Gent Jazz Festival 2013 – Zorn At 60
Gent Jazz Festival 2013
Bijlokesite
Gent

Opener Song Project had zijn set al afgewerkt bij het betreden van de heilige grond aan de Bijloke. De verschijning van Mike Patton was toen al niet onopgemerkt voorbijgegaan, en zijn naam rolde doorgaans constant over de met witte wijn en Duvel gedekte tafels . ..

Heel wat volk op het festival voor de viering van 60 jaar Zorn, al moet hij zelf voor zijn werkelijk feest nog wachten tot september. In Gent dachten ze daar anders over, en nodigden hem uit voor een hele concertavond, waarbij Zorn zelf af en toe op het podium verscheen, nu eens als dirigent, dan weer als saxofonist, of als entertainer. Zo tegendraads en avant-garde Zorn is, bewees hij door de samenstelling van concerten doorheen de festivalavond.

Illuminations - Steve Gosling (piano), Trevor Dunn (bas) en Kenny Wollesen (drums) zetten de toon voor wat nieuw werk van Zorn, gespiegeld aan de radicale 19de-eeuwse Franse poëet Arthur Rimbaud. Die leverde de inspiratie voor een wild pianostuk. Rimbaud’s zoektocht om een echte visionair te worden door een volledige ontregeling van de zintuigen, leidde tot de creatie van de meest persoonlijke en intense literatuur in de geschiedenis. Dit vertaalt Zorn muzikaal in een vrij moeilijk te begrijpen taal, die van de free jazz. Je moet het graag horen.

The Holy Visions is een mysteriespel in elf coupletten, geschreven voor vijf vrouwenstemmen. Het stuk gaat over het leven, het werk en de filosofie van Hildegard von Bingen (1098-1179), een Duitse Benedictijner abdis die wordt beschouwd als de eerste vertegenwoordigster van de Duitse middeleeuws mystiek. Ze was op vele domeinen actief, onder meer als componiste van muziek die een heel eigen tak van de Gregoriaanse boom vormt.  Je moet het graag horen.

Het strijkkwartet die The Alchemist uitvoert, brengt me waar ik op dat ogenblik het liefst vertoef: in de perstent voor een gezellige babbel met de ondertussen bekende gezichten. Het is niet steeds makkelijk JAZZ onder te brengen in een vakje…. Soms moet je het gewoon graag horen en- “It don’t mean a thing If It ain’t got that swing”! Het is voor discussie vatbaar, Duke!
Enfin, dat het een avondje flirten zou worden met genregrenzen, wisten we. Moonchild, die onlangs het album ‘templars: in sacred blood’ uitbracht, is hier het perfecte voorbeeld van. Met Joey Baron (drums) en Trevor Dunn op bas wordt een rollende, daverende ondergrond neergezet, waarop stemvirtuoos (nou ja) Mike Patton lekker zijn ding kan doen. Mike Patton kennen we uiteraard nog van bandjes (nou ja) als Faith No More (2009 – 1998), Mr. Bungle (1985 – 2000) en Fantômas (sinds 1998). Wie herinnert zich niet de heerlijke cover van “I’m easy” van the Commodores? Wel, Maike Patton heeft niets van zijn stijl en rock’n roll verloren. Alleen zoekt hij wat andere oorden op, en in een bezetting als deze voelt hij zich als een vis in het water.
Het zal voor velen wat schrikken zijn geweest, toen Patton zijn keel open zette. Niemand minder dan John Medeski (de man kent Gent Jazz ondertussen beter dan wij allemaal samen) spelt op Hammond en doet Patton ontploffen! Zowat alles, gaande van flemend gefluister en hysterisch doodsgekrijs, over esoterische lieflijkheid en aan de grenzen van de deathmetal en grindcore hangende uitspattingen passeren de revue.
Een prachtig concert, dat nog een toetje in zich had toen iemand uit het publiek het wel welletjes vond om bij deze muziek braafjes op een stoel te zitten en prompt vooraan ging dansen en de menigte uitnodigde om hem te vergezellen. Wat ze dan ook deden. Ik heb het nog niet gezien de voorbije jaren. Maar… je moet het graag horen.

Hoofdconcert werd gestart door The Dreamers, een van de meest tot de verbeelding sprekend bands uit de Zornstal, met ondermeer Joey Baron en Trevor Dunn (zie eerder), maar ook met de fenomenale gitarist en partner in crime van Zorn, Marc Ribot. Een cocktail van surf, cocktailjazz en filmmuziek. Electric Massada dan, is eigenlijk The Dreamers aangevuld met Zorn als saxophonist en Ikue mori op drums/percussion. De versterkers gaan nu helemaal open, de tent gaat dan ook vrijwel uit zijn dak.

O ja, ook tussen de concerten in de hoofdtent door, stond het tweede podium vandaag helemaal in teken van , juist ja, John Zorn.

Zondermeer een grote meneer, die Zorn, die eindelijk eens wat gedurfder bands op Gent Jazz doet spelen. Het zal wellicht niet voor iedereen weggelegd zijn. Maar naast de Joe Lovano’s en Diane Kralls van de afgelopen dagen, mocht het best wel wat ruiger worden. Ook op Gent Jazz …Maar je moet het graag horen …

Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent