Labadoux 2012: Familiefestival bij uitstek - vrijdag 4 mei 2012

In tegenstelling tot de voorbije jaren kon Labadoux niet starten met zomerse temperaturen. De regen viel overvloedig en de organisatoren hadden het terrein ervoor klaargemaakt. Op vrijdag kwam het publiek met mondjesmaat binnengedruppeld en sommige standhouders rond het plein hadden hun kat gestuurd. Eenmaal de spits eraf was, bleek toch dat de Dubliners op vrijdagavond een schot in de roos van het programma waren. Jong en oud wilden erbij zijn om hun vijftigste verjaardag te vieren, met een volle tent als resultaat!
Op zaterdag was het ook op de koppen lopen eens de avond begon aan te breken. De concerttent lokte de muziekliefhebbers die van alles wat kregen, en dat in de beste kwaliteit! O'Sullivan en Nuñez mochten dan elkaars tegenpolen zijn (zij in het zwart en hitsig als een rockbeest, hij in het wit en elegant als een Spaanse edelman), ze brachten muziek van de bovenste plank en werden door hun publiek op handen gedragen.
En zondag was er weer eentje jarig! De Mens sloot het festival af op hun eigenwijze manier: rechttoe-rechtaan-rock. Traditioneel had de crew de tent al uitgeveegd en alle stoelen verwijderd vóór het optreden begon. En maar goed ook! De hele tent swingde mee met het jarige drietal dat net als de musketiers een vierde man erbij haalde om de toetsen te bespelen. De festivalzomer kan beginnen en Labadoux heeft het seizoen met schwung geopend!

dag 1 – vrijdag 4 mei 2012
Les Daniels
De opener van Labadoux 2012 was meteen al een eerste hoogtepunt! Deze Tieltse covergroep was voor mij een grote verrassing! Het machtige stemgeluid van Henk Stevens overspoelde de vroegste vogels onder de festivalgangers en even leek het wel alsof Tom Waits himself was overgewaaid uit de States. Voor sommigen is elke vorm van imitatie uit den boze. “Ga dan naar het origineel luisteren!”, wordt smalend gezegd. (Rapper gezegd dan gedaan met Tom Waits.) In dit geval zou ik liever spreken van een Tribute: Les Daniels doen Waits alle eer aan, zowel muzikaal als met hun hele performance. Het was smullen van elke grom of grauw van de grote stem van de kleine Stevens. En toen kwam een nog kleinere Stevens mét trompet het podium op. De Special Guest bleek het zoontje te zijn van de zanger en ze zorgden voor een kippenvelmoment met een prachtige versie van “Anywhere I Lay My Head” ... In één woord: Prachtig!

The Dubliners
De jarige groep, opgericht in 1962, kreeg een hartelijk ‘Happy Birthday to You’ toen ze hun jubileum aankondigden. De volle tent werd niet teleurgesteld en op hun wenken bediend met hun grootste hits. Het laatste stichtend lid, banjospeler Barney McKenna die een maand geleden overleed, werd vervangen door Garry O'Connor. Misschien kan hij de vader van de banjo niet doen vergeten, maar hij was in ieder geval een goede invaller: na een opzwepend duel met gitarist Eamonn Campbell ging de hele tent uit de bol. Ernstige ballads werden afgewisseld met klassiekers zoals Finnegan’s “Wake of The Wild Rover”. Net als “Poor Paddy on the Railway” was het festival meteen onder stoom! Wie er niet bij was kan op 29 september nog eens herkansen in Turnhout en een dag later in Brussel in het Paleis voor Schone Kunsten!

Corvus Corax
De hele avond merkten we al vreemd tuig tegen de achterwand van het podium. Zowel Les Daniels als The Dubliners bleken hiermee niets te maken te hebben. Veel werd duidelijk toen de zeven middeleeuwse krijgers het podium kwamen opgeschreden: grote houten staketsels torsten metershoge drums overspannen met vellen van paarden en runderen. Drie drummers zorgden voor een biologerend ritme terwijl gemaskerde figuren een eeuwenoude melodie de tent in bliezen.
De Berlijnse groep werd aangekondigd als ‘de luidste akoestische groep’. Geen probleem voor vier doedelzakken die ze soms inruilden voor een bombarde, zolang het maar luid klonk. Conan the Barbarian meets Rammstein: met lederen riemen over hun torso zagen ze er vervaarlijk uit. Het testosteron spatte van het podium. Het (vrouwelijk) oog wil ook wat...
De ‘metalfolk’ viel duidelijk in de smaak bij de jongere festivalgangers. Achteraf spraken we met ‘Wim’, instrumentenbouwer en medestichter van de groep (toen nog in het oude Oost-Duitsland, waar hun muziek eerst als ‘entartete Kunst’ werd gezien). Ook de grootste draailier ter wereld is een werkstuk van zijn handen. En zo bleek de ruige bolster van de groepsleden niets meer dan een deel van het decor. Achteraf werd de Vlaamse bagpiper bij de groepsfoto nog net niet geknuffeld …

Lezzamie
Deze groep van Gentse vrienden brengt traditionele en hedendaagse Europese folk. Hun gevarieerd repertorium bevat eigen songs in verschillende talen. Hun stevige gitaarfolk  paste goed inde pubtent. De 7-koppige bende muzikanten nam ons mee op een boeiende reis doorheen de wereld met hun eigenwijze folk. Hun uitgebreid instrumentarium biedt voor elk wat wils. Soms deed hun geluid ons wat denken aan de Nederlandse supergroep Flairck. En dat is een compliment! Wie eens wil proeven, googelt even naar de groep en kan op hun startpagina direct proeven van een staalkaartje van hun kunnen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2012/

Organisatie: Labadoux, Ingelmunster