Couleur Café 2011: zaterdag 25 juni 2011
Sayon Bamba was de eerste artiest van de dag, een Guinese artieste en nu is Guinée wel een land waar je je muzikaal niet zo heel erg veel kan bij voorstellen, maar aangezien het nu net de bedoeling is om de wereld te ontdekken, was ik een geïnteresseerd luisteraar. Enthousiaste podiumprésence in ieder geval en het klonk vertrouwd genoeg om het in de West-Afrikaanse hoek te zetten. Heel leuk concert maar aangezien de nadruk heel erg op ritmes ligt, was het moeilijk om er al te memorabele momenten uit te distilleren. Meegaan met de groove, dat idee dus.

Ondertussen begon het festivalterrein vol te lopen en was het tijd voor wat sfeerhappen, ook al omdat volgende act Raggasonic weinig had om de aandacht vast te houden, behalve dan wat obligaat gezwam over ganja en hoe lekker subversief risicogebruik ervan wel niet is. Het is een soort dancehallreggae met Franstalige rap erbovenop. Muzikaal heel dicht bij de irrelevantie, maar de tieners voor het podium vonden het wel leuk om zich uit te leven, maar zo kort na de examens krijg je hen waarschijnlijk met gelijk wat wild. Nee, ondertussen dus de populatie van Couleur Café aan het bestuderen, heel divers publiek die ook vooral gewoon van de sfeer en het begin van de zomer kwamen genieten. Niks mis mee, maar de muziek leek vaak bijzaak. De hele wereld was zo ongeveer culinair aanwezig, maar dat leverde eigenlijk niet veel meer dan fastfood uit alle windstreken op, net zoals de winkeltjes niet verder dan de zelfhulpsfeer raakten, maar het zal allemaal wel zijn publiek hebben.

Veel boeiender was de tentoonstelling over de visie van een hoop internationale artiesten en fotografen op religie in deze 21ste eeuw. Sterke stukken, richting provocatie opgaande stukken gezien, en een kunstscène beginnen ontdekken die uitnodigt tot meer, veel meer dan de soms wat bloedeloze acts die op de podia te vinden waren.

Dat was eigenlijk weer het geval met Ghostpoet die eerder op het jaar ook al in de Vooruit heeft gestaan, en door heel wat media nogal opgehemeld wordt, maar noch hier, noch eerder in de Vooruit wist hij duidelijk te maken waar de hype op gebaseerd moet zijn. Hij mengt zo allerlei genres door elkaar, maar zelfs op een festival als Couleur Café wil ik dat nog niet per se als een verdienste op zich zien. Zijn songs zijn een soort collages van verschillende stijlen en bepaalde flarden bevatten ook wel de aanzet tot iets boeiends maar het komt er voorlopig allemaal niet heel erg uit. Een in potentie interessante artiest maar een beetje leerproces kan voorlopig nog altijd geen kwaad.

In de Fiestatent waren we daarvoor al met Yael Naim in een heel ander muzikaal universum terecht gekomen. Mevrouw Naim schrijft mooie, breekbare songs in de beste singer-songwritertraditie maar ze laat zich daarbij wel begeleiden door een uitgebreide band, die zowel richting bigband als jazz gaat, en dat leverde echt iets boeiends op, een hybride combinatie van verschillende muzikale culturen. Minpunt vond ik wel haar Engelse teksten die te banaal overkwamen en dan moet ze op zich daar ofwel aan gaan werken of zich beperken tot een taal die haar dichter aan het hart ligt. De coverversie van “Smells Like Teen Spirit” was dan weer bizar. Nu moet je een cover wel altijd bewerken, maar naar mijn gevoel was dit grondig gebeurd dat de essentie van het origineel compleet weg was. Niet dat de versie op zich slecht was, maar het was dus een andere song geworden. Maar al is het maar in gedachten of op het podium kwetsbare vrouwen die over spiegels en een bepaald soort, moeilijk te vangen melancholie zingen, mogen altijd terugkeren.

Het was kiezen tussen Sergeant Garcia en DJ Shadow en de keuze kwam er dus op neer dat ik slechts een stukje van het concert van de Sarge heb meegepikt, en dat was ook wel genoeg. Colombiaanse Fransman of zoiets met zijn muzikale nog heel erg bij de cumbia uit zijn geboorteland, maar de laatste tijd weet hij er toch geen memorabele momenten uit te puren, als we zijn verkooppraatje over zijn nieuwe plaat mogen geloven. Het kabbelt allemaal zo en het is best wel aangenaam om er met een cocktailtje in de hand en een ijl hoofd naar te luisteren, maar het beklijft niet en daarmee leed hij toch wel wat aan het euvel van het hele festival. Het lijkt zo allemaal muziek die als achtergrond bij een door westerse hoofden bijeen gedroomde vakantie kan dienen. Niks waaruit blijkt dat ze het menen.  

Net daarom was DJ Shadow een echte verademing. Geen idee hoe ze er op komen om net hem hier te programmeren, maar kwaliteit drijft boven en dat vond het dolenthousiaste publiek ook. Indrukwekkend hoe ze de tent op stelten zetten, en dan was de gemiddelde leeftijd van het publiek zo rond de 20 schat, is en dat is veel te jong om de legendarische platen als ‘Endtroducing’ en ‘The Private Press’ te hebben meegemaakt. De laatste jaren was hij gevaarlijk ver richting pure hiphopbeats doorgeslagen vond ik, maar dit concert was een winner. Schitterend aaneen gemixte breakbeats en hiphopritmes die door visuals begeleid werden en dan op de gepaste momenten de melancholie die doorbreekt bij compleet door de mangel gehaalde versies van “Blood on the Motorway” of “You Can’t Go Home Again”. Kippenvel. Klasse zonder meer en het optreden van de dag. De applausmeter ging de hoogte in en zelfs de man zelf kon niet anders dan dit publiek tot het beste van zijn lopende tournee bestempelen. Het klonk echt wel of hij het meende.

Afsluiter in de Universumtent was Arsenal, die hun sound de afgelopen jaren wat meer richting rock gestuurd hebben met een aantal niet altijd even subtiele gitaren. Daarmee hebben ze toch wat de sound van hun doorbraakplaat ‘Oyebo Soul’ losgelaten en, al is het misschien omdat ze recent niet meer in staat zijn dat heel hoge niveau te behouden, een vooruitgang vind ik dat niet. Dit gezegd zijnde staan ze altijd wel in voor een feestelijk concert en dat was waar het publiek van Couleur Café wel in voor was. De hits waren evenredig over het concert verdeeld, de gitaren zweepten zanger en zangeres op maar te veel subtiliteit ging naar mijn smaak in de geluidsbrij verloren, wat met name bij een nummer als “Longee” gewoon jammer is.
Sfeer bracht dit genoeg en het publiek ging enthousiast maar er is een tijd geweest dat Arsenal de belofte in zich had om meer dan dat te kunnen brengen. Niet dat er veel festivalgangers met hun cocktail in plastic bekertje er nog om maalden. De zomer is er. 

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Couleur Café / co ZigZag, Tour & Taxis, Brussel