyn,New York komende The Antlers, Magic Tent, is een band die gebouwd is rond frontman Peter Silberman. Zij dankten hun plaatsje op Dour door het succesvolle album ‘Hospice’, een cd over het schokkende verhaal van een ziekenhuisverpleger die emotioneel kapot gaat aan een kankerpatiënt. Dat dit alles dan ook heel donker en deprimerend klonk, was niet meer dan normaal, niet verwonderlijk dus dat het met momenten heel stil werd in de tent. Ondanks die stilte hing het publiek aan de lippen van Peter Silberman.. Met hun nummer “Sylvia” deden ze beetje aan Glasvegas en Arcade Fire denken. De donkere en deprimerende muziek boeide …

Een aantal jaar terug was ik zeer teleurgesteld van het optreden van Dog Eat Dog, de Amerikaanse band die midden jaren negentig één van de toppers was in de alternatieve scène. Ik trok met volle moed naar The Red Frequency stage om ze een tweede kans te geven. Maar eenmaal daar aangekomen bleek al snel dat ik alle hoop op een fantastisch optreden snel mocht opbergen. Het deed echt pijn om een band op het podium te zien staan die zelfs in de verste verte niet meer leek op de band die ze ooit waren. Hun veel te lange bindteksten zorgden voor veel te lange pauzes en werkten al snel op de zenuwen. Zelfs met één van hun grootste hits "Who’s The King” konden ze me niet bekoren. Echt onbegrijpelijk hoe ze op een paar jaar tijd zo de pedalen zijn kwijtgeraakt …

Het flauwe optreden van Dog Eat Dog was nog niet half verteerd of we konden ons al opmaken voor The Subways (Mainstage). De Engelse alternatieve band spoelde onze wrange nasmaak van daarnet meteen weg door sterk te openen met “Oh Yeah”. Dit nummer had duidelijk effect op het publiek die al vroeg uit hun dak gingen. De energie die de band uitstraalde zorgde er dan ook voor dat echt niemand stil kon blijven staan. Met “Rock ’n’ Roll Queen” kon de menigte nog een laatste keer uit de bol gaan, dit was dan ook de ideale afsluiter voor een meer dan geslaagd optreden.

We waren na al dat gitaar geweld klaar voor eens iets anders,iets totaal anders. Drum ‘n’ bass leek ons geen slechte keuze, dus trokken we naar The Magic tent. Daar stonden AKS, die o.a. werd bijgestaan door Selah Sue, die met haar soulstem voor een unieke sound zorgde en tevens een meerwaarde was. Maar in die optiek gebruikten ze net iets te weinig de capaciteiten van Selah Sue’s stem. Ook was het jammer dat ze door omstandigheden hun set moesten inkorten naar een half uur, wat maakte dat ze er een zeer krachtige set op nahielden. Met een knaller als “Fire Fire” zetten ze de hele tent in de fik! De verwachte hit “Ready To Blow” bleef uit zodat we een beetje op onze honger bleven zitten. Ondanks het minpuntje kijken we reikhalzend uit naar Pukkelpop 2010 waar ze beloofden een volledige set te spelen.

Een ander oud gediende op de affiche waren The Fun Loving Criminals, generatiegenoten van Dog Eat Dog. Ze deden het iets beter, maar konden ook niet echt overtuigen. Het nochtans talrijk opgekomen publiek kregen ze met hun makke optreden echt niet mee, als we dan toch een lichtpuntje zagen dan was dit tijdens “Scooby Snacks”, een hit die het nog steeds doet. Ook The Fun Loving Criminals hebben hun beste periode gehad en tekenen niet echt meer om naar uit te kijken …

Atari Teenage Riot - Nooit gedacht dat één band zo veel verschillende subculturen kon verenigen. Het gigantische openluchtpodium (Red Frequency) dat normaalgezien wordt voorbehouden voor metal en punkbands, geeft nu de ruimte aan Atari Teenage Riot, dat in geen enkel genre thuishoort. Misschien daarom dat we, bij het naar voor dringen, omringd worden door zowel punk-, drum ’n bass- en elektrofans. Hier maakt men geen verschil.Van de eerste beat af aan is het raak. Iedereen begint te dansen, te springen, allerlei soorten bewegingen te maken. We zijn één massa die leeft voor de unieke digital hardcore die Atari Teenage Riot heeft ontworpen. De reactie op de in Duitsland populaire techno gedurende de jaren ’90 werd nooit geëvenaard in zijn soort. Iedereen lijkt dat te beseffen, we werpen ons lichaam in de strijd in elk nummer, dat qua geschreeuw hetzelfde klinkt. Enkel de beats worden op- of afgevoerd. Zelfs voor fans zijn nummers vrij onherkenbaar, omdat cd’s noch mp3 makkelijk te vinden zijn van deze artiesten. Toch zijn ze een legende en als ‘Revolution Action’ door de dreunende boxen klinkt, lijkt iedereen, hoe afgemat ook, zichzelf nog net dat beetje meer tot het uiterste te drijven.
Het einde laat een vreselijke leegte achter; na nog wat met het mengpaneel geëxperimenteerd te hebben en de illusie te creëren om een volgend nummer te spelen verdwijnen onze helden. Vol verwachting en verlangen laten ze het nog lang niet uitgefeeste publiek achter. Zo moeten we op zoek naar iets anders, dat deze ervaring nooit zal kunnen evenaren.

Op The Last Arena besloten Luuc Cox en zijn Shameboy. Zij brachten heel wat volk op de been en entertainden hun publiek! Hun hoge tonen en scratches hadden een vreemde uitwerking, wat resulteerde in soms erg unieke dance moves. Dat “Strobot” en Splend-it” een schot in de roos waren bleek toen de volledige menigte uit hun dak ging. Wij zagen een erg goed op elkaar ingespeeld DJ duo, die een hoogtepunt bereikten met “Rechoque”.

Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s

Organisatie: Dourfestival, Dour