Labadoux 2014 – Familiefestival bij uitstek - vrijdag 2 mei 2014
Labadoux 2014
Festivalterrein
Ingelmunster

Vooraf hoorden we wat klagen: “Niet veel grote namen…” Het kan niet elk jaar 25-jarig jubileum zijn hé! En de programmatie viel reuze mee dit jaar! Er was voor ons heel wat nieuws te ontdekken!
Op vrijdag waren er optredens van o.a. The Kilkennys die we gerust de erfgenamen de Dubliners mogen noemen! Sharon Corr bracht bekend werk van de familieband maar ook mooie covers. En Meuris=Monza=Noordkaap=Stijn. Hij speelde alles wat we kenden in zijn eigen exuberante stijl.
Op zaterdag bracht Cafe Con Leche meteen de zomer naar de festivalweide, waarna de Bretoense broers Plantec en de Gentse middeleeuwers van Prima Nocta de pubtent aan het dansen brachten. Flip Kowlier speelde een West-Vlaamse thuismatch in de concerttent! De Spaanse feestband La Pegatina liet de concerttent ontploffen met confettikanonnen en een schitterende zuiderse party! Met hun aanstekelijke enthousiasme en vrolijke nummers waren ze misschien wel het hoogtepunt van het weekend te noemen. Maar zondag moest nog komen…
Door het fantastische weer op zondag liep de festivalweide al meteen aardig vol. Hoogtepunten waren er voor allerlei slag muziekliefhebbers! Intieme kleinkunstliedjes van Jan De Wilde & Vrienden, stomende Blues van King King en de decadente cabaretversie van wereldklassiekers door Camille O'Sullivan. Zij was de revelatie van Labadoux 2012 en bracht opnieuw een spetterende, eigenzinnige show om het weekend af te sluiten.

dag 1 - vrijdag 2 mei 2014

Labadoux 2014 start met minder gunstige weergoden dan de vorige edities. Maar tegen de avond maakt de ondergaande zon toch een belofte voor het weekend. Eerst druppelen de folkliefhebbers binnen. The Kilkennys brengen de pubtent in een perfecte Ierse sfeer. Sharon Corr zorgde voor een volle concerttent die enkele uren later vakkundig op zijn kop gezet werd door Meuris. Hij pakte Ingel en Munster -ja beide dorpen!- in met een razende race door zijn bijna 25-jarige oeuvre!

Mister & Mississipi
Deze groep kreeg de twijfelachtige eer om Labadoux te openen in de concerttent. Die zat dan ook maar halfvol... Nochtans speelden ze een mooie set. Deze vier jongeren van de Herman Broodacademie deden ons denken aan Intergalactic Lovers of London Grammar. De zweverige, soms symfonische klanken kunnen de zaal bekoren en stilaan raken alle stoeltjes bezet. De charismatische zangeres (met veertje op het hoedje) krijgt het publiek toch op haar hand. Ze staat er niet alleen voor en zingt soms in close harmony met de drummer -centraal vooraan geplaatst- geflankeerd door beide gitaristen die het klanktapijt weven waarop deze Mister en Mississippi hun liedjes laten dobberen. Van ons krijgen ze de prijs voor de origineelste groepsnaam van het weekend. De Vlaamse radiostations mogen deze jonge Nederlanders gerust wat airplay geven!

Blunt
In de pubtent werden deze West-Vlamingen intussen aangekondigd met een sneer naar de plaatselijke brandweer: komen ze nu uit Moorsele of Moorslede? Na een tiental jaar touren door België en de rest van Noord-Europa werd een wissel in de line-up doorgevoerd en staan ze er weer met een nieuwe plaat, Both Sides. De violist heeft enkele fijne Ierse reels in de strijkstok en de gitarist –met donkere bril- steelt samen met de bassist de show. De sfeer zat er helemaal in en uit het publiek kwam een compliment voor de zanger-toetsenman: “Je lijkt op Niels de Stadsbader!” Hij wist niet of hij hiermee gecharmeerd moest zijn of niet… De slidegitaar op de titeltrack van de nieuwe plaat doet zeker verlangen naar meer! Mocht u daar zin in hebben: op 07/06 zijn ze te horen in Kortrijk in het Begijnhofpark én ’s avonds in Ledegem! Later trekken ze naar Nederland en Duinkerken in Frankrijk. En wat dacht u van de doortocht van de Ronde in Lauwe? Daar spelen ze ’s middags en ’s avonds. Op hun website geven ze te kennen dat er geen vervaldatum op de groep staat! Hun stevige folkrock blijft dus nog een hele tijd klinken! Gelukkig maar…

Maribold
In de Foyer, aan de andere kant van de Wantebrug, was intussen een jonge West-Vlaamse songer-songwriter aan het werk. Op een opvallend witte gitaar brengt hij kleine breekbare liedjes. Zijn stem doet ons wat denken aan Jake Bugg. Zelf zegt hij: ‘Mijn naam is een woordspeling van Marigold (goudsbloem) en Le moribond (de zwerver). Een soort fleurige zwerver misschien dan? Een excuus om de hedendaagse bard uit te hangen. Zwervend van kroeg tot kroeg, op zoek naar inspiratie.’ Hij heeft een afwisselend repertoire en een radiohit(je) zou een verdiend duwtje in de rug zijn. Hij had een gelegenheidsgroep mee die zichzelf The Moodkilling Melodies noemen. Volgende optreden: 15 Mei, Cultuurloft, Gent.

Mundy
Deze schitterende singer-songwriter is een gevierd artiest in Ierland en Engeland. Hij werkte samen met Oasis en Afro Celt System en stond met Sharon Shannon en Shane McGowan op het Glastonbury Festival. Geen gewone jongen dus! Voor België haalt Labadoux meteen een première binnen! Zoek eens zijn geboorteplaats Birr op: je merkt dat hij ongeveer in het geografisch centrum van Ierland geboren is!
In 2000 stond wijlen Warren Zevon nog op Labadoux. Van hem bracht Mundy Reconsider Me. Ooit wordt hij de waardige erfgenaam van Zevon! In zijn songs verweeft de Ier allerlei verwijzingen naar andere artiesten, bv. “LA Woman “ van de Doors of de gitaarriff van “The Boys are back in Town “ van Thin Lizzy. De 5-kopige band had al 8 maanden niet meer samen gespeeld. Dat was er in ieder geval niet aan te horen. Tussen de eigen nummers mengde hij meer covers zoals” I’m on Fire “van Springsteen. “You like Bruce” merkte hij aan de reacties van het publiek. En Mundy weet zijn songwriters wel uit te kiezen: Speciaal voor Lx sloot hij af met een Steve Earle song. De organisatie van Lx kennende, nodigen ze Mundy binnen enkele jaren zeker nog eens uit. Wie hem dit jaar gemist heeft, zorgt er best voor dat hij er dan wel bij is!

Harmony Glen
In de pubtent stond het podium vol Nederlanders die leken weggelopen uit een boek van Anton Pieck. In een zelfgemaakt plunje met uitgescheurde mouwen en talloze knopen uit oma’s naaidoos brachten ze een zelf gemixt stoofpotje van folk en rockabilly. De jonge zangeres/gitariste met het engelensnoetje werd geflankeerd door een lange accordeonist met een ziekenfondsbrilletje, een violist met de looks van een jonge Tom Waits, een banjospeler die nog het meest op Ian Anderson leek en een contrabassist die dan weer leek weggelopen uit een verhaal van Charles Dickens. De liedjes werden aanstekelijk enthousiast gebracht en de gasten in de pubtent dansten gretig op de vrolijke tonen. De danspasjes waarmee ze show gaven, deden het allemaal makkelijk lijken. Maar vergis je niet! Dit zijn echt rasmuzikanten die hun instrument beheersen.
Later stonden ze zelf in het publiek toen de Kilkenny’s bezig waren. Gewillig poseerden ze voor een jonge Vlaamse kunstenares in de dop die hen aan het portretteren was. Echt sympathieke gasten!

Sharon Corr
Met het vallen van de avond werd het tijd voor de grande dame van deze avond. Met trots kondigde men aan dat de organisatoren erin geslaagd waren haar in contact te brengen met een 83-jarig Vlaams familielid. Of waarin een klein festival groot kan zijn…
In 1990 traden de drie zusjes Sharon, Caroline en Andrea samen met hun broer Jim Corr voor het eerst op tijdens de audities voor de film ‘The Commitments’. (Een film voor muziekliefhebbers!) Vijf jaar later kwam hun eerste plaat uit en in 2006 The Ultimate Collection, waarna ze een rustpauze inlasten.
Sharon begon haar optreden met een trage versie van “Smalltown Boy” (Bronski Beat). Haar verfijnde choreografie met gestileerde handgebaren deed ons denken aan Indische danseressen. Gelukkig bleef het hier niet bij. Ook met haar viool kon ze de Ierse gigs en reels tot leven wekken, begeleid door het handgeklap uit de zaal. De hits van The Corrs zoals “Listen to the Radio “ en “So Young” vielen natuurlijk ook in de smaak. De tournee startte in Brazilië en uit dat land speelde ze een instrumental op haar viool. Ze wisselde eigen (nieuw) werk af met covers zoals “Dreams “ dat we kennen van Stevie Nicks bij Fleetwood Mac. Ondanks haar kribbig commentaar op de babbelaars achter in de tent, bracht ze nog een bisnummer met een vrolijke noot op de viool  “The Joy of Life”. En daar draait toch om voor het festivalpubliek?

Meuris
Van bij het eerste nummer gooide zanger, schrijver, journalist, televisiemaker Meuris (Stijn voor de vrienden) alle registers open: “Panamarenko”. “Geef nooit op, Ingelmunster!” schreeuwde hij zich de longen uit het lijf. Als entertainer pur sang bespeelde hij zijn toeschouwers als een instrument. “U bent nu al té goed! Hou u nog wat in, spaar u nog wat! Vooral in tijden van crisis…” Maar op het podium werd nergens op bespaard: de ene hit na de andere werd herkend door het publiek dat zich ook niet inhield. Geef Stijn een tamboerijn en dat is alles wat hij nodig heeft om op het podium als een bezetene te keer te gaan. Een filosoof zei ooit: “Muziek maken houdt niets in: je moet tegelijk beginnen en zorgen dat je tegelijk stopt”. Ook daarvoor is een tamboerijn handig! Stijn gooit hem in de nok van de tent en als hij hem weer in de hand heeft, klinkt meteen de laatste noot van het nummer! Visueel en circustechnisch sterk…
Het heeft geen zin om de nummers op te sommen die de revue passeerden, maar met een sterke bezetting achter zich en met de luchtgitaar (of de luchttrommelstokken) in aanslag brengt Stijn Meuris zijn oeuvre van bijna een kwarteeuw tot leven. En het waren geen parels voor de zwijnen! De tent schreeuwde om meer en kreeg dat ook. “We hebben nog zoveel steengoede nummers”, opende hij het bisgedeelte, “zoveel geniale nummers…” Waarom zou hij vals bescheiden zijn? Een gigantisch optreden werd passend afgesloten met … “Gigant”

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labadoux-2014/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster