Roadburn 2012 – dag 2 – vrijdag 13 april 2012

WINO & CONNY OCHS (Het Patronaat – 15:00-15:45)
Wino (Saint Vitus / The Obsessed) bracht Conny Ochs (Chris Cornell look-a-like) mee naar de bovenzaal van het Patronaat. Ze startten hun set met de epische ballad “Somewhere Nowhere” uit hun alom geprezen album ‘Heavy Kingdom’. Het werd een kippenvel set met afwisselende zangpartijen van beide heren met nu en dan tweestemmige zang. Hoogtepunt was ongetwijfeld het opzwepende titelnummer “Heavy Kingdom” uit hun recente album. Een opwindende, geslaagde start van de tweede dag Roadburn.

END OF LEVEL BOSS (Stage01 – 16:15-17:15)
Bij het Britse End Of Level Boss draait alles om de riffs. En die waren inderdaad om duimen en vingers bij af te likken. In de kleinste zaal van 013 kwamen ze nog meer tot hun recht. We werden meegezogen in hun typische burned-out grooves. Denk aan een Voivod (waar ze trouwens grote fan van zijn) doorspekt van riffs en je krijgt ongeveer een beeld van hoe End Of Level Boss live klinkt. Het werd een groot uurtje headbangen.

J.G. Thirwell’s MANOREXIA (Main Stage – 17:30-18:30)
Muzikale duizendpoot J.G. Thirwell kwam naar Tilburg afgezakt met zijn Manorexia project. Een groep strijkers, aangevuld met piano en extra percussie. We kregen kamermuziek vol dissonantie, tegentijden en weirde arrangementen voorgeschoteld. Een bizarre ervaring, maar zeer gesmaakt door het Roadburnpubliek. Er volgde dan ook telkens een daverend applaus na elk nummer. De muziek zou nog best passen als soundtrack voor serial killerfilms. De vreemde eend in de bijt van dag 2.

KONG (Green Room – 18:10-19:30)
Kong deed wat van hen verwacht werd in een te kleine Green Room. De Nederlanders die vroeger quadrafonisch in de 4 hoeken van de zaal live speelden (zelf nog enkele malen mogen meemaken) stonden nu allen op 1 podium en bliezen van bij de start het publiek van de sokken. Geen zang, enkel instrumentale power van een hoog gehalte. Hier ging menig hoofd in het publiek hevig te keer en de temperatuur in het kleine zaaltje rees met de minuut. Zweetdruppels parelden op menig voorhoofd.
Een zeer strakke set met gitaargeweld van de bovenste plank, gecombineerd met samples en elektronica en een metronomisch hakkende drumster. Hollandse klasse!

WITCH (Main Stage – 19:00-20:00)
We waren benieuwd naar de drumkunsten van J. Mascis (zanger/gitarist bij Dinosaur Jr.). Hij kwam samen met Kyle Thomas (gitaar/zang), Graham Clise (gitaar) en jeugdvriend Dave Sweetapple afgezakt naar Roadburn. Witch stond in 2008 ook al op Roadburn. Ze brachten twee albums uit: ‘Witch’ uit 2006 en ‘Paralyzed’ uit 2008. Hieruit werd dan ook grondig gespit. Het was leuk om een stel langharige vrienden op het podium zich te zien amuseren en nog niet in het minst J. Mascis zelf. Witch’ sound kan je het best omschrijven als een mix van The Wipers met Black Sabbath en Black Flag. Een opwindende sound is het resultaat. En Mascis, die klopte er – met zijn witte handschoentjes aan – niet naast. Zeer gesmaakt optreden!

YOB (Main Stage – 20:30-21:45)
En dan was er the mighty YOB, de groep rond Mike Scheidt. Ze kwamen op dag twee hun meesterwerk uit 2005 ‘The Unreal Never Lived’ integraal spelen. En wat een optreden was me dit! Van bij het aanslaan van het eerste akkoord door Scheidt sneerde een sound door de zaal om koude rillingen van te krijgen. Er volgde een groot uur fantastische doom. Slepende heavyness in het kwadraat! Uitschieters waren er niet daar de volledige set één groot hoogtepunt was. Lange nummers openen vrij kalm en bedachtzaam en groeien langzaam door middel van ruimtelijke vibraties uit tot muzikale donkere oerkreten. Organische doom ‘en verve’ en hét optreden van dag twee. Dat je plots wakker schiet bij het einde van de set pleit alleen voor de hypnotiserende werking van de songs uit deze plaat. Ze nemen je mee over met doomriffs gevulde landschappen, diep in het universum waar ze je via zwijmelende melodieën doen wegdromen in muzikale apotheosen.
Yob is pure klasse! Setlist: “Quantum Mystic”, “Grasping Air”, “Kosmos”, “The Mental Tyrant” – Encore = “Adrift In The Ocean” van het “Atma”-album

VOIVOD (Main Stage – 22:15-23:40)
Voivod kon hier niet meer boven komen want Yob werd het gespreksonderwerp van de dag. Natuurlijk kan je nog genieten van de typische progressive metal van de sympathieke Canadezen uit Quebec. En natuurlijk is ‘Dimension Hatröss’, die ze live brachten, een dijk van een plaat. Maar hoezeer deze pioneers (al 30 jaar bezig in het genre) hun best deden, bleef het magistrale concert constant door je hoofd spoken. Toch moeten we Voivod meegeven een enorme podiumprésence te bezitten en met drummer Michel ‘Away’ Langevin een artistieke duizendpoot in hun rangen hebben (Langevin was verantwoordelijk voor het overgrote deel van de visuele esthetiek van dit Roadburn festival). Goeie set van Voivod, maar naar onze mening net iets onder die van Yob.

HUATA (Stage01 – 00:00-01:00)
Huata werd het laatste wapenfeit voor dag 2 en de heren hielden muzikaal het midden tussen de heavyness van Electric Wizard en de luidheid van Sunn O))). Zware kost dus – zo laat op de avond. De zanger was gehuld in een rode pij en nam diverse malen een flinke slok van een fles likeur. Ook haalde hij de vreemdste geluiden uit zijn orgel, terwijl hij luid predikend de zware sound nog een extra dimensie gaf. Songtitels als “Jozef Fritzl Syndrome” and “Rotten Dick” laten ook niets aan de verbeelding over. Het werd een zware afsluiter van een geslaagde tweede dag.

Organisatie: Roadburn, Nederland