Dourfestival Dour 2013 – donderdag 18 juli 2013
Dourfestival Dour 2013
Plaine de la Machine au Feu
Dour

Eén van Europa's grootste alternatieve underground festivals gaat sinds jaar en dag door in Dour. Het festival staat voor een avontuurlijke, muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het vierdaags ‘alternative music event’ is er eentje om te appreciëren.
Hoedanook, het Dourfestival is de uitgelezen kans om in een brede waaier van muziekstijlen een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren kennen, de ideale windowshop-geleider door ruim 200 bands voor te stellen over zes tot zeven verschillende podia.
…En goed nieuws, qua weersomstandigheden is het Dour als vanouds . Heerlijk dampende muziek , zwetende lijven, de geur van eet – en drankstandjes en opwaaiende dik‘Dour’stof . Een zonovergoten editie. De laarzen zijn vervangen voor korte shorts. De blubbermodder van vorig jaar is definitief doorgespoeld .
Bon soit, we staan (even) stil dat ‘Dour’, eventjes vier dagen de muziekhoofdstad is.
183000 bezoekers vierden de 25^ste Dourfestival

… Op de eerste dag ervaren we gretig spelende artiesten en bands , wat uitermate goed werd ontvangen . Een Dour als vanouds dus … ‘25 years of love – We are Dour‘ …

Ons parcours
De Gentse band Raketkanon mocht donderdagmiddag het Dour Festival openen in de Jupiler X Marquee. De intense noiserock van de band deed de tent meteen daveren. De groep is duidelijk gegroeid en gaf een strakkere show dan ooit tevoren. Zanger Pieter-Paul Devos haalde zijn stem verschillende malen door een vervormer, terwijl de muzikanten hun instrumenten lieten schuren. Een intens optreden dat werd afgesloten met “Anna”, hun meest dynamische song. Nu eens fluisterend, dan weer luid schreeuwend hield Devos je in een fikse houdgreep terwijl hij enkele welgemikte kopstoten naar je buikstreek mikte. 

Paon is ook Belgisch maar wel iets lichter verteerbaar dan Raketkanon. De eerste helft van hun set was ronduit indrukwekkend. De bandleden schudden de ene geniale poptune na de andere uit hun mouw, en de samenzang klonk indrukwekkend. Belpop van de bovenste plank met sterke hooks en arrangementen die knap ingekleurd werden met een synth.
Halverwege ging het niveau echter drastisch naar omlaag, en kregen we enkele banale popsongs met weinig inhoud voor de voeten geschoven. Gelukkig hadden ze de fantastische single “Shine Over Me” nog bewaard, die al het goede van de eerste nummers combineerde. Een veelbelovende band die volgens ons in de nabije toekomst wel een paar Afrekeninghitjes zal scoren.

Ook in de vroege nam hadden we de fijne pop van The 1975. Ze hebben al een paar leuke, prettig in het gehoor liggende nummers uit, als “The city” , die niet ontbraken . Niet echt verrassend , maar genietbare pop, niet meer , niet minder.

Nicole Willis & the Soul Investigators en Charles Bradley & His Extraordinaires . Wat een begeleidingsnamen , maar beiden staan voor het beste wat er in de soul kan gebeuren . Sterke présence , uitstraling , intens broeierige, groovy soulpop , gitaarlicks, funky loops, 70s retro , helder indringende vocals en een bredere waaier aan instrumenten, waarbij de blazers en de danspasjes elan en kleur geven aan het songmateriaal . Heerlijk overtuigende trips . 
… In de picture plaatse we even die Charles Bradley , dat een apart verhaal is. De beste man is al 65 jaar maar bracht pas in 2011 zijn eerste album uit. Daarvoor was hij vooral bekend als een straffe imitator van James Brown. Zijn eigen muziek is echter ook  kwalitatief en al snel werd hij dan ook opgepikt door enkele radiozenders. Begin juli stond hij nog op Werchter en nu bracht hij ook de Dance Hall op Dour in vervoering. Zijn soulvolle funk en vooral zijn podiumpresénce zorgden ervoor dat het optreden een ware overwinningstocht werd. Bradley shakete en gleed over het podium als was hij een jeugdige twintiger. Zijn soulvolle en krachtige stem was echter zijn belangrijkste wapen en het publiek reageerde dan ook uitzinnig.

De Canadezen van Half Moon Run maken folkpop, een genre dat de laatste jaren aan een echte revival bezig is. Dry The River en Kings of Convenience zijn maar enkele van de namen die vergelijkbaar zijn met voorgenoemde. De zanger zong heel hoog en klonk zelfs bijna androgyn, een beetje zoals Asaf Avidan. Helaas kon de band niet helemaal overtuigen en dat komt vooral omdat het hen nog ontbeert aan goede songs. Tijdens de uptempo nummers wist de groep wel te boeien (“Full Circle”!), maar vanaf dat het tempo naar beneden ging, klonk de muziek al snel wat melig in de oren. De lieflijke melodieën, knappe samenzang en volle instrumentatie irriteerden echter nooit en als de groep erin slaagt om nog wat betere songs te schrijven, voorspellen we hen een mooie toekomst.

We werden iets later overdonderd van de set het uit het uit Austin , Texas sympathieke kwartet White Denim . Wat eerst werd ingezet als ordinaire, meeslepende rock met een reeks opbouwende songs, ietwat in het verlengde van Calexico, groeide uit tot een venijnig uitgelaten , losgeslagen concept, waar de instrumenten spraken, en de band snedig , gedreven klonken . Southern retroamericana op z’n best …

BadBadNotGood gaf ondanks hun naam een spetterend optreden. Het tempo van de jazzrock lag ontzettend hoog en de manier waarop de groep telkens versnelde was indrukwekkend. De muziek paste uitstekend bij de hoge temperaturen en deed wat denken aan Portico Quartet. Tijdens het laatste gedeelte verruimde de band echter zijn sound en kregen we trap en funky hiphopbeats voorgeschoteld.

Even de drum’n’bass checken van Murdock. Er was bijna geen doorkomen aan de Balzaal hier . Iedereen ging uit z’n dak op de harde, pompende en trancegerichte beats die zijn drum’n bass een fris kleurtje boden . Een MC vulde aan en hitste op . Een donderdagnamiddag zoals we nog niet veel gekend hebben .

Onze Franstalige vrienden Brns , spreek uit Brains,  is er eentje die we al een tijdje in het oog houden . Ze hebben in een goede twee jaar tijd een pak ervaring opgedaan , die z’n weerslag kent in positieve zin op het materiaal . Want hun gespierde indierock , klinkt met nog meer hooks , weerhaken, en houdt van postrock en – metal . Twee percussionisten , keys, melodica en boeiende, indringende gitaar –en baspartijen die onverwachtse wendingen ondergaan. Avontuurlijk , fel van leer trekken en oog voor subtiliteit en finesse . Net als Tortoise niet steeds te vatten. Kortom, Brns was een gretig , gemotiveerd spelende band. Sterk!

Ook The Horrors hadden er duidelijk zin in , hoor. Ze speelden een goede afwisseling van hun verschenen plaatwerk , met een contactzoekende zanger; muzikaal hielden ze het midden tussen pop, rock en shoewave , dat algemeen toegankelijk klinkt. Heerlijke variërende trips, die een warme gloed uitstralen tav de vroegere kille sound, en dan kruisen songs als  “Who can say” , “Sea within the sea”, “Still life” en “Moving further away” elkaar.

Een dj-set in de vroege avond draaien is geen cadeau, maar toch greep Gold Panda dit vergiftigd geschenk met beide handen aan. De subtiel dansbare en exotische elektronica van Gold Panda bracht het publiek meteen in beweging. Een uur lang wist de producer onze aandacht te behouden door zijn set intelligent op te bouwen. Het slotakkoord “You” met zijn extreem catchy sample was ten slotte de ideale apotheose.

Eén van de zovele projecten van Mike Patton is terug op de rails geplaatst . Na Mr Bungle , Fantomas , de uitstapjes met John Zorn , enz, is Patton er met Tomahawk opnieuw . “Not a reunion” liet Patton meteen horen . “We’re an old band” kondigde hij even verder doodleuk aan.  Samen met Trevorn Dunn , Duane Denison en verder ex Helmet , huidig Battles drummer John Stanier (kan niet anders met die hoog opgestoken cymbalen!), brengen ze strakke toegankelijke, avontuurlijke en experimentele arty farty rock,  tegendraads door de tempowisselingen, de  onverwachtse wendingen , de stemvarianten (grauwe zang-schreeuw-krijs-gil-vocoder) van Patton , de ruizige gitaarlicks , de diepe dreunende bas en de opzwepende drums . Genietbare gekte … ‘First time in Europe since years’ . Overtuigend .

Een stukje Bonobo en Trentemöller deed ons even de wenkbrauwen fronsen . De tent zat afgeladen vol voor de filmische jazzy triphoplounge van Bonobo , een massage voor de oren , en die inwerkt op de dansspieren . Bonobo overtuigde vooral in het eerste gedeelte van zijn set. Producer Simon Green had een hele hoop muzikanten meegebracht, waardoor grote delen van de songs live werden gespeeld. De hemelse melodieën klonken als engeltjes die voorzichtig in je oor fluisterden. Een glansrol was weggelegd voor de gastzangeres die vooral schitterde tijdens het hemeltergend mooie en zalvende “Stay The Same”.  Vanaf  “First Fires” dat overstemd werd door het luidruchtige publiek ging het niveau helaas wat achteruit. Vooral de songs van hun laatste plaat ‘The North Borders’ wisten niet altijd te beklijven en gingen soms het ene oor in en het andere weer uit. Toch blijven we groot fan van de aapjes en zagen we een goed optreden met een magistrale eerste helft, waarin Green en co hun kruid misschien iets te snel verschoten.
Ook het Scandinavische Trentemöller onderging met de jaren een facelift. Geen DJ sets meer, maar met een full band rond zich , met retro , psychedelische symfonische uitstapjes . De songs klinken pittig, gedreven , rockend en ook hier zorgde een zangeres voor de opsmuk en de friste van het materiaal . De koele wave elektronica  en ijzige soundscapes als op “Moan” die de man kenmerken , smolten als sneeuw voor de zon .

We waren blij met de return van The Yeah Yeah Yeahs van Karen O en haar NY-se band. De drie grote ‘Y’s hingen torenhoop op het podium … . na de doorbraak ‘It’s blitz!’, al vier jaar terug en het hitje “Heads will roll waren ze praktisch hier niet meer te zien! Een ‘typical american’ show brachten ze , die meteen lonkt naar een Pukkelpop en Rock Werchter . Ze wisten een fantastisch optreden af te leveren. Aanvankelijk waren we wat sceptisch omdat hun laatste plaat ‘Mosquito’ maar een mager beestje is, maar al snel moesten we onze mening drastisch herzien, door de live boosts op gitaar, drums en synths , en de show, de hyperkinetische danspassen  en de zang , gil-schreeuwzang van Karen O , die gekleed was in een glitterpakje en de show vingen dit op. De melodieus naar ‘80s retro wave ruikende songs klonken snedig , scherp, fel en verbeten . Oudjes “Gold lion”, “Zero” , “Runaway” en “Maps” ontbraken niet , naast “Heads will roll” . Duivelse dissonantie en een uptempo electrorockshow . YYY’s palmde op die manier zonder problemen de hele wei in. De rest van de band zette een rauwe en rommelige sound neer die verdraaid rock’n’roll klonk. Zo kregen zelfs de mindere songs de benodigde punch mee, waardoor het opeens echte festivalkrakers werden.

Tot slot laat in de nacht was er nog één van die hiphopsensaties van de nineties The Wu-Tang Clan die op de mainstage afsloot maar vulde onze torenhoge verwachtingen toch niet helemaal in. Exact 20 jaar geleden brachten zij met ‘Enter the Wu-Tang’ één van de meest legendarische hiphopplaten ooit uit, die de hele scène op zijn kop zette. Ook nu nog was het meteen duidelijk dat er op het podium ontzettend veel talent aanwezig was, maar toch misten we de rauwheid van hun platen. De beats klonken minder in-your-face dan we gehoopt hadden en ook de flow van de rappers zat niet altijd even goed. Enkel bij de versies van Method Man sprongen we telkens weer overeind. Zijn gretigheid en flow is bijna ongeëvenaard, ook nu nog.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2013/
Organisatie: Dourfestival , Dour