GlimpsGent 2013
All Areas
Gent

Na een succesvolle vrijdag hoopten we op een even mooie vangst op zaterdagavond. Daarvoor gingen we terug naar de Handelsbeurs, het was er de dag ervoor zo mooi geweest.

Dan kwamen we met STUFF. toch een beetje van een kale reis terug. De band speelt electronische jazz, of iets dat er op lijkt, en hadden wel een paar leuke nummers. Er was bovendien weinig tot geen zang, wat het publiek meestal wat moeilijker over de streep haalt. Dat was hier niet echt het geval. De kopjes in het publiek zweefden mee en er werd enthousiast gefloten en geroepen in de zaal. Wijzelf waren echter niet zo overtuigd, het was wachten op de saxofoon voor wat schwung, of een song waar een rapper in werd verwerkt.

Om Revere te bereiken moest we ons eerst een weg banen door de mensenmassa. Uiteindelijk geraakten we toch in de Charlaten om deze Britse groep aan het werk te kunnen zien. De band opende hun setlist met een stevig staaltje rock. “I won’t blame you” uit ‘My Mirror / Your Target’ was één van de toppers. Op de achtergrond waren enkele coole videobeelden te bewonderen. Een detail die ervoor zorgde dat er mee voor zorgde dat wij geïntrigeerd raakten door dit stelletje ongeregeld. “Keep this channel open”, “A road from a flood”, “Don’t look up Hannah” en “Fold up your flag” waren stuk voor stuk degelijke nummers. Het meisje met het rode viooltje leverde een prachtige bijdrage in deze nummers en zorgde steeds voor een folky ondertoon. De Charlatan zat goed gevuld en het was duidelijk dat Revere een grotere zaal aankon. De netjes opgeklede bandleden sprongen in het rond en maakten af en toe even een wandeling door het publiek. Dat een camera het optreden nog eens wazig projecteerde op een scherm, zorgde voor een extra leuk effect. Tijdens “These halcyon days”, “Maybe we should step outside” en “We won’t be here tomorrow” bleef de sfeer er goed in. Zeker die laatste is het beluisteren waard. (Checken die handel, het hele album staat op spotify.) Wijzelf kijken alvast uit naar hun volgende optreden.

Het was zeker de moeite om nog even te blijven hangen in de ‘Charla’, want op het moment dat de jongens van Revere hun CD’s nog aan de man proberen te brengen, begon Mintzkov al van jetje te geven. Mintzkov is nog altijd één van de beste Belgische rockbands en dat toonden ze af en toe op deze koude zaterdagavond in Gent. “Opening fire” werd fantastisch gebracht. De zanger met de wallen onder de ogen, de basgitariste met een simpel zwart t-shirt aan… Af en toe zag Mintzkov er dus wat sjofel uit, maar dat is slechts oppervlakkig. Diezelfde elementen tonen de ongelooflijke coolness uit dat de band uitstraalt. In het echt klonken ze dan ook wat ruiger en af en toe misschien een beetje slordiger dan op de plaat. Maar het moet gezegd als je nummers als “Word of mouth”, “Opening fire” en “Slow Motion, Full Ahead” in één set van veertig minuten krijgt, dan kunnen we onszelf meer dan gelukkig noemen. Eén kleine kanttekening: deze jongens moeten echt niet meer ontdekt worden en lokken misschien wat de aandacht van minder bekende bands weg. Wij malen er echter niet om, want wij zagen een uitstekend spelend Mintzkov.

Wanneer Café Video volstroomt voor Say Yes Dog, blijkt niemand echt door te hebben dat het optreden al van start is gegaan. Hoewel de groep nogal eentonig van start ging werd de overgang naar de volgende nummers beter. De basgitaar en sambaballen werden bovengehaald waardoor de nummers toch iets meer dansbaar werden. De zanger kon echter niet te veel bewegen en stond zelfs zonder schoenen aan nog vastgenageld onder het lage plafond. De Luxemburgse groep had enkele uitblinkers zoals “Around my Neck”, “Get it” en “A friend”, maar bleek algemeen toch ietwat teleurstellend.

In een doorzichtige regenproof outfit heette V V Brown ons ‘welcome’ in de Handelsbeurs. Het is al meteen duidelijk dat deze Britse zangeres met Jamaicaanse en Puertoricaanse roots een fantastisch stemgeluid produceert. Hier geldt de omgekeerde wereld: de sterke vrouw wordt ondersteund door een mannelijke backingvocal en een dj. “Substitute for love” werd vergezeld van unieke dansbewegingen en bizarre poses. De zangeres drukte haar eigen stempel op haar performance. Tijdens “Like fire” vond er zelfs een paaldans met de microfoon plaats. In haar nummers maakte ze af en toe gebruik van passende stemeffecten en bedankte ze het publiek meermaals. De interactie zat goed. Naar eigen zeggen verschijnt het nummer “Faith” binnenkort als single, met Kele Okereke van Bloc Party in de gastrol. Hoewel niet iedereen in de zaal even grote liefhebber was, kunnen we niet ontkennen: V V Brown staat er.

En dan was het tijd voor de ontgoocheling van de avond. De Duitstalige Zwitsers van Rusconi spelen erg experimentele jazz, wat echt de oren moet worden in geramd. Als je na het eerste nummer ‘Thank you for coming… and leaving’, moet zeggen dan zit dat toch niet helemaal lekker. Het publiek in de zaal Mengal smaakte het gewoon niet. Het ergste is nog dat ze wel degelijk muziek kunnen spelen. Dat bewezen enkele stukjes van “Till Dawn” en “Tempelhof”. Maar even veel delen van de nummers deden gewoon het bloed van onder je nagels kruipen. Soms leken de muzikanten zelf niet meer te weten wat ook al weer de weg van het nummer was, wat een verwarde bassist tot gevolg had. Deze ging dan maar voor de rest van het nummer wat leuk staan kijken naar de twee andere bandleden. Nu ja, af en toe kan zoiets gebeuren op een dergelijk festival, gelukkig gebeurde het maar één keer. Dit Rusconi zal waarschijnlijk voor een zeer specifiek publiek blijven, maar als je het kan smaken, dan vind je het misschien wel geniaal. Voor ons was het alvast een absolute neen, net als voor meer dan de helft van het publiek die letterlijk opstond en de zaal verliet.

Afsluiter van het festival voor ons was het Belgische Soldier’s Heart. De jonge band stond in zaal Miry in het Conservatorium en bracht hun set met een enorm enthousiasme en overtuiging. Zangeres Sylvie zong met een mooie hoge stem, én op blote voeten. Ze is in staat om een optreden te dragen, en zette een sterke show neer. Deze jongens bewezen dat ze met recht en reden het voorprogramma van de Crystal Fighters mochten verzorgen. De jonge gitaristen wisten eveneens van aanpakken en waren, laten we zeggen, dynamisch. We hoorden constant rustige dromerige pop die af en toe een beetje uitschoot naar wat harder werk. Met “African Fire” had dit talentvolle vijftal al een hit te pakken, en deze indieband heeft zeker potentieel voor nog meer topsingles. Ook hun interpretatie van Gabriël Rios’ “Broad Daylight” mocht er zeker en vast wezen, des te meer omdat ze het nummer op het einde nog verweefden met “Daydream” van The Wallace Collection. Deze mooie band, mét krachtige songs mét inhoud en jeugdig enthousiasme gaat zeker en vast nog veel verder komen. ‘De nieuwe lichting van Studio Brussel’ mocht er zeker wezen, en maakte het Glimps festival compleet.

Deze derde editie van het Glimps festival was dus zeker een succes, kan ook moeilijk anders met dit originele concept en deze sterke en goed gescoute line-up. Nu is het uitkijken naar volgende optredens van onze talentenvangst.

Organisatie: GlimpsGent