Dourfestival Dour 2014 – zaterdag 19 juli 2014
Dourfestival Dour 2014
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2014-07-19
Jelle Berden

Dag drie kondigde zich aan als een wat rustigere dag. Zoals steeds op Dour werd er weer een mooie mix gevonden van nog te ontdekken groepen, bands die net doorbreken en bands waarvan we soms denken, écht, treden die no? op. In diezelfde volgorde spot ik zo met het blote oog TRAAMS en Shigeto als ‘live nog niet aan het werk gezien’, dan Forest Swords en Jagwar Ma als de breakthrough artists en de oude rotten van Cypress Hill en Maxïmo Park om het lijstje af te sluiten.

TRAAMS is een Britse garage rockband en dat zullen we geweten hebben. Veel lawaai vroeg op de dag is meestal geen winnende combinatie, en in het begin van het optreden worstelden de jongens ook nog eens met het geluid. De zanger stond er wat tegen zijn zin en het publiek wist ook niet goed wat te denken van het energieke gitaargeweld. En net toen ik dacht dat TRAAMS begon open te bloeien, de muzikale stukken werden langer, geflipter en… beter, was het gedaan! Goed slot voor een voor de rest matig optreden.

In de Dance Hall stonden Soom T & Jstar op het menu. Soom T is een exentrieke, kleine vrouwelijk dub MC met een zeer herkenbare stem, en een  heerlijke flow. DJ Jstar strooide de beats, van dub over reaggae tot punjabi en miss Soom T rapte daar vrolijk en onnavolgbaar overheen. Nog maar net wakker en al meteen op een heerlijk feestje aangekomen.  Een echte aanrader!

Op nummer één van mijn to-do-list vandaag stond Forest Swords. Na een paar heerlijke EP’s en een meer dan uitstekende plaat ben ik onvoorwaardelijk fan van de totaal eigen sfeer en sound die de Britse jongeman creëert. Live wordt hij bijgestaan door een bassist terwijl hij zelf aan de knoppen draait en gitaar speelt. De band brengt een mix van donkere elektronica, duistere dub en magisch gitaarspel. Ze lijken wel een soundtrack te spelen van een nog te schrijven geweldige spooky western. Met een specifiek, angstaanjagend, overweldigend klankenpalet blazen Forest Swords je helemaal van je sokken. Checken die handel!

Ondertussen liet Shigeto zijn drumduivels los in de Jupiler Boom Box. Deze Amerikaan zit op het geweldige independent label Ghostly International en brengt elektronische muziek, .. Live drumde de man terwijl de computer z’n beats de tent instuurde. Geweldige ritmes zorgden voor een mengelmoes van electro, jazz en soul. Aan een geweldig ritme drumde Shigeto de massa in beweging, geen ontkomen aan.

In La Petite Maison dans la Prairie was het de beurt aan East India Youth, synoniem voor Willian Doyle, die een soort experimentele synth-electro pop brengt. De jongeman staat alleen op het podium met een micro, een paar instumenten en een grote hoop elektronica. Daaruit distilleert hij prachtig opgebouwde ambient songs die je langzaam overvallen. Laag voor laag bouwt hij iets op, speelt hij een stukje en zingt er mooi overheen. Na de plaat was ik niet echt overtuigd maar live was East India Youth al een pak overtuigender.

Cypress Hill kan je moeilijk een onbekende noemen in het hip-hop genre. De band verkocht, vooral in de jaren negentig, massa’s albums. Maft voor een band waar echt bijna iedereen maar één nummer van kent. Op Dour staan wel vaker wat vergane glories hip-hop artiesten, bezig aan een misschien wel laatste geldinzamelronde, maar dit optreden was echt overbodig. We weten ondertussen wat ze kunnen, en vooral wat ze niet kunnen. Aan de massa op de weide te zien dacht veel volk daar blijkbaar anders over, maar toch was ik al terug op weg naar de Boombox.

Daar stond BADBADNOTGOOD op het podium. Dit Canadese niet-zo-typische-jazz trio is één van de favorieten van LeFtO en al voor het tweede jaar op rij van de partij. Een pianist, drummer en bassist spelen, toveren en improviseren er een mix van dance, jazz en electronica. Nummers gaan minuten door en weten telkens weer het publiek te overtuigen en mee te slepen. Eén van de ontdekkingen dit jaar op Dour.

Jagwar Ma is een jonge Australische dance band die stevig de kaart van trekt van de experimentele psychedelica. Een scheut trip-hop, synth-pop of rock hier en daar en dat alles klinkt ongemeen goed en zwoel! Dansen moest je doen, en luisteren moet je doen, naar ‘Howlin’, hun debuutalbum!

Girls in Hawaii stond al voor de vijfde op Dour, de eerste keer ondertussen al 12 jaar geleden. Deze Waalse indie rockband is een vaste klant op festivals, en dat hoor je eraan. Hun eerste album deed het wereldwijd heel goed en zorgde voor een pak ervaring. Live doen ze me altijd heel hard aan Grandaddy denken, de light versie weliswaar, maar toch heel heel degelijk. De band kapte er om privé-redenen in 2010 mee, maar is sinds enkele jaren terug, een meer dan geslaagde comeback waarvan ook Dour dit jaar kon genieten.

The Hives mochten The Last Arena afsluiten en stonden tot mijn verrassing voor de allereerste keer op Dour. De Zweden staan immers bekend om hun uitstekende livereputatie. Misschien wel meer dan voor hun muzikale uitspattingen. Alles en iedereen moet mee met het explosieve gitaargeweld. Maar toegegeven hun zwart-witte kostuums en ongelooflijke arrogantie werken inderdaad wonderwel op het podium. Rock ’n Roll quoi! Uit de oude doos, met een grote ijdeltuit voorop. Technici verkleed in ninja’s die constant kabels moeten herleggen en gitaren aangeven, een crowdsurfende zanger die er echt helemaal tegenaan gaat. “We are the Hives, and you are not”, gaf hij ons nog mee, “so we will all have to live with that!”

Een derde dag Dour waarop vooral de jonge garde me helemaal kon overtuigen, Jagwar Ma en Forest Swords waren echt maft goed en oude hiphoppers mogen volgend jaar gewoon thuisblijven. Afgesproken?

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dour-festival-2014/
Organisatie: Dourfestival , Dour