Gent Jazz Festival 2011 - Nouvelle Vague - Raphael Saadiq - Gotan Project: Een zomerse cocktail in de herfst

Terwijl de regen genadeloos het terrein van de Bijlokesite in een glibberige modderpoel verandert, zoeken de natte en licht onderkoelde toeschouwers beschutting in de grote tent. En in de warme muziek die vandaag gepresenteerd wordt want Bossa, Soul, Funk en een flinke geut Tango blijken de juiste cocktail die het publiek zoekt om de herfst-taferelen die zich buiten afspelen te vergeten.

Aan Nouvelle Vague om de spits af te bijten. Het recept van een Nouvelle Vage song is inmiddels gekend: het is altijd een cover, bij voorkeur van een oud new wave of punk nummer, de song wordt serieus herwerkt en gekenmerkt door een bossa-beat, en altijd voorzien van een zanglijn van een zangeresje dat het origineel precies nog nooit gehoord heeft (dat laatste was trouwens écht de premisse van de eerste plaat). Met die combinatie hebben Marc Collin en Olivier Libaux nu al drie albums lang hun eigen niche-markt gecreëerd. En ja, op plaat zit er wat sleet op de formule, live klinkt het gelukkig nog steeds allemaal erg fris en zomers.
De twee zangeressen die vandaag met de heren optreden zorgen ervoor dat het optreden nooit helemaal wegzakt door een constante afwisseling, hun onderlinge chemie en hun niet aflatende pogingen het publiek op te warmen. Phoebe Killdeer - what’s in a name - windt als een hedendaagse Bettie Page het publiek rond haar vinger met werkelijk zwoele versies van “Guns Of Brixton” (The Clash) en “Human Fly” (The Cramps). Liset Aléa - de new wave punk chick van het stel - stuitert als een hyperactief wezen het podium rond en weet te begeesteren met ADHD-versies van “Too Drunk To Fuck” (Dead Kennedys) en “Rapture” (Blondie). In dat laatste zelfs als een kinky zorro verkleed en enkel geruggesteund door een drummer, straf! De TC Matic-cover van “Putain Putain” valt daarnaast toch iets te klein uit, alle goede bedoelingen van de band ten spijt.
Nadat er met - meezinger, jawel – “Love Will Tear Us Apart” de reguliere set afgesloten is, blijkt er nog tijd te zijn voor 1 bisnummer. Het wordt een flamenco geïnspireerde bewerking van “Not Knowing” van de Belgische New Wave groep Minimal Compact. Een bewerking die de magie tussen beide zangeressen nog eens in de verf zet en zelfs overslaat op de voor de rest eerder statische band.

Met Raphael Saadiq staat er een stukje muziekgeschiedenis op het podium van Gent Jazz. De man is als producer mee verantwoordelijk geweest voor een aantal R&B klassiekers uit de tijden dat dat genre nog niet vol verschrikkelijke clichés zat. Zijn laatste muzikale exploten zetten hem ook als solo-artiest meer in de spotlight. De man trekt in Gent een groot blik soul, funk en ouderwets twistende rock ‘n roll open en forceert het publiek een aantrekkelijke toegang tot zijn oeuvre.
Het van de radio niet weg te branden hitje “Radio” wordt reeds vroeg losgelaten en kan het publiek voldoende overhalen mee te gaan in een lange flow van muzikale gekte op het podium. Een entertainer ‘pur sang’ als hij is, is hij spijtig genoeg ook een beetje ziek in het bedje van de overdaad aan publieksparticipatie. Jammer want hij heeft de muziek die veel meer zegt dan keer op keer blijven schreeuwen om geroep, gezang, geklap en gewuif.
Desondanks smulde het publiek ervan met volle teugen en wanneer “Let The Sunshine In” moet meegezongen worden, zingt iedereen alle regendepressies die buiten woeden even van zich af.
In de bissen neemt hij het publiek nog eens mee naar Mardi Gras in New Orleans met “Big Easy” waarna alles in gereed kan gebracht worden voor de afsluiter van deze avond.

En daar is behoorlijk wat tijd voor nodig want Gotan Project levert live nooit half werk af. Integendeel, de stijl en klasse die hun muziek uitstraalt wordt bij iedere nieuwe tournee ook live op het podium een wereld die af is waarin de toeschouwer zich kan laten meesleuren. Geen halfdoorzichtige doek die voor de band hangt deze keer, en ook van het volledig witte decor van de vorige tournee is niks meer over. Neen, deze keer wordt de illusie van een gesloten Tango Salon gecreëerd waar de ‘Tango 3.0’-era wordt ingezet. Dit met hulp van ‘n groot gordijn van zilveren kettingen waarop video wordt geprojecteerd en de illusie van buitenlicht achter gesloten luiken daarachter. Het publiek zit mee op de eerste rij terwijl dit spannende fenomeen zich ontvouwt.
In zeer klassieke stijl wordt er geopend met “Epoca” dat openbarst van zodra de 2 Humphrey Bogarts van dienst vanaf hun preekgestoelte de elektronica de muziek binnenbrengen. Het mag opvallend genoemd worden dat de heren ondanks een nieuw album toch het aandeel nieuwe songs niet bijzonder hoog maken. “Rayuela”, met zijn Spaanse aftelrijmpje - en een hommage aan de in België geboren schrijver Julio Cortázar - is best een aardig nummer uit die laatste worp. Zeker wanneer Christophe Müller in de uitlopers van “Rayuela” een eerste maal zijn geweldig leuke speelgoed Tenori-On gebruikt om een clubsfeertje op te hangen.
Net zoals de groep uiteenvalt in Fransen en Argentijnen zo valt ook de verdeling binnen de groep op: terwijl de muzikanten uit Buenos Aires de echte tango doen herleven, smokkelen de Parijzenaars op ongeëvenaarde wijze de beats en andere genres de tango binnen en durven daarin tot op het lijntje gaan of er net over. De ene keer zeer geslaagd, zoals de rappers in “Mi Confesion”, de andere keer wat bedenkelijker (die Lady Gaga Bad Romance samples?).
Maar tango zou tango natuurlijk niet zijn zonder de volledige en excellente band die vanavond op het podium staat en zwaar indruk maakt. Niet in het minst Facundo Torres, de bandoneon-speler centraal vooraan op de bühne die met waarachtige melancholie “Una Musica Brutal” of “Diferente” naar ongekende hoogten stuwt. En complementair met de bandoneon: het troostende warme stemgeluid van zangeres Claudia Pannone. Ze schittert erg vaak, onder meer in het nieuwe “El Mensajero”.
Van onder hun fedora’s overschouwen de heren na afsluiter “Triptico” hun persoonlijke milonga. Hier en daar wordt in het publiek zelfs tango gedanst, tango als heftige en oncontroleerbare emotie. Een eerste bisronde van 3 nummers met daarin publiekslieveling “Santa Maria (Del Buen Ayre)” levert hun een staande ovatie op die zo fel is dat er dan toch nog één extraatje af kan in de vorm van het zeldzame “Immigrante”.
Als onbetwistbaar hoogtepunt van de dag tekent Gotan Project voor een show die weinig ruimte laat voor improvisatie maar die door de kwalitatieve en stricte regie een bijna perfect concert is. Welkom in het ‘Tango 3.0’- tijdperk!

Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent