Main Square Festival 2012: zondag 1 juli 2012
dag 3 – ‘Le vent souffle’

Le vent souffle. Wind was het centrale thema op dag drie van het festival in La Citadelle. Uit alle windstreken kwamen de genres en de zondag op Main Square 2012 had voor elk wat wils, maar voor velen misschien niet die ene headliner die iedereen omver zou blazen. Het was een wind die warm en koud blies in muzikaal en natuurlijk opzicht.

‘Sexy, mélodique et touchante’. Tja, zo omschreef de site van Main Square Festival de vrouwenspeeltjes van Girl’s Toys. Maar blijkbaar had niet iedereen de site gelezen of was toch niet overtuigd, want niet veel meer dan een dikke twintig man wou sexy, mélodique et touchante zien en/of horen. De grasweide van de Greenroom was nochtans weer perfect droog en de zon brandde lekker, met een zuchtje wind als fijn vertier.
De vier Rijselnaren kregen een halfuurtje en deden hun best en dat was verre van slecht, maar het miste toch wat bezieling (je kon haast de ontgoocheling lezen in de ogen van de leadzanger die in een poging om grappig sexy te zijn een t-shirt van Pornstar Trek aan had ) en miste vooral ook interactie met de dapperen (vrienden?) voor het podium. We onthouden een kleurrijke gitaar en een verjaardagsdedicatie voor de lichtman (‘Ik had het je gezegd dat ik je ging vernoemen’).
Maar intussen stuwde de wind de heavy sounds van The All-American Rejects richting Greenroom en dat klonk uitnodigend. De aanwezige drie man en de paardekop (letterlijk, je houdt het niet voor mogelijk hoe men zicht verkleedt op festivals) volgden.

The All-American Rejects hadden donderdag de vierdaagse van Werchter geopend. De ideale schoonzoon zal leadzanger Tysson Ritter wel nooit worden, daarvoor zitten er iets te veel F-woorden en shits in zijn bindteksten. Hij was tevens net iets te zwaar beringd, droeg een wit-zwart gestreepte new wave broek uit de eighties, zijn vestje was iets te overduidelijk gescheurd en hij gooide een flesje water van op het podium zomaar in het publiek. Maar ‘who cares’ op een festival? Wij zeker niet, hij nog minder, want het ging er stevig aan toe, al had de band ook wat tragere nummers als afwisseling.
Helemaal nieuw zijn de Amerikanen trouwens niet, integendeel, ze gaan al meer dan een decennium mee en hebben intussen al hun vierde album (‘Kids In The Street’) dat ze op Arras en Werchter kwamen promoten. Was het goed? Baja zeker, al zat er weinig constante in.

Die zat er wel in bij Michael Kiwanuka in de Greenroom, die goed vol ‘lag’, maar het lazy Sunday-gevoel dat de Britse soulhype onder een superzonnetje opwekte, bevorderde niet meteen het festivalenthousiasme. Een intens luisteroptreden, dat dachten we op voorhand ook wel, maar er ontbrak voor ons net wat spirit. En wat toenadering naar het nochtans welwillend en gevarieerd (maar vooral (West-)Vlaams) publiek.
De ‘oude man in een jong lichaam (met hoed)’ bracht vier muzikanten mee en muzikaal zat het snor, maar om nu te zeggen dat zijn optreden de jongelingen voor het podium voorgoed tot de soul zal bekeren is wellicht een sprong te ver. Daarvoor was de set wat te eentonig en hij iets te weinig entertainer. Tot overmaat van ramp moest hij na 40 minuten akoestisch verder, wegens (alweer) een geluidspanne. Kiwanuka deed ijverig verder, overlegde wat later met de organisatie en kon uiteindelijk nog een nummer brengen. ‘Because I like festivals’, liet hij zich op scène nog ontvallen. Backstage gaf hij achteraf eerlijk en supersympa toe dat Werchter (een dag tevoren) een stuk beter was dan Arras en dat hij geniet van zijn succes in ons kleine landje.

Tijdens de gedwongen stilte van Kiwanuka waren de Gaz Coombes al aan hun set begonnen. Gelukkig ging het niet rechttoe rechtaan, maar de symfonische uitspinsels waren ook niet van die aard om het terrein voor de grande scène in vuur en vlam te zetten. De ex-vocalist van Supergrass wil zijn eigen zijpad bewandelen en nieuwe open horizonten aansnijden, maar van de Arrasgangers zullen er hem – zo te zien - weinig daarop volgen.

Arras werd pas echt wakker met Beat Assailant in de Greenroom. Hip-hop in een jazz-rap-jasje. Ook wel ietwat easy going, maar de sfeer zat er meteen in. Rapper Adam Turner had twee gitaristen, een drummer en zijn twee dj’s mee en speelde een opzwepende set. Zijn rookmachines had hij daarvoor uiteindelijk niet nodig, want de wind zoog die terug in de twee grote gaten in de achterflap van het podium. Turner had er duidelijk zin in en zo ook het goed volgelopen terrein dat meer werd dan een ligweide. En dat hij Main Square genegen is, bleek toen hij een brilletje van de organisatie op zette, dat hij enkele nummers later weer het publiek in kieperde.

De rapsfeer was gezet en naar het einde van Beat Assailant zag je vooral de Fransen richting Grande Scène trekken voor Wiz Khalifa die twee dagen na zijn passage in Werchter nu een thuismatch mocht spelen. Cameron Thomaz heet de ‘opvolger’ (betekenis van Wiz Kalifa) en hij wordt sinds zijn album ‘Rolling Papers’ (2011)  erg gewaardeerd door hiphopgrootheden zoals Snoop Dogg.
Zijn status in die wereld dwingt hem wel om van weed een centraal en terugkerend thema te maken, wat hij ook tijdens zijn gig in Arras deed. Ons overtuigde hij niet als de next/current? Big Thing in hiphop, al zijn we daar (eerlijkheidshalve toegegeven) niet meteen de kenners voor en van. Maar het had toch te weinig ballen, of dan op momenten van die heel kleine en zachte. Not dus !

Noah and The Whale liet even op zich wachten door alweer wat laten we het technische kwaaltjes noemen. The Greenroom scoorde niet hoog op technisch vlak dit jaar! Een intro met klank zonder beeld dat iets later werd ingevuld door vijf strakke pakken met daarin serene muzikanten. Ze brachten vooral hun jongste (derde) album ‘Last Night On Earth’ (2011): een ode aan de jeugd en aan de nacht.
Bezieler Charlie Fink, ooit nog het lief van Engelse deerne Laura Marling, bespeelde met zijn sympathieke blik het publiek maar miste verder wat interactie. Op muzikaal vlak kwamen de meerstemmige backing vocals (muzikanten) mooi aan bod. Een klaarblijkelijke dynamiek van folkrock aangedikt met elektronica en enkele riffs van wat hevigere indiepop maakte hun set nog gevarieerder. De violist (ook pianist) zorgde voor een licht Levellers-gehalte, terwijl het geheel ons wat meer aan Mumford and Suns deed denken (zeg maar verlangen). Dit zou de sfeer op een late zondagnamiddag opgekrikt hebben…maar we moesten het hebben van een alweer tweederangs-optreden, zoals meerdere op de programmatie (in vergelijking met Werchter dit jaar en een vorige editie van Arras). Al deden Noah en The wale het toch best goed.

Na het zachtere en tragere werk van vandaag kregen we een eerste proefstuk van het hardere en zwaardere op the main stage. Incubus nam de Grande Scène in voor een terrein dat geleidelijk aan begon vol te lopen, wellicht voor het na hen volgende Shaka Ponk en Blink 182. De Californiërs zijn bezig aan een tweede leven. Al hun nieuwe albums scoren in de hitlijsten van de VS. Na enkele jaren van stilte laten ze zich met hun nieuwe werk duidelijk horen, ook in Arras. De uitgestrekte muziekstijlen van funkmetal, zware alternatieve rock versterkt met dj samples en de altstem van frontman Brandon Boyd zorgden voor een heavy (metal) set. De gitaarriffen creëerden de nodige elektriciteit en het werd zelfs broeierig heet op de stage waar Boyd zijn getatoeëerde bovenlichaam ontblootte. Naast het zwaardere werk werd de afwisseling van rustigere tracks over hun mooie Amerika niet slecht bevonden. Voor ons was een half uur Incubus genoeg waardoor we het voor ons enige gekende nummer ‘ Drive’ moesten missen, maar …

dit werd gauw vergeten eens Ben Howard voor ons verscheen op de groene ‘pleine’…en voller liep ze. Het was duidelijk merkbaar dat het zondagprogramma de meeste toeschouwers had gelokt.
De jonge Ben(jamin) (23 jaar) bracht op teder, licht verlegen wijze een set waarvan de publieke verwachtingen werden ingelost. Mr. Howard is in Frankrijk – net als in heel Europa - duidelijk aan een opmars bezig. Dit was merkbaar aan de vele meezingende fans die niet alleen zijn grote hit hadden ingestudeerd. Mooie (folk)songs, gestreeld door de strijkstok van de celliste, soms wat te veel lijkend op elkaar, waardoor elke intro net wel, nee toch niet, weghad van zijn hit waar hij nu in België de muzieklijsten mee platloopt.
Naast de rustigere melancholische meezingers zoals het romantische (decor: doek met volle maan en sterren) “Only love”, stevende zijn band ook af met heavy intermezzo’s waarbij de knappe celliste ook de basgitaar ter hand nam. Het warmste moment van de avond voor ons (terwijl de temperaturen daalden en de zon zakte) was de apotheose met het lang naar gekeken ‘The Fear”’. Howards akoestische gitaar werd omgeruild voor zijn elektrische, de celliste/bassiste nam plaats achter de bassdrum en de drummer mocht deze keer de baslijn verzorgen. Niet voor niks zorgde deze instrumentenwisseling voor vonken…Vol overgave ging iedereen op het podium op in het gejuich van het publiek en bespeelde zijn instrument als nooit tevoren (die dag). Een boost die de laatste (bass)noten van “The Fear” nog lang deed nazinderen… dat was een fijn gevoel, en ook Ben zag dat het goed was…

Een pauze van 15 minuten was nodig om het melancholische te laten wegebben, zich te verplaatsen naar het binnenplein van de citadel om daar uit het niets door elkaar geschud te worden door de electric rock van het Franse Shaka Ponk. Een shot van rock en punk, gemixt met electric sounds, bezongen (soms beschreeuwd) met Franse, Spaanse en Engelse teksten. Veel vernieuwing in vergelijking met de editie in 2011 was er niet. Even beweeglijke moves, harde muziek en als apen sprongen ze over het podium. Deze keer in geel gekleurde sneakers en de toetsenist in een Schotse rok. Het oog wil ook wat, en dit was minder belovend dan het vorige jaar met de bodypaints en maskers. Of toch? Mme. Samaha Sam ontdeed zich van  haar t-shirt op sensuele wijze tijdens een rustig, hot roodkleurend intermezzo…wat voor velen ook goed was.
Daarna werd het stevigere werk verder gezet, aangevuld met visuals, rechtstreeks gefilmd door de camera op hun micro (zie foto’s) , en met de gekende beelden van hun hits.

We werden als het ware weggeblazen naar de Greenroom waar The Mars Volta zijn intrede deed. En wat voor één? Cedric Bixler-Zavala opende vol onverdraaglijk gekrijs en brutaal geweld onder de begeleiding van zijn iets meer beheerste band. De Amerikaans progressive rock band bracht een set met invloeden van krautrock waarbij de hyperkinetsiche krullebol (Cedric) zijn statief neergooide en zijn micro meerdere malen door het luchtruim vloog. De complexiteit van ritmes, stijlen en zang konden maar een weinig publiek paaien. Ook ons niet. Na het toch nog (gedwongen moeten) luisteren (om onze mening eventueel te kunnen herzien) naar twee andere nummers met iets meer gecontroleerde zang maar weliswaar rare muziekkronkels  hielden we het voor bekeken. Nog maar een kijk bij Shaka Ponk dan maar. Achteraan op het plein stonden groepjes mee te jumpen en lieten zich volledig gaan…

Dan maar wachten op de zogezegde apotheose van de dag Blink-182. We voelden ons al de hele dag omringd door t-shirts met vuile praat en de 3 cijfers die nu waar voor hun geld zouden gaan krijgen. Of dit effectief zo zou zijn, was echter niet overduidelijk.  Het enthousiasme werd hoe later op de avond groter, maar de organisatoren van MSF hadden toch beter gekund dat Blink -182 als headliner van deze editie te programmeren.
Mark en Tom bezongen niet altijd de juiste tonen (omdat één van hen de dag ervoor nog ziek was?) maar maakten af en toe wel indruk. Bij drummer Travis, deze keer zonder kledinglijn maar met een getatoeëerde bast, vloog de energie in het rond… Naast zijn drum zat een klein stilzittend meisje met roze koptelefoon…zijn dochter? ( zie pics). De zanger-gitaristen scoorden met hun hits als “The small things” en “Allways” waarbij het publiek van alles de hoogte inkreeg. Wat een grote show moest worden werd een basis lichtshow in een gesmeerde set aangevuld met een schouwspel van rondvliegende ballen, light-in-the-dark sticks, flesjes,… Verder deed het ons uitkijken naar wat M83 (hopelijk wat meer) in hun mars had

Voor de laatste uren van MSF 2012 stond de Greenroom onder het geloei van Blink-182 verrassend vol wachtende fans voor M83. Of waren ze gewoon la grande scène ontvlucht? Een mysterieus gedaante met slurf en groene laserlicht-vingers kwam het podium op en opende de set van M83. Het gejuich klonk alsof het publiek klaar was voor een stevig stukje dansbaar materiaal en dat was wat we kregen.
Anthony Gonzalez (frontman zanger/samples/gitaar), met aan zijn zijde Jordan Lawlor (gitaar, percussie) en Morgan Kirby (synthesizer) zorgden voor bombastische sounds met kleurrijke lichteffecten die hun ritmische bewegingen extra accentueerden. Het deed ons denken aan Air maar dan het iets vluggere werk en nog meer beat door de drummer (Loïc Maurin). Ook sounds á la Simple Minds zaten er ergens tussen, al waren die dan toch beter op vrijdag.
De ledschermen op de stage zorgden voor animatiebeelden en zogen ons tijdens het tweede nummer als het ware helemaal mee in het sterrenstelsel, waar ook hun groepsnaam M(essier)83 vandaan komt. De eclectische golven van french house, eightiespop, shoegaze maakten het geheel soms wat onwennig. Af en toe een stevige gitaarrif, een bijna erotisch ogende synthpartij en weinig zang maakten het tot verrassende hits.
In “Midnight city” kwam er zelfs een saxofoonsolo aan te pas. De muzikale uitbarsting van deze groep was subliem getimed om het publiek, net afzakkend van het te vroeg afgewerkte concert van Blink 182, enthousiast en al meezingend tot bij hen te lokken. The Greenroom werd omgetoverd (weliswaar voor 1 nummer) tot een danspaleis.

De laatste 2 namen op de affiche van MSF stonden beiden geprogrammeerd om 00.45u. Drie kwartier later dan het voorziene einde van M83 en Blink 182. Dit zorgde dat enkel de echte diehard-festivalgangers op de site bleven om zich aan een laatste danspasje te wagen. Dit was voor ons een brug te ver omwille van de vermoeidheid (in onze vingers.)
Van op afstand ( tot zo’n 15 km ver in Plouvain) klonken de electro-beats beats van
Etienne de Crécy presents Beats'N'Cubes stevig. Of waren het deze van  The Young Professionals, de Israelische elektro pop band? Voor de ‘plakkers’ een weten, voor ons een gissen.

Alles op een rijtje gezet van de volledige driedaagse. MSF 2012 was een editie met afwisseling in Frans geweld en Engelstalige ‘easy going’,  zon en wolken, wat steviger werk en onbekend (opkomend ?) talent, wind en regen, zwarte t-shirts van echte fans en kleurrijke gadgets van genieters …
Wij hebben nooit het gevoel gehad op een overvol festivalterrein te hebben gestaan (alles samen amper 70.000 man in tegenstelling tot de meer dan 250.000 van Werchter) en misten een apotheose (met vuurwerk) zoals in vorige edities, waardoor we zonder supergevoel huiswaarts trokken. Het was een beetje wachten op… Maar wat we hebben gehoord, gevoeld en gezien, daar kunnen we alleen maar van nagenieten.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France