Best Kept Secret Festival 2014 – zaterdag 21 juni 2014
Best Kept Secret Festival 2014
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2014-06-21
Jonas De Waele

In het zonnetje en met iets warmere temperaturen dan gisteren ging de tweede dag van start. De Belgische band Amatorski bracht nog maar net een nieuw album uit (‘From Clay To Figures’) en speelde op Best Kept in de grootste tent dan ook voornamelijk nieuw materiaal, dat iets minder experimenteel en minder donker klonk dan de songs op voorganger ‘TBC’. Wat wel blijft is de wegdroomfactor van de muziek. Heerlijke set om rustig bij te ontwaken.

The Bots mochten daarna een halfuurtje stevig rocken op de mainstage.  De twee piepjonge broers uit de VS zagen er met hun witte pakken net uit als twee oliesjeiks en hadden er duidelijk zin in. De oudste van de twee werd namelijk 21 jaar en mag vanaf nu legaal alcohol nuttigen in zijn thuisland. Je zou voor minder een feestje willen bouwen natuurlijk.  De muziek klonk helaas als een flauw aftrekstel van The White Stripes en Arctic Monkeys. We hadden deze mix van garage- en punkrock al eens eerder en vooral beter gehoord.

Nils Frahm is geen evidente keuze voor een festivalact en het was dan ook bang afwachten of zijn intieme composities op Best Kept overeind zouden blijven. De nerdy Duitser met opgerolde broekspijpen en witte sokken werd echter meteen als een held onthaald. De meeste songs die hij speelde kwamen vanop zijn laatste LP ‘Spaces’, waarop hij zijn pianonummers injecteerde met bezwerende en experimentele elektronica, zonder zijn gevoel voor intimiteit te verliezen. Het werd een geslaagd optreden, maar toch kan je de man beter in zaal aan het werk zien dan op een festival.

September Girls bestaat uit vijf jonge, sexy vrouwen die noisy rock produceren. De ene na de andere vette gitaarmuur werd op het publiek losgelaten. De band deed ons wat denken aan Savages, nog zo’n vervaarlijke vrouwengroep die vorig jaar op de planken van Best Kept stond. De girl bands van tegenwoordig zijn duidelijk niet meer zo schattig als ze ooit geweest zijn.

Mogwai is een icoon in de muziekwereld en één van de belangrijkste bands die het genre postrock definieerden. Op dit moment zijn ze niet meer zo heel relevant, maar hun uitstekende livereputatie rechtvaardigt toch hun plek op de affiche. Op de songs van hun nieuwe plaat ‘Rave Tapes’ legt de band de nadruk meer dan ooit tevoren op de synths, wat af en toe goed uitpakt, maar even vaak ook niet. Gelukkig kwamen ook enkele pure, rauwe gitaarsongs uit hun beginperiode aan bod. Vooral Mogwai Fears Satan maakte grote indruk. De band speelde zo luid dat er haast wel enkele trommelvliezen moeten gesprongen zijn. De band schakelde halfweg de song een versnelling lager, totdat je haast niets meer hoorde en bijna in slaap viel. En dan, uit het niets, produceerde Mogwai de luidste uitbarsting van het hele weekend.  Dat de groep het niet enkel moet hebben van onverwachte explosies, bewees ze dan weer met “Hunted By A Freak”. De spookachtige melodie en bezwerende gitaareffecten brachten je in een diepe trance. Als de band zo’n straffe liveoptredens blijft geven, mogen ze van ons part nog enkele decennia blijven doorgaan.

In de groep Girl Band speelt er geen enkele vrouw. Dat is dan ook meteen het meest humoristische aspect van de band, want hun muziek klinkt bloedserieus. De nummers klonken stuk voor stuk heel rauw en de zanger schreeuwde zijn stem aan gort. Kurkdroge punk die maar bleef schuren en ons geen enkel moment rust gunde. De bandleden misten echter wat charisma en oogden daardoor wat knullig op het podium. Jammer, want met de sound en de songs zit het alvast goed.

Slowdive was misschien wel de band waar we dit weekend het meeste naar uitkeken. De shoegazers maakten begin jaren ’90 enkele fantastische albums, maar in 1995 kwam er helaas een einde aan het mooie liedje. Begin van dit jaar bereikte ons echter het heuglijke nieuws dat er een reünie aankwam en Best Kept maakte van de gelegenheid meteen gebruik om dit gezelschap te boeken. Een gouden zet, want de mix van shoegaze en dreampop klinkt nu nog altijd niet verouderd. De dromerige instrumentatie en engelenzang zorgde voor het ene na het andere hoogtepunt en gedurende drie kwartier waren we even van de wereld weg. Tranen in de ogen van zoveel pure schoonheid.

The Whytches schudden ons daarna weer goed wakker met zijn stevige en psychedelische garagerock. Qua uiterlijk en ook qua sound zijn ze misschien nog het best te vergelijken met The Horrors ten tijde van hun debuutalbum. Rauwe en donkere muziek waarmee we gaarne de nacht induiken.

Franz Ferdinand moest vervolgens voor een gigantisch feest aan de mainstage zorgen, en deed dat met verve. De ene na de andere hit passeerde de revue en het publiek zong en danste zich te pletter. De dansbare rock van de groep klonk ons echter al snel te eentonig in de oren en wij waren dan ook als één van de weinig niet overtuigd van het optreden. Ja, “Take Me Out” is een klassieker van jewelste, maar die andere 15 songs konden ons gestolen worden. De groep past nu al tien jaar hetzelfde trucje toe, maar blijft daar voorlopig mee wegkomen. Benieuwd hoe lang de band nog blijft meegaan, want voor ons is de houdbaarheidsdatum al lang overschreden. Een goed refrein maakt nog geen goede song.

Op de tweede dag van Best Kept Secret stond er voor ieder wel wat wils op het programma. We zagen heel veel goede optredens en één absolute uitschieter die luistert naar de naam Slowdive.  Meer van dat morgen graag!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-festival-2014/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)