Dourfestival, Dour 2011 - zondag 17 juli 2011
Op dag 4 Dour had de organisatie enkele loodzware bands geprogrammeerd in La Petite Maison, ideaal om de drie voorbije Dourdagen wat verteerbaarder te maken en té houden. We waren hier op post die zondagnamiddag …

Russian Circles maakt een muzikale trip binnen de postmetal/’70s hardrock, met diverse tempowisselingen, vingervlugheid en ja zelfs sober gehouden interacties. Russian Circles maakte een link naar Kylesa, die een paar dagen eerder al optrad (in deze tent). Een donker, dreigende ondertoon had het materiaal; de variatie intrigeerde en zorgde voor prikkeling.

Iets later kwam hadden we het oorverdovende Japanse Boris; ze klonken soms ook spacey en met overwaaiende zweverige vocals. Zij gingen alvast breder te werk met slepende melodieën en opbouwende ritmes in een doomsfeertje. De zang van de bassiste Takeshi vulde aan, zorgde voor verademing en bood meer ruimte voor een etherisch geluid, iets zachter en dromerig. Stevig en heavy wel, die aan Steak Number 8 en het oude Nederlandse Gore deed denken. Puik materiaal door de broeierige melodie, de tempowisselingen en de gretig ingedrukte pedaaleffects; de drums kregen nog wat elan door een gong.

De wilde bizons van Karma To Burn kon het rijtje van stevige en heavy bands besluiten. Na negen jaar stilte zijn ze er terug bij en hoe … een onverslijtbaar concept van titelloze instrumentale heavy rocksongs ergens tussen Sabbath en Kyuss. Pure brute power van de heren! Benen in spreidstand, de gitaararmen de hoogte in en spelen maar! Zij deden wat stof opwaaien met hun beukende en rammende sound, gitaarriffs en mokerslagen. Meedogenloos en compromisloos gingen de heren te werk. Indrukwekkend. Met een knipoog aan het Australische Cosmic Psychos met hun bulldozerrock, woest, strak, fel, gedreven  en verbeten! Letterlijk werd je omvergeblazen… Moet er nog ‘Karma To Burn’ zand zijn? Wat een monstersound van het geweldig trio …

Intussen waren we de andere podia niet vergeten hoor  …The Bewitched Hands doet die andere Franse sensatie Phoenix wat verbleken. Het sextet uit Reims brengt iets ‘niet typical’ Frans en brengt popsongs met een zekere vrolijkheid en bloemetjestapijt. Huppelende melodieën, meerstemmige zang, enthousiaste bandleden en een spring-in-‘t-veld backing vocaliste … songs  met een zekere zwierigheid en een onderhuidse melancholie, o.m. met “Happy with you”, “Ah ah ah”, “Birds and drums” en “Hard to cry”. Het uitgebreide collectief pint zich aan freefolkende poppsychedelica, haalt ‘60s pop aan en refereert aan het leuke en het spelplezier van o.m. The Magic Numbers. Bij onze Franstalige vrienden zijn ze al redelijk populair, want eerder in het voorjaar overtuigden ze al in de Bota. Op Werchter had je Grouplove in deze stijl, op Dour The Bewitched Hands …

Rohff, een Frans-Comorese rapper die in Frankrijk ook wel bekend staat als lid van het rapcollectief Mafia K'1 Fry, is erg populair bij onze Franstalige vrienden wat duidelijk te zien was aan een volgestouwde Magic Soundsystem tent. Ska sijpelde door in de opzwepende ontspannende hiphopsound. In zijn teksten was er plaats voor humor en durfde hij wel eens uit te halen naar de autoriteiten. Een uur lang kregen we een Rohff te zien, lustig over het podium huppelen en die zonder enige moeite de hele tent kon boeien.

Met Metronomy kregen we een electro band uit Devon, Engeland te zien die naast het remixen van enkele singels voor U2 en Britney Spears nog niet veel op hun palmares hebben staan. De Britten van Metronomy stonden garant voor een uurtje zomerse luchtige (experimentele) elektronische indie pop rock, waarbij de keyboards een hoofdrol speelden. Een kleurrijk klankenpalet, groovy, aanstekelijk en dansbaar die het publiek in extase bracht … Met het donkere “ She Wants” trokken ze meer de kaart van de New Wave en refereerden ze aan Joy Division en The Cure. Deze band waren we dankbaar  met zijn zomerse sound na dagen  miezerige regen.

Heel wat interessante ‘old skool’ hip-hopbands stonden er op Dour … Public Enemy kon het rijtje besluiten. In tegenstelling tot wat hun groepsnaam doet vermoeden zijn ze zeker niet de ‘vijand van het publiek’ en konden ze de wei aardig laten vol lopen; zij waren eind de jaren ’80 één van de bepalende bands in het genre met hun ‘It takes a nation of millions to hold us back’. De kerels uit Long Islands, New York gingen er helemaal voor en huppelden zeer energiek van de ene kant naar de andere kant van het podium. Ze haalden heel wat songs uit die spraakmakende hiphopplaat. “She watch Channel Zero” kon de set in sounds en beats openen, verder hadden we “Bring the noise”, “Don’t believe the hype , “Cold lampin’…”, “Terminator x to the edge of panic” en “Fight the power”. Ook mocht de DJ zijn draai en scratch skills eens showen, naar een hoogtepunt bracht hij het met “Smells like teen spirit” van Nirvana. En dan was er nog de ‘garde civile’ van Public Enemy, maar minder in een security outfit dan vroeger. We hoorden geen songs meer in de stijl van de vurige “Black steel” of “Night of living baseheads”; ze zijn, net als wij, nu ook  ruim twintig jaar verder. De ‘jus’ was een beetje verdwenen. Chuck D showde met z’n uurwerk en Flavor Flav klauterde op de boxen die aan de zijkant van het podium stonden om zo het publiek aan te porren er een dik feestje van te maken!

Voor een rock-'n-rollfeestje moest je in de Club Circuit Marquee zijn, daar stonden Laura-Mary Carter en Steven Ansell van de Blood Red Shoes. Met hun grunge, noise rock en indierock was de toon meteen gezet voor een erg strak optreden. Verwonderlijk is het hoe enkel een gitaar en een drum zo een ‘wall of sound’ kunnen produceren, ook de perfecte samenzang konden we best pruimen. De Blood Red Shoes brachten een zeer gevarieerde set, gedoseerd opgebouwd naar een climax, met nummers als “Light it up”, “Say something say anything” en “You bring me down”; een razende orkaan, die beheerst invloeden aanhaalt van een Nirvana en Sonic Youth. Na een hels uur ging de muzikale storm van de ‘hard-zacht’ dynamiek wat liggen en konden wij op adem komen. Wij zagen alweer een geslaagde set van een energiek duo, die ons steeds doet verlangen naar meer!

CocoRosie – Er was ongelofelijk veel volk opgedaagd in La Petite Maison om het kunstminnende cabaretier CocoRosie aan het werk te zien, het NY-se collectief van de zusjes Casady. Ze dompelden ons onder in hun unieke, wondere sprookjes-/droomwereld, ver weg van alle beukende gitaren, pompende beats, raps, reggae en dancehalls. Ze hebben zo hun eigen dancehall, maar tijdens deze tour werd het uiterst sober gehouden, met een soort ‘Unplugged’ tour, een pianist/beatmaker en een vrouwelijke beatboxer vulden de zusjes aan. Een verstilde sound, vol eigenaardigheden en subtiele geluidjes, gedragen door de schitterende vocals van Sierra’s operastem, die steeds dieper weet in te dringen en Bianca’s rauw raspende stem, die geëvolueerd was naar een fraaie soms emotievolle hoge zang. Tja, een weird klankenpalet van knusse, iets–niet-van-deze-wereld freefolk/elektronicableeps. ‘Knuffelrock’ gehalte hoorde ik ergens. Inderdaad tot op zekere hoogte , een schoonheid door het ingehouden geluid, de rustige sfeerschepping en de projecties op het achterplan. Als dartelende veulens huppelden de twee zussen over het podium en maakten ze talrijke regendansjes . Aangepaste, verknipte versies en flarden van oudjes hoorden we als “Werewolf”, “Promise”, “Rainbowwarriors”, “Beautiful boys” en “Japan”, die ze combineerden met de fijne ingetogen pracht van het huidige ‘Grey oceans’ als “Lemonade”, “The moon askes the crow”, “Hopscotch” en “Fairy paradise”.
De gemoedelijke, sfeervolle aanpak sierde hen. De respons was enorm en de band bedankte uitgebreid z’n publiek! Kijk, CocoRosie is en blijft iets bijzonders en magisch. Een unieke ervaring …

The Drums waren één van de afsluiters op het festival (Marquee), de Amerikaanse indie’wave’pop band onder leiding van Jonathan Pierce, die met zijn blonde haren verdacht veel aan onze Bent Van Looy doet denken, alleen dan zonder snor. Al gauw werd het duidelijk dat we de hoge verwachtingen konden opbergen, want Jonathan en de zijnen stonden zeer emotieloos te spelen, en het geheel klonk erg rommelig. Reden zal te vinden zijn in de even rommelende band en wisselende bezetting tijdens hun uitgebreide tour. Er werden enkele nieuwe nummers voorgesteld, die nog niet stekeligheid bevatten van hun debuut. De handvol hits “Let's Go Surfing" en “Forever & Ever Amen” zorgden voor wat verademing en konden op enig enthousiasme rekenen. Tegen het eind van het optreden liep de tent al behoorlijk leeg zodat Dour wat in mineur eindigde in de Marquee. Wij hopen nu maar dat The Drums zich kunnen herpakken zoniet dreigt een korte historiek …

‘Feest Feest Feest’ met de Disko Partizani, de Balkanpop van Shantel & Bucovina Club Orkestar. Het uitgebreide collectief dweept de massa op in de Dance Hall. Strijkers, blazers en een accordeonist vullen de band aan, backing vocalistes dito danseressen geven elan en de Duitser, spil Shantel, brengt met z’n bende een zotte boel. Een uitzinnige, extatische set, rondedansjes en polonaises à volonté … op het podium en in het publiek. Even vergaten we de koele avondtemperaturen en het slijk . ‘Jiehaa - Gypsy Fiest(ah)’ …

Op de Mainstage besloot het Australische Pendulum, met een uiterst opzwepende cocktail van drum’n’bass en dance-rock. Bij de jongeren ‘hip’ alvast. Pompende beats, hitsige, explosieve ritmes en bezwerende snedige rockmelodieën … Dansen en uitfreaken was de boodschap voor de vele jongeren die zich vóór het podium hadden geschaard. Een beetje glam en kitsch peperde het geheel en moest de nachtelijke kilte een paar zomerse temperaturen geven. Veel poeha van de zanger (met Belgische roots?) die er een onvergetelijk avontuur wou van maken in z’n eerste passage op het festival. De live act van Pendulum was er letterlijk één van huppelende kangoeroes … Niet direct onze ‘cup of tea’, maar de wil der jongeren is (soms) …  en dit hebben we (even) ervaren en geproefd.

En daarmee zit Dour er voor ons op … Vier dagen fijne muziek, een muzikale ontdekkingstocht en  windowshopping … smileys, regen , wind, zonneschijn, modder, vermoeidheid, verzuchtingen, … Exit Dour 2011. Tot volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Dourfestival, Dour