Main Square Festival 2014 – zondag 6 juli 2014
Main Square Festival 2014
Citadelle d’Arras
Arras
2014-07-06
Elien De Cock en Matthijs Maes

De eerste die op deze laatste dag op de Main Stage verscheen was de Nigeriaan Keziah Jones. Deze ondertussen in New York wonende artiest brengt jazzy funk, maar ook soul- en blues invloeden zijn niet ver te zoeken. De omstandigheden zijn helaas allesbehalve optimaal om van Keziahs optreden te kunnen genieten. De regen valt met bakken uit de lucht, het plein is amper half gevuld en ook bij de klank lijkt het alsof de helft van de instrumenten aan herstelling toe is. Misschien zitten we ergens met een kortsluiting door de regen? Jones en zijn uitgebreide begeleidingsband doen er nochtans alles aan om wat sfeer te brengen onder de paraplu's. Met een nummer als 'Pass the joint' doen ze een goeie poging om het publiek in beweging te krijgen, maar de joint dooft al snel uit en dit op zich wel goed optreden valt jammer genoeg in het water.

Wat daarentegen niet in het water leek te vallen, was het enthousiasme van Nina Nesbitt. Deze Schotse artieste liet kortstondig de regen verdwijnen met haar vrolijke folk-pop. Haar stem en muziek doen veel denken aan de schotse Amy Mcdonald met dat verschil dat de teksten soms minder diepgaand zijn en de muziek vooral vrolijker. Nummers zoals selfie, 18 candles, Stay Out geven duidelijk het jeugdige karakter van de muziek weer. Desalniettemin was het een concert waar je zelf in de regenachtige dag een glimlach mee op je gezicht kreeg. Ook haar cover van Madonna’s Get Into The Groove werd gesmaakt door het publiek en zorgde voor een fijne concert afsluiter.

Rodrigo y Gabriela, dat zijn twee mensen die weten hoe je een stemming moet keren. Zo somber en klam als de sfeer was bij Keziah Jones, zo opwindend en ontvlambaar is het optreden van dit Mexicaans duo. Dit tweetal dat u misschien kent van nummers als 'Hanuman' en 'Tamacun' kan met hun ritmisch en percussief gitaarspel meteen het hele publiek warm krijgen. Al van bij het eerste nummer worden ze met luid gejuich en applaus onthaald. Het enthousiasme waarmee Gabriela op het podium staat werkt enorm aanstekelijk en zelf de regen wordt even wat minder. Rodrigo en Gabriela toveren een ongelofelijke sound uit twee gitaren en in het publiek staat menig open mond vol verbazing te gapen naar wat op het podium gebeurt. Rodrigo doet er nog een schepje bovenop, bespeelt zijn gitaar met een bierflesje en laat het plein ontploffen. Een sterk optreden en voor de festivalgangers de zo nodige moraalboost.

De winnaars van The X-Factor UK hebben meestal één of twee hitjes in eigen land en verdwijnen dan weer in de anonimiteit. Niet zo voor James Arthur, want hier staat hij, voor een afgeladen wei op het podium van de Green Room. Arthur is er met zijn hoofd niet helemaal bij en stelt zich eerst voor als James Blunt, maar corrigeert zichzelf snel. Hij opent met 'Lie down' waar even wat 'No diggity' door verweven zit, gevolgd door 'Emergency', 'Roses' en 'Recovery'. We krijgen een rustige cover van 'Waiting all night' van Rudimental geserveerd en het iets dramatischere 'Suicide'. Het optreden mist toch duidelijk wat de energie en de ziel die je nodig hebt om een massa mee te krijgen, iets wat Allen Stone gisteren bijvoorbeeld wel had, en James Arthur heeft geluk dat hij twee sterke backing-zangeressen mee heeft die het geheel drijvende houden. Het geforceerd naar reacties vragen tijdens 'Supposed' en het vergeten van zijn tekst door een voorbij zwevende condoom tijdens 'Is this love' zorgt voor enkele pijnlijke momentjes. Arthur sluit zijn al bij al ontgoochelende optreden af met twee hitjes, 'You're nobody 'til sombody loves you' en 'Impossible', maar zijn stem heeft duidelijk al afgezien en hij verdwijnt volledig in zijn band.

De Oostenrijkse band Parov Stelar zette zaterdag Werchter in vuur en vlam. Het nieuws sijpelde lustig via de sociale netwerk sites door naar Mainsquare. Het publiek, waaronder mezelf, maakte zich klaar voor een groot feestje. Voor wie Parov Stelar niet kent (schande) krijgt hier kort wat uitleg over de filosofie die achter de band zit. Marcus Füreder richtte de band in de late jaren ’90 op met als doel dansbare muziek te mixen met muziek die het best kan gelinkt worden aan de periode van de jaren ’50. De beats gekruist met sax en trompet tonen zorgt voor een uiterst aanstekelijk en dansbaar geheel. Dat was ook duidelijk te merken aan het publiek. De opbouw van het concert zat strak in elkaar waarbij er ruimte werd gegeven aan elke muzikant om zijn ding te doen. De opzwepende muziek liet het publiek even de regen en de miserie van de dag vergeten. Op de vraag: “was het een even groot feestje als in Werchter?” moeten we antwoorden dat het waarschijnlijk iets minder swingend was. De band op de Main Stage plaatsen in plaats van in een tent was alvast een gewaagde zet. De regen zorgde voor een wat mindere opkomst waardoor niet het hele binnenplein stond te shaken. Deze show krijgt toch nog een dikke 4 sterren.

Tijdens Parov Stelar werd de greenroom zorgvuldig klaargezet voor Girls In Hawaii. U kent ze wel de Belgische band die dankzij Studio Brussel hun doorbraak kenden (min of meer). In tegenstelling tot het explosieve feestje dat nog altijd plaatsvond op de Mainstage openden deze heren eerder traag en ingetogen. Van een echte show was er niet te spreken, op een paar uitschieters na dan waarbij de zanger op de boksen kroop om het publiek wat op te zwepen. Nee wat we te zien krijgen was puur muzikaal talent. Een strakke show waarbij afgewisseld werd tussen snellere en tragere nummers. Het was ook tijdens dit concert dat de zon definitief kwam doorbreken, bedankt daarvoor dus! Girls In Hawaii kon op veel bijval rekenen uit het publiek maar naar ons gevoel zouden ze beter passen in een tent of concertzaal. De intimiteit die hun muziek bezit zou hier beter tot zijn recht komen. Nu ging de prachtige samenzang al eens verloren door de grootsheid van de weide en het podium.

De mannen van Détroit (op z'n Frans uitgesproken) hebben allen al een voorgeschiedenis in andere bands zoals Noir Désir en Wovenhand, maar nemen nu met deze band een frisse start. Détroit speelt in eigen land dus voor eigen publiek en dat is te merken aan de opkomst en de reactie bij het publiek. Détroit brengt denderende rockmuziek, zowel in het Frans als het Engels. Iets wat de vijfkoppige band meteen onderlijnt met het verzoek 'laisse-moi le rock & roll' in het stevige 'Ma Muse'. Het Engelstalige 'Lazy' wordt lang uitgesponnen, zanger Bertrand Cantat speelt er ook even een streepje mondharmonica doorheen en ook het publiek krijg even een zangsolo. De nummers kennen naar Franse traditie een formule van een half gesproken vers, een refrein waarin een kernzin of een vrouwennaam geschreeuwd wordt, gevolgd door lange instrumentale tussenstukken. Détroit speelt nog knappe nummer zoals 'Null & Void' en 'Sa majesté' en sluiten voor een wild enthousiast publiek af met 'Tostaky'.

De voorlaatste band in de Green Room trok alvast belachelijk veel volk. London Grammar gekend van het nummer ‘Strong’ opende rustig waarbij Hannah Reid het publiek verbaasde met haar zang kwaliteiten. De zangeres toonde dat ze een heel klankenpalet kon bereiken met haar stem. Spijtig genoeg was dit niet wat de meesten in het publiek verwacht hadden bij dit optreden. De dromerige sferische muziek kon niet iedereen in het publiek beroeren waardoor men, tot onze grote ergernis, al snel aan het praten sloegen. Het duurde dan ook niet lang voor de weide leegliep. Of dit louter met de muziek te maken heeft of met de programmatie van de Franse band –M-, laten we in het midden. En toch bleven we staan, de vaak ontroerende muziek raakte de juiste snaar waardoor ik meegezogen werd in het concert. De prachtige cover ‘Nightcall’ was de kers op de taart van dit concert spijtig genoeg misten veel mensen dit magische moment. Was het publiek niet klaar voor deze band? Of was de band misschien nog niet klaar om zo laat op de affiche geplaatst te worden?

Eenmaal London Grammar gedaan was repten we ons naar de andere kant van het plein waar Mathieu Chedid beter gekend onder het pseudoniem -M- (of aime) zijn gewag maakte. Dat Chedid geen belletje doet rinkelen is gemakkelijk te verklaren. Het gaat hier immers om één van Frankrijks grootste rock artiesten. U zoekt op youtube best onder Chedid want –M- levert niets op. Soit het concert, om in één woord samen te vatten: fenomenaal. Wat een artiest! De show was één groot spektakel zowel zijn eigen kostuum met een M bril waarin ook led verlichting verstopt zat, tot de muzikanten waarmee hij werkte. Het was af! Chedid heeft wat trekken weg van Elvis in zijn jonge jaren en zijn gitaarstijl ontleent zich aan Jimi Hendrix, zeker wanneer hij met zijn tanden begint te spelen. Je leest het waarschijnlijk al, ik ben fan geworden. Wie zou dit niet worden? De weide stond in vuur en vlam, hij moest niet eens moeite doen om het publiek te bespelen. De Fransen hingen aan zijn lippen en wij? Wij stonden er bij, keken er naar en hoopten stiekem dat we wat nummers zouden kennen. Geen nood dacht Chedid, Mainsquare trekt ook veel Belgen om ons te plezieren smeet hij er een medley met een aantal covers doorheen. Eruption van Van Halen, Seven Nation Army, Can’t stop this, AC/DC, … Voor mij persoonlijk één van de beste ontdekkingen op dit festival, nu nog hopen dat hij in België ook de show komt stelen!

Het laatste optreden in de Green Room van deze editie van Mainsquare is voor een Nederlander. Lodewijk Fluttert, beter gekend als Bakermat, mag aantreden voor wat ondertussen bekend staat als de grootste modderpoel van Noord-Frankrijk. De Nederlander heeft gelukkig alles in huis om ons te doen vergeten dat we tot aan onze enkels in het slijk staan. De Gerry Rafferty van de dj's slaagt er met zijn stevige beats, leuke pianolijntjes, samples en vooral met een sexy swingende saxofoon (live) zeker in om iedereen aan het dansen te krijgen. Zijn remix van Spadas 'Feels like home' geeft meteen aan dat hij zich hier op z'n plek voelt. Dat het bij Bakermat meer van hetzelfde is lijkt het publiek niet te deren en met remixes van onder andere Florence & the Machine en 'Other side' van The Red Hot Chili Peppers houdt hij ze op de palm van z'n hand. 'Vandaag/One Day' waarin de speech van Martin Luther King en de Hope-speech van Obama verwerkt zitten, sluit de set subliem af.

Het laatste woord laten de Fransen, zoals het hoort, aan één van de hunnen. Top dj David Guetta mag de kers op de taart komen zetten. Een dj blijft natuurlijk maar een man achter een tafeltje, dus werden er kosten noch moeite gespaard om van dit laatste optreden toch een heuse show te maken. Vanuit de hoogte, omgeven door een spectaculaire futuristische lichtshow, steekt Guetta zijn dance-preek af. '#Selfie' en 'Tsunami' worden door het mengpaneel geslingerd, maar ook eigen nummer zoals 'When love takes over', 'Love is gone' en 'Sexy bitch' mogen niet ontbreken. Confetti wordt over het hele plein geblazen, terwijl rookmachines, vlammenwerpers en vuurwerk het podium doen oplichten. 'Mainsquare fait du bruit!' roept Guetta luid, een vraag waarop hij snel antwoord krijgt. Hoewel hij eigenlijk maar een uur en een kwartier moest spelen, lijkt de dj zich zo hard te amuseren dat hij van geen stoppen wil weten. Rihanna's 'Right now' en een remix van 'Let her go' van Passenger knalt nog door de boxen en na het spelen van zijn hit 'Titanium' die hij samen met Sia maakte, denkt Guetta dan toch aan afronden. 'Arras, je vous aime!' roept hij voor de zoveelste keer, maar na het half uur extra dat we net kregen geloven we hem wel. Arras, wij hebben ook van u gehouden, maar nu is het echt afgelopen. Tot volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France