Brussels Summer Festival 2013 – The Dandy Warhols – Madness
Brussels Summer Festival 2013
Paleizenplein
Brussel

Volgens verschillende, onbevestigde, bronnen was het enigste wat Koning Albert II Van België jammer vond aan zijn datum van aftreden, 21 juli 2013, dat hij zo het Brussels Summer Festival aan het Paleizenplein zou missen.

We kwamen binnen op de tonen van “Rock The Casbah”, dat Algerijn Rachid Taha opgedragen had aan alle aanwezige Arabieren. Er zijn ergere manieren om een festival binnen te wandelen! Naast de in het Arabisch gezongen cover van The Clash, bracht Taha rock met typische Arabische invloeden. De moderne Sinbad, wordt hij genoemd. Sinbad was een zeeman die de kusten afschuimde, Rachid Taha’s muziek zou voor ons een mooie achtergrondsoundtrack zijn ergens op een exotisch strandfeest.    

The Dandy Warhols hadden heel wat verrassingen mee. Sommige al wat aangenamer dan de andere. Vooreest was drummer en kersvers vader Brent De Boer bij diens vrouw in Australië gebleven en vervangen door een geblondeerde Billy Idol lookalike (minder aangenaam), ze hadden met een extra gitarist en een trompettist/keyboardspeler 2 extra bandleden mee (aangenaam) en vervolgens lieten ze ons weten dat ze ‘Thirteen Tales From Urban Bohemia’ integraal live zouden spelen (uiterst aangenaam!) vanwege de dertiende verjaardag van het album. Nergens stond dit aangekondigd, lang geleden dat we nog zo aangenaam verrast werden, ‘Thirteen Tales …’ is namelijk ons favoriet album en dat zal het, afgaande op het laatste wapenfeit, wellicht ook blijven.
Hun drie doortochten vorig jaar in België deden hun zwakke livereputatie alle eer aan, in ons verslag van hun laatste optreden in De Vooruit raadden wij hen aan een kleine pauze (indefinite hiatus, weet je wel) te nemen of zichzelf, vergeef ons de woordkeuze, ‘heruit te vinden’. Door met dit album en in de ‘nieuwe bezetting’ te touren lijken ze dat laatste tot een goed einde gebracht te hebben. Zanger Courtney Taylor-Taylor was nog steeds niet super bij stem, maar alles klonk, vooral door de 2 nieuwelingen, wel veel voller en ook was er opvallend meer enthousiasme op het podium.
Een tracklist van een album is natuurlijk geen setlist. Zo kregen we traditionele afsluiter “Country Leaver” in het begin en was “The Gospel” een nogal vreemde manier om de set te eindigen. Erg was dat allemaal niet, wij waren al lang blij nummers als “Nietzche”, “The Big Indian”, “Sleep Forever” en “Solid” eindelijk live te horen. Bekendste nummer “Bohemian Like You” werd, dit was nog steeds een festivalpubliek, het beste onthaald.
Zoals gezegd voelde eindigen met “The Gospel” nogal onnatuurlijk aan en dus gaven The Dandys nog een toegift, waarbij je begon te denken dat ze met de nieuwe bandleden precies enkel de nummers van ‘Thirteen Tales …’ hadden gerepeteerd. Had iemand “We Used To Be Friends” direct herkend? Gelukkig zat afsluiter “Boys Better” wél goed. Eindelijk eens The Dandy Warhols op niveau, een heuse opluchting.

Madness is een feestband, ideaal om een festivalpubliek aan het dansen te krijgen. Toch duurde het tot het derde deel van de set, met “House Of Fun”, eer het publiek echt uit de bol ging.
Nochtans is “One Step Beyond” op papier een gedroomde opener, beter van start gaan dan met de woorden ‘Hey you! Don’t watch that, watch this!’is quasi onmogelijk. Helaas leek het wel alsof het volume slechts op de helft stond. De band zelf leek er wel zin in te hebben door meteen erna “Embarrassment” in te zetten. Twee nummers verder zat “My Girl” al en plots kon je niks anders denken dan: ‘deze band heeft hits. Veel hits!’
En toch kwam er even een dipje in de set. Het leek op bepaalde momenten alsof de band wel wou, maar niet kon. Of beter: niet kon volhouden. Ze begonnen furieus en met veel overgave aan elk nummer maar soms verloren ze naar het einde van de song toe hun ritme, een levensbelangrijk onderdeel in ska.
Speelt Madness ska? Jazeker. Maar anders dan hun collega’s van The Specials en The Selecter uit de Ska Revival van de late jaren ’70 is Madness white men ska. White men ska met respect ten opzichte van de zwarte medemensen en grondlegers van het genre, dat wel. Zo werden Jamaicanen Max Romeo (“I Chase The Devil”), Prince Buster (wist u dat “One Step Beyond” en “Madness” covers waren? Nu wel. Eentje om te onthouden bij de volgende muziekquiz) en Lord Tanamo (“Taller Than You Are”) en de uit het Europese Jamaica (Brixton, Londen) komende Labi Siffre (“It Must Be Love”) geëerd met een cover.
Een band die ook ‘geëerd’ werd met een ‘cover’ was AC/DC. De woorden ‘cover’ en ‘eren’ staan niet voor niks tussen aanhalingstekens. Wat we kregen was niks meer dan een platte karaokeversie van “Highway To Hell”, gezongen door gitarist Chrissy Boy. Niet eens live gespeeld dus, gewoon een bandje en als de gelegenheidszanger ernaast zat (wat nog meer gebeurde dan pakweg Daan op Linkerwoofer) hoorde je gewoon Bon Scott. Even werd het podium een ordinaire karoakebar en wij voelden plaatsvervangende schaamte.
Van het kermisintermezzo maakten zangers Suggs en Chas Smash gebruik om even op adem te komen. Zaten we met de AC/DC ‘cover’ nog in een historisch dieptepunt, dan sloegen ze keihard terug met een rondje hits: “House Of Fun”, “Baggy Trousers”, “Our House” en “It Must Be Love” deden het feest (eindelijk) losbarsten, tot polonaises toe.
Afscheid namen ze met de beste song die ze (zelf) ooit schreven: “Nightboat To Cairo”, waarin leden van The Dandy Warhols het podium opspurtten om gezellig mee te feesten.
Albert, jongen, je hebt wat gemist!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-dandy-warhols-11-08-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/madness-11-08-2013/
Organisatie: Brussels Summer Festival