Roots & Roses Festival 2012 - Wat een heerlijk en sympathiek festivalletje
Roots & Roses Festival 2012
Het was weer verlangen naar het met voorsprong sympathiekste festivalletje in België. Voor een appel en een ei drink je lokale bieren, eet je gezond uit alle windstreken en geniet je vooral van wat de ‘rok en rool’ te bieden heeft. Na een stuk verse mattentaart, gebakken door de plaatselijke moederkens, schoot het gedoe uit de startblokken. De wei was een modderige brij…

Mama Rosin: Een stel knapen uit Zwitserland die in het Frans een mix van rock, punk, blues brengt. Zéér originele bezetting: Gitaar, drum en trekzak. Doet in de verte wat denken aan Eugene Edwards van 16 Horsepower, maar dan zonder dat religieuze gezeik. Super sympathieke gasten die zichzelf kunnen relativeren en de humor ervan inzien. Waardige openers. Live uitstekende reputatie, op CD minder geslaagd. Je moet ze zien dus…

Romano Nervoso: In tegenstelling tot de openers denken deze spaghtettigasten uit La Louvière dat ze wel origineel zijn en het warm water hebben uitgevonden. In het begin is dit zootje ongeregeld met hun stedelijke garage-punk leuk om naar te zien en luisteren, maar al ras heb je het gehad met hun betere jatwerk. Iets te veel ‘been there, seen that’. Vergeet maar die internationale doorbraak. Met een nepbonten mantel en een geschminkt oog kom je er niet.

Lewis Floyd Henry: Deze Jimi-kloon bedient op zijn eentje zijn zessnaar, met de-octaver, een snaredrum, een basdrum en een ‘mulleschuiver’, ook mondharmonica genaamd, en heeft een niet te onderschatten soulvolle stem. Deze duidelijk overgetalenteerde duizendpoot brengt een heerlijke mix van rock, blues en psychedelica, kan heel goed ad fundum drinken maar maakt nog te veel schoonheids- en slordigheidsfoutjes. Spectaculair en aangenaam in een of ander metrostation, toch iets te licht bevonden voor dit mooie festival. Henry is wel een durver, maar daar zal de drank ongetwijfeld voor iets tussen zitten. De Moinette kwam uit zijn neusgaten… What a shame!

Ben Caplan and the casual smokers: Ben had twee schoonheden mee die contrabasten en violeerden, waarvan hij trouwens bij wijze van grap beweerde dat hij ze ergens had opgevist uit een of andere goot, maar trok vooral met zijn Marxbaard  en zijn indie-folkmuziek de volle aandacht. Zijn diepe stem doet denken aan de schuurpapieren Tom Waits. Caplan moet het hebben van sing-a-long toestanden, en krijgt de tent gedwee met zich mee. Vooral is hij volbloed tweeling van onze held Tom van Admiral Freebee. Ideaal voor Cactus, en vooral hoger op de affiche.

Bob en Lisa:  Dit tweetal doet het even zonder hun allesverbrandende en energieke Bellrays en keren terug naar hun eerder akoestische soulvolle stadsblues. Wat een stem heeft die Lisa. En ik blijf erbij: Dat vrouwmens heeft meer soul in haar linker kleine teen dan alle Tina Turners en Janice Joplins samen. Kippenvel troef, maar als we echt mochten kiezen, geef ons dan maar de vertrouwde versie …

The Legendary Shack Shakers: Deze Nashvilles zijn niet bepaald pussies en maken je meteen knettergek. De betere vernieuwde rockabilly, power troef en als zanger een van de grootste performers die ik al heb gezien. Een ware David Byrne op speed die op zijn harmonica blaast als was het dat hij er doodleuk mee geboren is. Wat een  contrabassist, (kersverse) gitarist en drummer. Wat kan de duivel toch goed zijn! “Ichabod” en “Iron Lung Umpa” behoren nu al mijn definitieve favorieten.  Nu al wéér een hoogtepunt en …de rest moet nog komen! Straks nog in den Trix in A’pen! Gaat dat zien! Gaat dat zien!

Dan Sartain: Ieder festival heeft recht op zijn miskleunen. Dan, laat de ‘one two trees’ maar over aan de Ramones.

The Fleshtones: Deze leuke ouwe knarren zijn al een vijfendertig jaar op toer, brengen met ongelofelijk veel plezier en energie swingende punk en garagerock op een surfplank, maar moeten meer dan dringend af van die onnozele Status Quo-eske ganzenpasjes en andere dansjes. Heren Fleshtones, op die manier degraderen jullie zichzelf en jullie muziek tot een veredeld balorkest, en dat kan toch niet de bedoeling zijn? Of wel?

El Fish
Steven Debruyn trakteerde ons met Roland vorig jaar nog op een lauw en vooral geïmproviseerd concert. Hij blies met zijn partner in crime Filip Casteels het bijna mythische El Fish uit de jaren 90 weer leven in en toonde onlangs in de AB dat ze tot de betere muzikanten behoren op  dit zakdoekje, ook  België genaamd.
En verbluffen deden ze opnieuw op Roots. Zeer aanstekelijk, opzwepend : Een  mondharmonicaspeler met wereldklasse, een uitzonderlijke gitarist, twee drums,  elektronica en een handvol bluesakkoorden: Meer is niet nodig om een tent te doen ontploffen. “Hangingover”, “Looking for you”, “Allright” zijn maar enkele hoogtepunten. Ruben Block weet waar hij zijn mosterd haalt.

The Experimental Tropic Blues Band
Met Jon Spencer als producer speelden deze Luikenaars met internationale uitstraling een dijk van een concert. ‘The best burger, doddamn blues’: Hun songtitels zijn een gebalde samenvatting van hun muziek. TETBB maakt van Roots ’n Roses een topfestival. België bruist van het talent en Schauvlieghe kan de pot op.

The Jon Spencer Blues Explosion
Na het sterke optreden van 'The Experimental Tropic Blues Band', vol overgave drijvend op het enthousiasme van het thuisvoordeel, en El Fish, misschien wel muzikaal de beste band op de affiche met een ronduit fantastische Steven De Bruyn  op mondharmonica en Filip Casteels op gitaar, kregen we het hoofdgerecht  geserveerd:  The Jon Spencer Blues Explosion !
Dit weliswaar met een ietwat valse start. Terwijl El Fish er nog enkele bisnummers tegenaan gooide stond Jon Spencer al van jetje te geven op het 'Roses' podium en dit met een voor één derde gevulde tent...
Niet getreurd! Voor wie traditionele 3- akkoorden blues verwachtte was het toch even schrikken. Eénmaal op kruissnelheid walste het trio het publiek plat met een aanéénrijging van de vuigste riffs , de smerigste vocale uithalen en hopen  Rock 'n' Roll attitude .
De super energieke  grootstad ' Trash 'n' Roll' van de 'Blues Explosion' deed zijn werk en maakte duidelijk waarom 'Jon Spencer' de waardige hoofdact was van een wederom schitterende uitgave van dit festival... En dan was het voorbij. Het publiek achterlatend, hongerig naar méér .

Thank you and good Night …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roots-and-roses-festival-2012/

Organisatie: Roots & Roses, Lessines