Rock-en-Seine 2014 – vrijdag 22 augustus 2014
Rock-en-Seine 2014
Domaine de Saint-Cloud
Paris
2014-08-22
John Van De Putte en Johan Meurisse

dag 1 - Rock-en-Seine 2014 – vrijdag 22 augustus 2014 - de fun, de hits

Na de aangename kennismaking vorig jaar met het festival keken we uit naar wat deze editie zou brengen.
Een interessante, gevarieerde line up had de organisatie weer weten samen te stellen. Langs de boorden van de Seine, in het schitterend decor van Saint-Cloud lieten we ons graag onderdompelen in de relaxte sfeer en feeërieke groene setting.
Op de 4 podia was terug een mix van de grote namen en opkomende artiesten. Net als de vorige jaren was het festival volledig uitverkocht. Jammer genoeg ook minder goed nieuws door de late annulering van Volbeat.

In de omzwervingen op de verschillende podia pikten we nieuw talent mee. We hielden écht halt voor de mainstage waar Jake Bugg geprogrammeerd stond. Bugg speelde in sobere setting als trio, met een gitarist en drummer , en wordt gepusht als één van de hypes . Een horde jonge meisjes had intussen de voorste rijen ingepalmd. Met een zekere coolness en ‘air’ kwam hij het podium op. De 20 jarige knaap uit Nottingham zette direct iedereen in beweging met zijn swingende country/folk en aanstekelijke popdeuntjes. Maar na een kwartiertje was het duidelijk dat de singer-songwriter op automatische piloot speelde. Een beetje hautain haspelde hij z'n set af en er was maar weinig tot geen interactie met het publiek. Niettemin klonk het geheel wel goed en wisselde hij z'n akoestische gitaar af met iets vetter elektrisch werk. In z'n spel hoorden we vooral Dylan, Hendrix en the Beatles doorsijpelen. Na een sterk slot met “What doesn't kill you” en “Lightning bolt” bleven we enigszins teleurgesteld achter.

De ideale festivalpartyrockband The Hives zou ons even later blijer stemmen. In hun kenmerkende zwart-wit pakken zou het garagerock’n’rollpunkcombo doen waar het goed in is: een explosieve liveshow geven.
Toegegeven weinig nieuws onder de zon maar de aanstekelijke “Walk idiot walk” en “Main offender” doen het nog altijd. Frontman Pelle Almqvist is zoals steeds uitgelaten en liet geen moment onbenut om met alles en iedereen de draak te steken. De energie en chaos zijn dan ook typerend voor het Zweedse gezelschap; Almqvist gebruikte alle hoeken van het podium en dook meermaals het publiek in. Vanzelfsprekend waren “Hate to say i told you so” en een lang uitgesponnen “Tick tick boom” de anthems die het meest meegezongen werden. De strakke, goed op elkaar ingespeelde band speelde een uur vol enthousiasme zoals we van hen gewend zijn met Almqvist als ultieme orkestleider. De fun, de hits was getekend: The Hives!

Ook het andere gezelschap moest niet onder doen , met name het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord, in een ander genre weliswaar. Enkele jaren geleden uit het niets werden ze een heuse internetsensatie door “Enter the ninja” en het bleek dat hun liveshows keer op keer een belevenis waren.
Hier in Parijs zagen we een show met een opblaasbare pop van tekenfilmfiguur Casper en met de opblaasbare penis twijfelden we opnieuw of het hier om een gimmick ging of een volwaardige act...
Dj Hi-tek hitste het publiek op door een lange onheilspellende intro , wat iedereen bij de leest hield. Toen Ninja en Yo Landi Visser verschenen, was het hek meteen van de dam. Foute maskers, een pak tattoos, danseressen en de nodige vestimentaire oprispingen zorgden opnieuw voor een nooit gezien visueel spektakel. Maar eerlijk gezegd, ook muzikaal zijn ze intussen enorm gegroeid. Met hun eclectische mix van hip hop/rap/rave en techno hielden ze het spannend van begin tot eind en werden ze bij de hits vocaal ruim ondersteund door het uitgelaten publiek. “Pitbull terriër”, “Baby's on fire” en “I fink u freeky” waren bommetjes voorzien van een vette beat door Dj Hi-tek.
Visser wisselde ook dikwijls van outfit wat door het andere geslacht wel geapprecieerd werd. De hyperkinetische party van het knotsgek trio kende zijn absolute apotheose bij “Enter the ninja”; iedereen kon voor de laatste keer uit hun dak gaan. Na Pukkelpop ging ook Rock-en-Seine overstag voor zoveel spektakel. Zelfs de malse regen kon hen onmogelijk stoppen.

Van enige rust was geen sprake want dansen was ook verplicht bij de set van Trentemöller. Nadat hij vorige week cancelde in België keken we alvast uit naar zijn komst hier. De danceproducer en electrowizzard Anders Trentemöller schakelde de voorbije jaren over van een soloproject  naar een volwaardige band. Dit kwam de kwaliteit van de live set uiteraard ten goede, en ook hier waren we mee in een meeslepende trip.
De minimalistisch, opgebouwde beats en soundscapes dreven je mee op een gezapig trip waaruit je niet wou ontwaken. De atmosferische klanken met flarden new wave brachten je in de ultieme roes om uit de bol te gaan; New Order en The Cure waren nooit veraf.
Ook over de lichtshow en visuals was goed nagedacht waardoor het resultaat van zeer hoog niveau was. Weinig echte floorfillers door de set heen , maar doordachte, pulserende beats & bleeps die je in een dromerige vibe hielden.
In het slot werden op “Moan”, “Gravity” en “Silversurfer, ghostrider go” alle registers opengetrokken en moesten we even bekomen van deze emotievolle performance.

Afsluiters van de openingsdag waren Arctic Monkeys die één van hun laatste optredens speelden vóòr ze een break van een jaar zullen inlassen. Alex Turner en co. zijn de laatste jaren uitgegroeid tot één van de absolute festivalheadliners.
Al op de tunes van opener “Do i wanna know” leek dit een gewonnen match,; hun hits waren hoogtepunten, die  aan elkaar gebreid werden.
En of ze er in zin hadden ... Met de nadruk op recentste plaat 'AM ' speelde het kwartet uit Birmingham een zwierig, strakke, speelse set op volwassen wijze. De band is echt groot geworden en ze gooiden met hun stomende liveshow het juk van eeuwige belofte van zich af.
Hit na hit kregen we zonder veel ademruimte, ook al is Turner toch iets losser geworden als frontman en durft hij eens in interactie te gaan.
Britpop vs bluesrock of eerder midtempostadionrock, whatever, feit was dat de Britse 'rock'n’roll helden'  onze aandacht behielden . Mooi!
Absolute hoogtepunten waren “I Bet You Look Good On The Dancefloor” en “R U Mine?”; en eerlijk gezegd, op anderhalf uur hadden we niet één zwak nummer. Wereldklasse dus!
Setlist: Do I Wanna Know?, Snap Out Of It, Arabella, Brianstorm, Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair , Dancing Shoes , Crying Lightning , Knee Socks, My Propellor, I Bet You Look Good On The Dancefloor, Library Pictures , Fireside, No. 1 Party Anthem, She's Thunderstroms
, Why'd You Only Call Me When You're High?, Fluorescent Adolescent, One For The Road
I Wanna Be Yours, R U Mine?

Neem gerust ook een kijkje naar de reviews op de Fr site van dag 2 en dag 3 Rock-en-Seine
http://musiczine.lavenir.net/fr/festivals/festival/rock-en-seine-2014-samedi-23-ao-t/
http://musiczine.lavenir.net/fr/festivals/festival/rock-en-seine-2014-dimanche-24-ao-t/
Organisatie: Rock-en-Seine