Tomorrowland 2011 - zaterdag 23 juli 2011
‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’

De tweede dag startte aan het kasteel, de plaats waar we dag 1 eindigden.  Het concept van I love the 90’s  was er neergestreken  en dj Ward gaf de aanzet. Hij is vooral gekend van de I love the 90’s parties en de Q parties. Midden de jaren 2000 vormde hij samen met Peter Luts de dj-formatie ‘Groovewatchers’. Hun bekendste nummertje was “Up & Down”. Hij zorgde hier voor een retro-house setje. Een genre rekening mee te houden, gezien het de laatste jaren in de lift zit en dit was te zien aan de ambiance van het talrijke publiek op het ‘vroege uur’ . Om 21h30 was  hij zelfs opnieuw aan het werk!  

Vervolgens zagen we Above & Beyond, 2 vrolijke gasten achter de draaitafels … De Cosmic Gate was gestart en Tomorrowland zal het geweten hebben! Weinig een duo gezien die zelf zeer veel plezier beleefden! Ze bouwden een feestje voor zichzelf, het publiek was er voor te vinden en feestte mee. De Duitse formatie, bestaande uit dj Bossi en Nic Chagall, hebben ook hun eigen muziek geproduced. Met het bekendste liedje “Fire Wire” hebben ze nog de top 10 gehaald in de hitlijst van het Verenigd Koninkrijk. De 2 heren hebben al op elke feestje, festival of discotheek gespeeld en stonden vandaag mooi op Tomorrowland. Hier speelden ze een setje doordrenkt van de trance. Ze gooiden het ene nummer na het andere in de arena en het publiek ging helemaal uit de bol!

Daarna terug naar I love the 90’s, waar dj Ward een setje van 3.5 uur besloot (respect!) en hij plaats maakte voor  de Marshall Masters, bij ons in de jaren negentig vooral bekend met  liedjes “Don’t touch that stereo” en “I like it loud”. Marc Acardipane, zijn echte naam, is één van de grondleggers van het hardcore genre. De ganse Thunderdome- en gabbers hype is daaruit voortgevloeid. Hij heeft het allereerste hardcore nummer geproduced: “We have arrived”, maar wel onder een andere naam, Mescalinum United. We hoorden geen al te verrassende set. Zijn meest gekende nummertje moest voor de ambiance zorgen, maar na 10 keer “I like it ‘LOUD’” te hebben geroepen, had een mens er wel genoeg van. Velen zochten andere beats op. Zijn set duurde dan ook maar een half uur. Achterna gezien niet echt verwonderlijk, gezien hij bijna continu dezelfde liedjes speelde, telkens in een andere remix.

Na een goed avondmaal (Btw de catering op Tomorrowland is trouwens subliem!) trokken we naar 1 van de kleinste podia op Tomorrowland, Cafeina. Daar heerste een apart ‘clubbing’ sfeertje. De Nederlandse dj Gregor Salto houdt er iets unieks op; moeiteloos voegde hij er een reggae vibe of een jazz tintje aan toe. Hij bracht voldoende afwisseling en kleur aan de voornamelijk op house gevulde set …

Dezelfde lijn was er met de Shapeshifters. Zij waren aanwezig op Krush club invites defected in the house. Shapeshifters zijn een Brits duo (Simon Marlin & Max Reich), die hun grootste hit hadden in 2004 … “Lola’s theme” stond toen 19 weken in de Ultratop 50. De set was alvast andere koek, meer ‘deep house’, de ideale ‘uitblazer’ om het geweld aan de Mainstage te trotseren .

De eerste grote regenbui verwelkomde Martin Solveig op de Mainstage. Zijn “Hello” opende de set, en deed de plensbui vergeten ! De Franse dj heeft al een pak wereldhits op z’n naam. In het begin van zijn set gebruikte hij er enkele om het publiek warm te krijgen, o.m. “Hello”, “Big in Japan” en “Ready to go”. Dan haalde hij verschillende stijlen en invloeden, van hiphop, rock en R&B, aan om zijn set compleet te maken. Vernuftige mixes, technisch onderlegd, en de ene wat meer geslaagd dan de andere.

De regen was al verminderd toen Dimitri Vegas & Like Mike er aan begonnen. Zij hadden dit jaar de eer om de officiële Tomorrowland anthem te maken, getiteld “The way we see the World”, in samenwerking met Afrojack en Nervo. De Belgisch/Griekse tweelingbroers hadden hun dikke Adidas jackets aangetrokken om de Mainstage in vlagen volledig plat te spelen. Telkens Like Mike de micro naar zijn mond bracht, mocht je er prat op gaan dat er een dansbaar nummertje zou gespeeld worden! Zelfs de hiphopstyle in hun set, werd helemaal goedgekeurd door het publiek. Maar toen ze Edith Piaf’s “Non je ne regrette rien” speelden, waren we eventjes verbouwereerd … gingen ze hier uit de bocht?
Beiden hebben op Tomorrowland al een grote status opgebouwd, wat dan makkelijk door de vingers kan worden gezien. Klap op de vuurpijl was het spetterende vuurwerk die de performance helemaal compleet maakte! “Leave the world behind” van de Swedish House Maffia sloot af en effende het pad voor dj Tiësto.

Dj Tiësto is overgestapt naar een House repertorium in plaats van z’n vroeger gekende Trance stijl. Op Tomorrowland bleek duidelijk waarom, gezien House commercieel gezien veel aantrekkelijker is geworden dan trance. Tijs Michiel Verwest (echte naam van Tiësto) is al enkele jaren de titel van beste dj ter wereld kwijt en op de Mainstage ervaarden we het pijnlijk. Hij is gekend voor zijn spectaculaire intro’s maar vanavond was het allemaal zeer braafjes en pover! De anders generieke dj stond veel stil en er zat geen schwung in. Een routineuze set die weinig Tiësto-voeding had van vroeger. Ziekjes? Hij probeerde zich te herpakken met zijn eigen “Love comes again” maar het kalf was al half verdronken en de sfeer was er deels aan. Ok, de remix van Eurythmics – “Sweet dreams”, voorbij halfweg,  injecteerde opnieuw om het publiek te entertainen en te bewegen , om er toch nog een geslaagde afsluiter van te maken. Met een paar van zijn eigen creaties als “Lethal industry”, “Traffic” en “Adaggio for strings”  was de sfeer en de set weer optimaal en konden we moe, uitgeregend én voldaan naar ons tentje dansen .

Organisatie: Tomorrowland