Odegand by Night 2013 - Begin van een nieuwe traditie?
Odegand by Night 2013
Diverse Locaties
Gent

Eerste editie van Odegand by Night, een tweetal weken na de intussen klassieke versie bij dageraad. Op 6 locaties op loopafstand in de Gentse binnenstad waren een aantal artiesten uitgenodigd die ergens de grenzen tussen klassieke muziek en hedendaagse elektronica aftasten.

Jef De Neve begon in de Minard met een aantal pijnlijk mooie stukken, die iedereen stil kreeg. Maar een beetje duiding bracht hij halverwege het concert dan toch wel.  Leuk hoe hij het publiek toen wat uitleg verschafte over de stukken die hij speelde, en nog leuker was het om te zien dat hij zo een beetje overal de mosterd vandaan had gehaald, ook bij jonge artiesten als Goose en Netsky, van wie het origineel toch wel enigszins anders klinken dan deze bewerkte versies. Open geesten zijn misschien eerder zeldzaam, maar leveren dan ook meer op.

De Luxemburgse pianist Francisco Tristano is zo iemand die graag buiten de lijntjes kleurt. Hij wist al enige bekendheid te verwerven met pianoversies van technoklassiekers als “Strings of Life” en ook live bracht hij een mengeling van klassieke piano met sequencerklanken, en met een beat. Een soort live uitgevonden tracks. Niet altijd onvergetelijk, soms wat te weinig subtiel, maar hij wist het niet al te talrijke publiek wel te boeien. 

Afsluiter en absolute top-of-the-bill was Jeff Mills, die zich zijn passages in de jaren 90 in Gent nog herinnerde en die zich tegenwoordig naast het componeren van soundtracks voor imaginaire sci-fi-films ook soms bezig houdt met het begeleiden van symfonische versies van zijn technoklassiekers. Het is een kant die minder bekend is bij het publiek dat hem vooral kent van zijn hard-as-nails techno met Underground Resistance en later solo.
De Sint-Annakerk was een grandioos decor voor deze avond, met een mooie verlichting die het neo-byzantijnse interieur heel mooi tot zijn recht deed komen. Mills hield zich nogal op de achtergrond en gaf de beats die de melodieën moesten ondersteunen. Het is soms moeilijk om de originele nummers te herkennen, maar dat geeft ook maar aan hoeveel vrijheid hij het Symfonieorkest van Vlaanderen had gegeven om zijn nummers te bewerken. Af en toe ging er een opgewonden kreet van herkenning door het publiek als er een bekend of vermeend bekend nummer passeerde en dat waren dan waarschijnlijk wel de technoheads. Aan de andere kant was het ook heel mooi om te zien dat een heel divers publiek de gelegenheid kreeg om het werk van Jeff Mills te leren kennen. Het zal trouwens ook wel zo zijn dat veel Millsfans deze kant van hem ook niet zo echt kennen, en het blijft ook een zeldzame gelegenheid dat je een symfonische Mills ten gehore krijgt.
Deze avond was iets heel anders dan een dj-set waarbij een ontelbaar aantal nummers door de mangel gedraaid worden. er was tijd en ruimte om de stukken tot hun recht te laten komen. Het publiek luisterde geboeid en respectvol, er was enkel herkenning bij de versie van “The Bells”, die ook nog eens hernomen werd in de encore. Mooi was ook hoe Mills een absolute disco-klassieker als “Bourgie bourgie” opdiepte en het publiek ook toonde waar ook zijn roots en die van de techno liggen.
Ik veronderstel dat het aangeeft dat je muziek niet in hokjes mag opdelen.  Op een of andere manier is techno full circle gekomen.

Het is blijkens deze avond wel degelijk de klassieke muziek van deze tijd.

Organisatie : Playout – Odegand by Night