The Golden Years 2011 –  de ‘survival’ oldiesmarathon
The Golden Years waren weer een schot in de roos: een goed gevuld Antwerps Sportpaleis ontving zo’n 13000 toeschouwers voor de 23e editie, gewijd aan de glam rock van de seventies.
Ieder jaar worden de overlevende muzikanten uit de sixties ouder, zodat het steeds moeilijker wordt een goed programma uit te werken. Logisch dus dat men stilaan opschuift naar recenter werk. Ook het publiek wordt jonger en wil andere muziek horen.
Het concept is nog steeds hetzelfde, maar in vergelijking met vorig jaar konden we vaststellen dat alles nu veel vlotter verliep. De totale duur werd sterk ingekort tot drie uur en het voorziene tijdschema werd behoorlijk gevolgd.
Wat ook opviel is dat de kwaliteit van de muziek ook stukken beter was. Er waren geen echt tegenvallende groepen dit jaar, waardoor de sfeer er ook snel in zat. Het publiek was gewoontegetrouw weer zeer volgzaam, zodat de handjes vlot de hoogte in gingen. Het meezingende publiek was soms zelfs indrukwekkend.

De avond startte met een kort optreden van ’The Escorts’, een covergroep die het publiek moet opwarmen.

Daarna kondigde vaste presentator Carl Huybrechts ‘Mungo Jerry’ aan. De groep van zanger-gitarist Ray Dorset zette een stevige act neer, waarbij vooral “In The Summertime” en “Lady Rose” indruk maakten.

Vaste waarde ‘Middle Of The Road’ moest het dan hebben van een reeks superhits, die aansloegen, ondanks de zwakke en beverige stem van zangeres Sally Carr.

Dan kwam oude bekende ‘Alvin Stardust’ ons trakteren op een flinke portie rock ’n roll. Zijn eigen hits “Jealous Mind”, “Pretend” en “My Coo-Ca-Choo” zijn een beetje soft, maar als vertolker van echte rock ’n rollnummers, zoals “C’mon Everybody” kent hij zijn gelijke niet.

Daarna konden wij de echte topact van de avond aan het werk zien. ‘Albert Hammond’ straalde klasse uit, zong geweldig en zorgde voor een rustiger moment. Zijn act werd fel gesmaakt. Dit is logisch, want wie kent er niet hits als “Down By The River”, “Everything I Want To Do”, “I’m A Train”, “The Free Electric Band” en “It Never Rains In Southern California”? Ze kwamen er allemaal na elkaar uitgerold.

‘The Rubettes’ waren traditiegetrouw uitgedost in hun witte pakjes met behorende witte muts en brachten een reeks top tien hits. Leadzanger Alan Williams kon aardig overweg met de falsetpartijen, die oorspronkelijk door Paul da Vinci gezonden werden. Alleen had hij het daarna soms moeilijk over te schakelen op zijn gewone zangstem.

De meesten keken weer uit naar het optreden van ‘Slade’. En ze ontgoochelden niet, met de klassieke ingrediënten, zoals de scherpe, krachtige stem van de zanger en de fratsen van lead gitarist Dave Hill. En, al even traditiegetrouw, werden de Kerstmanmutsen opgezet voor hun jaarlijks terugkerende hit “Merry Xmas Everybody”.

Tenslotte kwamen ‘The Sweet’ hun bekende act doen. De zanger was heel goed op dreef en, zoals het een topact betaamt, zetten zij met een overzicht van hun grootste hits de zaal nog een laatste keer in vuur en vlam.

Om deze geslaagde avond te besluiten kwamen alle artiesten nog eens op het podium om samen “Join Together/Rockin’ All Over The World’ te zingen.

Organisatie: Sportpaleis – The Golden Years – Antwerpen