Labadoux 2014: Familiefestival bij uitstek - zondag 4 mei 2014
Labadoux 2014
Festivalterrein
Ingelmunster

En ja hoor: op zondag stonden de parasols weer op het plein; de festivalsfeer was weer compleet. Meteen konden we ook gaan luisteren naar een groot kleinkunstenaar, Jan de Wilde. Op de eerste rij een stel guitige jongens van om en bij de 10 jaar die de ogen van de oude zanger doen twinkelen. De namiddag ging in crescendo verder met een tweede optreden van The Kilkennys die na de pubtent op vrijdag nu de concerttent op haar kop zetten. Deze Ieren worden een grote naam in Europa! Maar de pret kon niet op want de knotsgekke Camille o'Sullivan die twee jaar geleden nog ergens halfweg zaterdagmiddag kwam zingen, mocht dit jaar afsluiten. En wat voor een afsluiter werd het!

dag 3 - zondag 4 mei 2014
Anton Walgrave
Anton Walgrave is een typische musician's musician: op handen gedragen door collega-muzikanten, maar weinig of niet bekend bij het grote publiek. Nochtans zou hij geen onbekende mogen zijn voor wie regelmatig naar onze Vlaamse radiozenders luistert. Ook ons heeft hij nooit echt kunnen boeien en daarin herkennen we de tekorten die een krachtig medium zoals radio toch ook heeft. Want live is deze singer-songwriter echt de moeite waard! Wat we in de grote concerttent op dit vroege middaguur horen, klinkt dan ook zeer overtuigend. Walgrave kwam met zijn eersteling ‘The Hum’ al op de proppen in 2000. Intussen zijn we 5 cd’s later en is Walgrave de 40 gepasseerd. Zijn subtiel gitaarspel (dat soms aan –laat ons meteen een grote naam uit de kast halen- Richard Thompson doet denken) is intussen wat meer aangekleed met elektronica. Met zijn Engelstalige songs zou hij het UK een grote meneer kunnen zijn. Het concert op Lx was het laatste met dat trio. Nu volgt een break van enkele maanden…

King King
Op deze lazy sunday afternoon (ja de parasols stonden al op het grasplein tussen de tenten) stond nog een optreden op het programma dat je niet meteen met een zondagse koffietafel associeert. King King is niets meer of minder dan een stomende portie blues. Reeds buiten de pubtent klinken de ruige gitaarklanken alsof Stevie Ray Vaughn weer verrezen is. Dan is het toch even een verrassing als je daar een man in Schotse kilt ziet staan. Nee, we hadden ons niet voorbereid en wisten niet dat dit een groep uit Glasgow was. Intussen weten we dat Alan Nimmo met zijn maten in amper vier jaar tijd podia veroverden in West- en Oost-Europa en in thuisland Groot- Brittannië verkozen werden tot beste band in de 'The British Blues Awards' in 2012 en 2013. Nimmo en zijn jeugdvriend en  bassist Lindsay Colson brengen meer tijd samen door dan met hun eigen partners. Hij zegt: ‘Op het podium zijn we precies oud getrouwd koppel; we zijn op elkaar  ingespeeld en schrijven onze nummers samen.’ Daarnaast zorgt het orgel voor een rijk klankenpalet dat ook in de rustige nummers prachtig tot zijn recht komt. Nimmo neemt op zijn gemak songs van 10 minuten voor zijn rekening. Nog een naam om naar uit te kijken op de affiche van blues- en andere festivals! Op hun website zien we dat nog 3x naar ons land komen: 3/8 Gouvy, 3/10 Verviers en 5/12 in Geel. En tussendoor toeren ze in het UK met niemand minder dan John Mayall!

Jan de Wilde
En dan werd het tijd voor het enige optreden van dit weekend in het Nederlands (als we Kowlier in het dialect even buiten beschouwing laten). De gemiddelde leeftijd in de concerttent leek ons toch wat gestegen. Daarvoor waren de mannen op het podium ook verantwoordelijk. ‘Jan de Wilde en vrienden’ moesten we letterlijk nemen: geen studiomuzikanten, maar écht vrienden onder elkaar: Eddy Peremans, Jo Soetaert, Kries Roose, Mario Vermandel en Liesbeth De Lombaert (‘Niet omdat ze mooi viool speelt en zo prachtig kan improviseren, maar omdat ze zoveel mooier is dan de rest van de groep’, stelde de Wilde haar gekscherend voor.) Intussen is het alweer bijna 25 jaar geleden dat hij met ‘Hè Hè’ opnieuw in de hitlijsten terecht kwam. Niet in het minst met de songs van Lieven Tavernier. Al in de aankondiging maakte men allusie op “De eerste sneeuw”. Uit dezelfde plaat kwam het eerste nummer “Golden Retriever” dat niet over een hond gaat maar een liefdesliedje is.
De Wilde zag het niet meteen zitten om op te boksen tegen het ‘geluid’ van King King dat kwam overwaaien uit de pubtent. Gelukkig stopten die er juist mee toen hij zich bezorgd uitliet over de concurrentie voor zijn zachtere kleinkunstklanken. Ook tenten zijn niet zijn lievelingsplaatsen om op te treden. Maar nu hij een geluidstechnicus gevonden heeft die het geluid goed krijgt, ziet hij dat ook zitten.
Het publiek werd dan ook op zijn wenken bediend met heel wat bekend materiaal, aan elkaar gepraat op zijn eigen gemoedelijke manier. Echt iets voor een luie zondagmiddag! “Ik word graag wakker naast jou” zingt hij heel graag want Jan kan goed wakker worden… tot wel een uur lang. Zijn bekendste hit werd hem ooit voorgezongen in Zwitserland door iemand die een ‘folksong’ uit België kende: “Daar is de Lente”. Heel leuk vond hij dat maar de credits zou hij ook graag krijgen…
Hij speelde ook covers van Bram Vermeulen of de vertaling van “Tom Traubert’s Blues” van Tom Waits (beter gekend als "Waltzing Matilda”) met nog wat extra uitleg over dit soldatenlied. Als bisnummer bracht hij het ‘mooiste lied van Lieven Tavernier dat hij ooit op een begrafenis gezongen heeft’ (sic): “De verdwenen karavaan”. Een prachtig kippenvelmoment als afsluiter. Deze zanger moet van ons nog niet naar het ‘ouwezangershuis’! Alleen (nóg maar eens) jammer dat de lawaaimakers, achter in de tent, de vraag van de organisatie op het lichtbord buiten niet hadden gezien…

Brassaholic
De Balkan is niet alleen dat stukje Europa waar de twintigste eeuw begon en eindigde met oorlog. Serven en Kroaten, Bosniërs en Macedoniërs slaagden er in om hun kenmerkende gedrevenheid te kanaliseren in een muzikale kruisbestuiving om u tegen te zeggen. En die traditie werd door Brassaholic naar West-Vlaanderen verplaats.  Zij zijn een gereduceerde fanfare waarin alle ballast overboord gegooid werd en teruggebracht tot de essentie. “Rechtentechtendeure” zoals ze in het West-Vlaams zo plastisch weten te zeggen .Op Labadoux speelden ze een thuismatch! Veel volk, ambiance en een volle dansvloer die constant in beweging was. De typische Balkanmuziek met uitstekende blazers: Stan Bruwier (accordeon – zang) Heikki Verdure (trompet), Wim Dierick (Balkan tuba), Youri Debaere (trompet), Frederik De Smet (trompet), Pieter Abé (trombone), Dominiek De Decker (trombone), Tom Gistelinck (trombone), Griet Huysentruyt (basgitaar), Jurgen Verhulst (drums).

The Kilkennys
Reeds op vrijdagavond zagen we deze energieke Ieren aan het werk in de pubtent. Dat ze op zondag ook nog eens de concerttent mochten omver blazen met hun moderne folk is geen teken van bloedarmoede in het programma. Het is een buitenkansje voor wie er vrijdag niet bij was en zij die hen al zagen, kwamen met plezier nog eens afzakken naar de concerttent.  Van de presentator van dienst vernamen we dat de groep de zoon van een brouwer en van een cafébaas in zijn rangen telt. Blijkbaar hadden ze hun thuisreputatie ook in de Ingelmunsterse pubs reeds gevestigd. Ze vormden al een groep op zeer jonge leeftijd en toeren nu al meer dan 10 jaar.
Net zoals vrijdag presenteerden ze de zaal de strikvraag over het schip dat van Ierland naar Canada voer en gezonken is. En telkens mochten ze tot hun voldoening melden dat ‘Titanic’ het verkeerde antwoord was. “The Irish Rover” was waarschijnlijk een fictief schip, maar een mooi lied dat al tientallen keren opgenomen is: vorig jaar nog door de Pogues en The Dubliners. Eén van hen klinkt ook echt een beetje als Luke Kelly zaliger (van de Dubliners). De oude strijders van de Ierse folksong waren 2 jaar geleden nog op Labadoux om met de overlevenden hun 50-jarig jubileum te vieren. The Kilkennys lijken ons wel de waardige groep om de fakkel over te nemen. En ze slagen erin om op humoristische wijze de ‘oude’ muziek naar de jongeren van 2014 te brengen! De zaal zingt uitbundig mee met “Dirty Old Town” (nee, niet van de Pogues maar een song over zijn geboortestad door … Mooie quizvraag waarvan we het antwoord hier niet verklappen!) En zo klonken er meer klassiekers in de tent. “I’ll tell my ma” is nog zo’n lied uit de 19de eeuw dat wereldberoemd werd door Van Morrison en The Chieftains, op hun plaat ‘Irish Heartbeat’ in 1988.
The Kilkennys laten een frisse wind waaien door folkland. We hopen hen gauw nog eens terug te zien! En waarschijnlijk geldt hetzelfde voor the girls with a boyfriend, without a boyfriend of those who wished they were without a boyfriend. The charmeurs!

Camille o’Sullivan
We zagen deze knotsgekke maar fantastische zangeres reeds twee jaar geleden op een zaterdagmiddag in Labadoux. Dat ze terug gevraagd werd als afsluiter in de concerttent, verbaast ons niet. Als dochter van een Franse moeder en Ierse vader combineert deze diva Franse passie met Ierse muzikaliteit. Op het podium ontpopt ze zich tot een echte femme fatale pur sang. Haar fysieke verschijning laat niemand onberoerd, haar stem bezorgt je koude rillingen… en haar songkeuze is voortreffelijk. Wie zijn klassiekers kent, kan zich direct legendarische groepen en platen voor de geest roepen waaruit ze haar bloemlezing haalde. Met haar vuurrode schoenen start ze “In these shoes” van Kirsty McColl. Bij het tweede nummer ontkurkt ze een fles wijn met haar tanden waarna ze een sigaret opsteekt: “Rock 'n' Roll Suicide” van David Bowie. En dit werd lang niet de laatste song die ze uit ‘Ziggy Stardust ‘ plukte! Ze wordt helemaal de schat van het publiek als ze aandoenlijk met haar briefje in de hand een hele tekst in het Nederlands voorleest. Een rustmoment is aangebroken met “Marieke” van Brel en aan a capella versie van zijn “Amsterdam”. Dan trekt ze een gebreide muts aan en zet een ezelmasker op haar achterhoofd: met “God’s away on business” van Tom Waits schept ze een cabaretsfeer die doet denken aan Bertold Brecht. Haar stemtimbre varieert naargelang de song: de ene keer is ze Janis Joplin, de andere keer Norah Jones. Ook Nick Cave levert meer dan één song voor haar show: “God is in the house” en “The Ship Song” dat a capella wordt meegezongen door de hele tent: een ingetogen moment. Bob Dylan levert nog “Don't think twice, it’s alright” en uiteindelijk pakte ze iedereen in met een ijzingwekkende versie van “Suffragette City” en “Moonage Daydream” (ook van Bowie). Een klapper van een afsluiter voor een zeer geslaagd weekend!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labadoux-2014/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster