Les Nuits Botanique 2014 – alle zalen - Nuit Belge
Les Nuits Botanique 2014

Ik moet tot mijn grote schande bekennen dat dit waarschijnlijk de eerste maal is dat ik aanwezig ben op Les Nuits. Waarom dat zolang heeft geduurd? Geen mens die het weet. De eerste kennismaking was een beetje chaotisch. Vanavond worden een hele rits Belgische groepen verwacht. Het ticket is voor alle zalen geldig, dus op sommige plekken was er geen doorkomen aan. Goed plannen dan maar.

Nuit Belge
Starten doen we met Alaska Gold Rush in de Rotonde, veruit de gezelligste zaal van de Botanique. 2 man die vrolijke indie-rock brengen. Vriendelijke jongens ook. Een beetje onbeholpen bij de bindteksten, maar dat maakt het alleen maar mooier. Ook muzikaal klinkt het soms zo. Goeie ideeën, met enthousiasme gebracht. Maar iets te weinig verrassing. Maar de Rotonde was enthousiast, dus ik ook.

Even een glimp opgevangen van School is cool. Laat het mij zo stellen: ik ben niet de grootste fan. Wat ik echter te horen kreeg is een band die aan het volwassen worden is. De songs hebben meer diepgang en zijn niet steeds weer gestoeld op de happy folk-sound. Hier en daar ontwaar ik zelf wat kraut-invloeden. Maar veel tijd is er niet, want de volgende band staat al te wachten.

En dat is My little cheap dictaphone. In Wallonië een ware topband, in Vlaanderen schandalig over het hoofd gezien. Een band die al heel wat watertjes heeft doorzwommen. Maar nu eindelijk weet waar er succes te rapen valt. Goed geluisterd ook naar Archive, met momenten. Wat in het Franstalig deel van ons land nooit slecht is voor de commercie. Een goed geoliede machine die catchy songs produceert op commando. De volgelopen Orangerie is aan het smullen, uit de hand van de band. Een mooie introductie.

Snel snel naar Madensuyu. Grootheden in het alternatieve milieu in Vlaanderen. De Rotonde loopt weer aardig vol, maar ik kan gelukkig snel binnen om de fenomenale intro niet te missen. De tribale sound van uit het begin van hun carrière heeft plaats gemaakt voor een meer industrieel geluid. Het bezwerende is vervangen door het opzwepende. Ideale muziek om een opstand te beginnen. Best niet te veel spelen na de opkomende verkiezingen dus. Opnieuw een straffe prestatie van de 2 frisse Gentse jongens. En ik gebruik de term fris met de nodige dichterlijke vrijheid. Want de Rotonde word gevuld met de gitzwarte sfeer die deze band oproept.

Het is nog niet gedaan in de Rotonde of de Chapiteau roept ons alweer. Opnieuw een grote band in en uit Wallonië: Vismets. Ze komen deze avond hun nieuwe, nog te verschijnen album ‘Abracadabra’ voorstellen. Op 23 mei ligt hij in de winkels. Ook zij bewijzen dat er in Wallonië catchy, poppy nummers worden gemaakt. Hun nieuwe plaat bulkt er blijkbaar van. Nummers die probleemloos stand houden naast grote Engelse en Amerikaanse bands.
Maar dat is niet hoe ik mij deze band herinner. Wanneer er dan eindelijk wat oude nummers worden gespeeld voel ik de liefde weer opkomen. Het voortreffelijke “Voodoo Guru” zet de toon. Een psychedelische donkere toon, geen pop, geen radiogevoelige hit, maar een weergaloos nummer dat aantoont dat deze band van vele markten thuis is.
Ik heb liefst de oude markt. Maar het blijft voor het overige vrij Britpoppy klinken. Al helemaal omdat ik niet naar de zanger kan luisteren zonder aan Jarvis Cocker te denken. Wanneer ze los gaan klinkt het ook een beetje als Pulp. Er zijn slechtere bands om mee vergeleken te worden. Maar toch, iets meer psychedelische krakers aub in plaats van poppy deuntjes. Mij zal je niet zien spurten om de nieuwe cd in huis te halen. Maar ik moet wel eens dringend die oude gaan halen.

Eindigen doen we met zalige rust, in de vorm van Amatorski. Ze staan garant voor verstilde pracht. Een Duysterparel aan het Belgische firmament. Alhoewel er tegenwoordig al wat keer pit in zit dan vroeger, kun je ze moeilijk hard noemen. Maar hart zijn ze wel, want daar mikken ze recht naartoe. Ze knipogen af en toe naar de XX, vooral de trage beats die af en toe onheilspellend opdoemen. Maar ze behouden toch volledig hun eigenheid. Verandering moet geen verloochening zijn van de eigen sound. Dat bewijzen Amatorski deze avond. Hoed af, en dan snel weer aan om de regen te trotseren in het huiswaarts gaan. Ga in vrede.

Maar dat was zonder de waard gerekend. En die heet The Experimental Tropic Blues Band. Zij hadden de leukste verrassing van de avond in petto. Om geheel toepasselijk deze Nuit Belge af te sluiten hadden ze op geheel eigen wijze een ode aan alle Belgen ineen gebokst: ‘The Belgians’. Soms moet een mens het niet ver zoeken. Met beelden van alles goed en slecht in België en die perfect aantonen dat we toch een heel speciaal landje je zijn, zweepten ze het publiek op. Jean-Pierre Van Rossem, Van den Boeynants, Dutroux, Boudewijn, Albert 2, Brel, Arno, Toots,... Noem maar op. Alles flitsend gemonteerd om die stortvloed aan muziek te ondersteunen. Want niet alleen de show,  ook de muziek was van hoog niveau. Een bonte mix van blues-rock, punk, rock 'n roll,... Het hele arsenaal wordt opengetrokken en de band scheurt er aan een gewelddadig tempo door, het publiek meeslepend op deze wilde rit.
De Rotonde davert en de opstand is bijna een feit. Het slotakkoord wordt onderbroken door een persoonlijke boodschap van Plastic Bertrand: “Le Rio, le loi, la liberté”. Hoeveel surrealisme kan je in één land, in één zaal, bij één band krijgen. De slotwoorden vatten de gehele avond perfect samen: We are the Belgians! En we mogen er verdomd trots op zijn!

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)