Graspop Metal Meeting 2012 – zaterdag 23 juni 2012
dag 2 - zaterdag 23/06/2012: Brutal Truth, Twisted Sister, Death Angel en Fear Factory tonen hoe het moet!

Primal Fear was de eerste band die ik ging bekijken op het hoofdpodium. De power metal van deze Duitse formatie was perfect om rustig het eerste biertje op te slorpen. En rustig was wel het correcte woord van dit optreden, want ik miste de fut en kracht die normaal uitgaan van hen. Meest in het oog springende nummers waren “Nuclear Fire”, “Final Embrace” uit hun oude materiaal en “Metal is Forever” waarvan het refrein zich direct vast nestelt in je hoofd.

In Marque I was de tijd aangebroken voor Death Angel met hun thrash metal, ook afkomstig uit de Bay Area streek. En het was een uitermate speciale set!! Hun debuut album ‘The Ultra Violence’ werd integraal gespeeld, en zonder overdrijving, dit was om van te smullen! De bandleden hadden er zin in, en zanger Mark Oseguada sprong van de ene kant van het podium naar de andere. Interactie met het publiek was er in overschot en dit was duidelijk zichtbaar in het feestje dat losbarstte voor het podium. Eindigen deden ze met een cover van Black Sabbath getiteld “Heaven and Hell”.

Ik repte mij naar de Metal Dome om de death/thrashband Suicidal Angels aan het werk te zien. Er was verrassend veel volk in de tent verzameld, want ondertussen stond ook Thin Lizzy klaar om hun set af te trappen op het hoofdpodium. Suicidal Angels klonk goed, niet geheel overtuigend, maar ik heb het mij niet beklaagd om hen boven Thin Lizzy te verkiezen. Tja, ik ben nu eenmaal thrashfanaat J

All Shall Perish, een garantie op een klein uurtje beuken, startte om 16u15 in Marque II. Snoeihard, en recht voor de raap, ik heb ze eerlijk gezegd nog niet anders gezien. Luister naar “Gagged, Bound, Shelved and Forgotten”, “Royalty into Excile” en “The Last Relapse” en stel dit voor aan 200km/uur, en dat is de perfecte omschrijving van hun optreden.

Hierna was het opnieuw in de Metal Dome te doen…onbekend is onbemind gaat het spreekwoord, en dit viel er ook aan te zien bij Brutal Truth. Een klein aantal toeschouwers, nog minder dan de helft van de tent, was opgedaagd om deze Amerikaanse grindcoreband aan het werk te zien. Bassist Dan Lilker had het direct in het snotje, want hij was er als de kippen bij om in zijn microfoon de woorden: “You’re definitely NO Trivium fans” te scanderen, wat op het nodige applaus werd onthaald. Grindcore, inderdaad, niet zo gekend waarschijnlijk bij het publiek, maar wat een prestatie was me dat!! Drummer Richard Hoak acteerde zoals een machine, rechtdoor en met de nodige grimassen op zijn gezicht door de concentratie. Er stond een drummer naast mij, en zijn mond viel open van het kunnen van Mister Hoak! Het was dan ook niet onlogisch dat er na het optreden bijna gevochten werd voor zijn drumstokken. Respect man, en de liedjes die ze speelden waren één voor één verbluffend. Hierbij denk ik dan vooral aan “Stench of Profit”, “Sugardaddy”, “Simple Math” en “Small Talk”. Laat hen volgend jaar maar terugkomen.

Van grindcore naar jaja, thrash metal. Exodus maakte zijn opwachting in Marque I, en het volk stond tot buiten de tent aan te schuiven. Aangezien ik nog stond uit te hijgen na Brutal Truth was ik content dat er buiten de Marquee’s grote tv-schermen opgesteld staan om de show mee te pikken. Opnieuw een hitjescarrousel zoals ze onlangs presenteerden in de Trix, Antwerpen met “The Last Act of Defiance”, “A Lesson in Violence”, “Bonded by Blood” en de smaakmaker “The Toxic Waltz”. Puik optreden opnieuw.

Dave Mustaine stond al met zijn gitaar in aanslag, dus dan weet je al dat het de beurt was aan Megadeth. En ja, het gebeurde opnieuw…rotklank, zoals de dag voorheen met Slayer het geval was. Gelukkig duurde het niet lang voordat men de geluidsinstallatie een dreun van jewelste gaf, want na de 2 openingsnummers “Never Dead” en “Headcrusher” stond het geluid op scherp. Oké, discussiëren of Dave al dan niet een goede zanger is daar zondig ik mij niet aan, maar ik heb hem eerlijk gezegd al beter weten zingen. Gelukkig bestaat zijn band al heel lang en kon hij teren op zijn succesnummers “Hangar 18”, “Sweating Bullets”, “A Tout Le Monde” (uiteraard kende iedereen deze tekst en was meezingen een must), “Peace Sells”, “Symphony of Destruction” (wat een  riff man in dit nummer) en “Holy Wars”.
Sterke set, zoals vele bands er hadden dit weekend.

En we deden maar door... Wie Dino Cazares en Burton C. Bell kent weet dat ik het over Fear Factory heb. Opener “Shock” beukte direct in de massa en blijkbaar ook in de geluidsinstallatie want hij viel uit. Een technische panne dus, die gelukkig voor ons maar een 5-tal minuten duurde. Onlangs nog maar een nieuw album uitgebracht getiteld ‘The Industrialist’ en dus kwamen “The Industrialist” zelf en “Recharger” aan bod. Maar Fear Factory zorgde vooral voor de nodige agressie en voldoening bij het publiek met hun hits als zijnde “Edgecrusher”, “Linchpin”, “Powershifter”, “Demanufacture” en “Replica”. De industrial beats sloegen in als een bom met de nodige blauwe plekken en moshpits als gevolg. Eén van de uitblinkers dit weekend voor mij!

Veertig jaar Twisted Sister, veertig jaar glamrock, weinig optredens in hun rijkgevulde carrière in België, aanwezig in de originele bezetting…een ‘must see’ dus op Graspop. En ze gingen er vol voor…
De meezingers vlogen je om de oren, en Dee Snider had het publiek in een mum van tijd op zijn handen. Ze trapten af met “What You Don’t Know”, gevolgd door “The Kids are Back”. Het eerste kippenvelmoment tijdens deze show sloeg onmiddellijk toe haha. En de hits bleven komen, terwijl de vurige vijftigers zich amuseerden. “Stay Hungry”, “You Can’t stop Rock ’n Roll” (in your face nu-metal fans), “Shoot ‘em Down”, de meezinger van het weekend “We’re not gonna take it” om dan over te schakelen naar de slow van de dag met de hit “The Price”. Eindigen deden ze met “Burn in Hell” (verplicht om met gebalde vuisten in de lucht te zwaaien), “I Wanna Rock” en “S.M.F.”. Deze band verdiende meer en had gerust de hoogste plaats op het hoofdpodium mogen krijgen. Jongens, hopelijk wachten jullie opnieuw niet zo lang om ons te entertainen! Klasse.

Stijlen in overvloed op Graspop, want na Twisted Sister kwam al het duivelsgebroed samengetroept in Marquee I. Dimmu Borgir kwam, zag en deed je sterven van geluk. “Mourning Palace” van het beste album van deze Noren ‘Enthrone Darkness Triumphant’ zette de toon van een duister optreden, waarna de hel openbarstte. “Spellbound (by the Devil)”, “Kings of the Carnival Creation”, het prachtige “Dimmu Borgir”, “Gateways” (waar de keyboardgeluiden opnieuw van uitstekende makelij waren), “The Serpentine Offerings” en afsluiter “Progenies of the Great Apocalypse” deden het vagevuur verbleken en omhulden de tent in een ware ravage. Thanks to the dark lord!

Limp Bizkit was dus verkozen om dag 2 van het festival af te sluiten. De nu-metal/rapcore van Fred Durst en zijn manschappen lokte veel volk, waarschijnlijk omdat er ook niets anders meer te bekijken was. Toch blijft het wrange gevoel knagen dat deze band zo hoog stond. Oké, hitjes bij de vleet, en deze werden dus ook losgelaten op de meute. “My Generation”, “My Way”, “Break Stuff”, “Nookie” en hun bekendste van allemaal “Rollin’” schalden uit de luidsprekers. Uiteraard ging het publiek uit zijn dak, en zeker als ze dan ook nog eens covers beginnen aanbrengen. Hun 1^e cover was “Smells Like Teen Spirit” waarbij ze direct een jam aan toevoegden van “Holy Wars” en “Master of Puppets”. Ook nog werd Ministry aangehaald met het nummer “Thieves”, hun bekende ballade “Behind Blue Eyes” van The Who en het toppertje “Faith”, in bruikleen van George Michael”.

Organisatie: GMM, Dessel