Roots & Roses Festival 2015 – 6^e editie - strikt Mudhoney & Wovenhand
Roots & Roses Festival 2015
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
2015-05-01
Sébastien Leclercq & David Vanhee

De zesde editie van het Roots & Roses Festival  bewees dat  het succes van de vorige jaren geen toevalstreffer was. Uitstekende optredens binnen de moderne vormen van folk, blues en rock op de podia Roots en Roses, in combinatie met (een beetje) zon en een uitstekende catering met kwaliteitsvolle lokale producten. Het festival stelde, na La Rose vorig jaar, een nieuw eigen bier voor: Roots. Meer moet dat niet zijn.

Ook voor deze editie had Roots & Roses een zeer aantrekkelijk programma in elkaar geknutseld, met Mudhoney en Wovenhand als afsluiters. Voor het zover was, stond nog heel wat fraais op het programma.

We arriveerden net op tijd om nog een deel van The Glücks (B) mee te pikken in Roses. Een energiek koppel, man en vrouw op respectievelijk gitaar en drum, dat zichzelf omschrijft als ‘Bonnie & Clyde psyched out primitive Rock n Roll Garage Fuzz Trash Punk twosome sexplosion!’ Invloeden van The Sonics, The Meteors en The Cramps… Een zalige ontdekking en stevige opener voor het festival. De vette garagesound schud je wakker. Als dat het niet deed, dan schrik je wel even als de gitarist de set afsluit met een duik in de drums.

Vlug naar de Rootstent, waar Boogie Beasts (B) aftrapt. ‘Are you ready to boogie with the Beasts?’ Deze band bestaat uit Limburgers en Luikenaars, 2 stuks elk, en levert een combinatie van rauwe delta blues en garage rock. De mondharmonica primeert en vervangt moeiteloos de sax in het Honey White van Morphine. Kippenvel! Boogie Beasts werkt momenteel aan een full-cd. Klaar tegen het najaar. Wie zo lang niet kan wachten pikt beter nog een concert mee!

Bij het onderzoek naar de meest geschifte band die deze editie van Roots & Roses zou verblijden, viel  Louis Barabbas & The Bedlam Six (UK) op. Bedlam refereert naar het Bethlem Royal Hospital waar psychiatrische patiënten werden behandeld en het woord suggereert chaos en waanzin, lezen we in het magazine. Niet overdreven als je ze bezig ziet. Met “Mother” en “I Ain’t Done (Being Young)” zorgt de bekkentrekkende en beenopgooiende Louis Barabbas en de zijnen voor een combi van folk, gipsy, rock en soul aan een hoog tempo, vol humor. Het looprondje door de tent tijdens “The Tell-Tale Hound” bewijst de power en energie die achter deze band schuilt. Als je naast de mimiek van Barrabbas kan kijken, merk je ook o.a. Biff Roxby op. Nog zotter op een trombone (met fluogroene ontstopper) spelen is een opdracht !

Op dit festival staat steevast een bluegrassband en dit jaar wist de organisatie The Hackensaw Boys uit Virginia (USA) te strikken. Al 15 jaar doen ze met hun typische sound de podia over de hele wereld aan. De  huidige bezetting bestaat uit David Sickmen, Ferd Moyse, Jimmy Stelling, Brian Gorby en Jon Goff. Op hun site lezen we dat het als volgt werkt: iedereen zingt een beetje – lead & harmony – en de meeste leden weten wanneer ze moeten zwijgen. Lawaai wordt verder gemaakt met banjo, gitaar, mandoline, viool, harmonica, bas en percussie met charismo (a home-made tin can contraption). Hoe ze het ook doen, ze zwepen de tent op.

Daddy Long Legs (USA) is de volgende in de Rosestent.  Een jonge band die in een korte tijd een serieuze reputatie opbouwde en het perfecte voorbeeld van de blues roots revolutie, gestart door Jon Spencer. Frontman – vol distortion – Daddy Long Legs wordt bijgestaan door gitarist Murat Aktürk en drummer zonder cymbalen Josh Styles en samen brengen ze stevige moderne blues. Dat bewijzen ze onder andere met de nummers “Blood from a Stone”, “Evil Eye on You” en “Motorcycle Madness”.

Het is ondertussen 15 uur en van muzikale rustpauzes is hier – zoals steeds – geen sprake. Honger lijden op een festival dat catering hoog in het vaandel draagt kunnen we echter niet.  Niet minder dan vijftig koks zijn aangesteld en brengen het beste uit de keukens van Mexico, Japan, Italië, Mauritius en natuurlijk ook onze eigen Belgische frieten en de Rootsburger. Keuze genoeg, net zoals op de drankenkaart waar enkel lokale producten worden aangeboden. Fruitsap en water uit de regio, het lokale Saison Dupont en regionale bieren zoals Cuvée des Trolls, Bush, Moinette, etc ... die je nog per 75 cl. fles kan kopen. Genoeg om even te genieten.

Op de achtergrond klinkt het zachte geluid van Rory Block (USA), van de wereldhit “Lovin’ Whiskey”. De grootste vrouwelijke blues muzikante staat 50 jaar op de planken met een dertigtal albums en besloot dat dit haar afscheidstoer wordt. Starten doet ze met “Crossroad Blues” en verder passeert werk van o.a. de legendes Mississippi John Hurt en Son House’s “Preachin’ Blues”.

Na 16 uur gaat het volume terug omhoog met The Computers (UK). Pure Rock’n Roll met een snuifje soul en garage. Hun debuutalbum ‘This Is The Computers’ heeft er sinds kort een broertje (of zusje) bij “Love Triangles – Hate Squares”, waarop ze minder punk en hardcore klinken. Live energiek en geschift. Zo hebben we het graag.

We kunnen er niet rond, Gordon Ramsay is het eerste waar we aandenken bij de naam Hell’s Kitchen (CH). De vettige underground blues van de Zwitsers Bernard Monney, Christophe Ryser en Cédric Taillefert is echter een stuk rustiger dan de vuilgebekte Britse kok.

Binnen het onderzoek naar de meest geschifte band op deze editie van Roots & Roses was, naast  Louis Barabbas & The Bedlam Six (UK), ook Romano Nervoso (B) kanshebber. Deze band is bekend in Wallonië, en dan vooral in Henegouwen waarvan de vier leden afkomstig zijn. Ze eren hun stad La Louvière met een straatbord dat de zanger op het podium meesleept. Ook hun Italiaanse roots staan centraal, met verwijzingen naar alles dat Italiaans is in dit land; Rocco Siffredi, Salvatore Adamo of Elio Di Rupo. De leader Giacomo Panarisi heeft in het verleden al zijn strepen verdiend in de wereld van de Belgische rock met Hulk en Les Anges. De band krijgt een warm onthaal in Lessines en brengt een 5-sterren optreden van garagerock, boogie-boogie met punk accenten. “Glam Rock Christmas”, “Mangia Spaghetti” en een Waals/Italiaanse versie van “Aline” van Christophe, ofte “Maria” zetten de tent in vuur en vlam. Ook de verItaliaanste versie van “Roots & Roses”, vorige editie gecomponeerd door Fred Lani van Fred & The Healers, kan smaken en “Straight Out of Walifornia”. Wel dat nummer vangt de geest van de groep. Wat we hieruit leerden? Misschien moeten de Vlaamse ‘alternatieve’ zenders toch vaker de mosterd in het zuidelijk landsgedeelte van dit land halen. Woop woop !

Ander excitement dan met The Excitements (ES). Albert Greenlight, Adrià Gual, Antonio Torres, Daniel Segura en de koperblazers Nico Rodríguez Jauregui en Jordi Blanch met leading lady Koko-Jean Davis brengen onvervalste vintage soul en rhythm & blues uit de vorige eeuw. Als je de 6 man strak in pak en de leading lady ziet, wel dan verwacht je helemaal niet dat ze uit Barcelona komen. Swingen en fun! Het mocht nog wel even doorgaan.

Terug naar de Rosestent, naar de hoofdagen van de Seatle grunge aan het begin van de 90’s van vorige eeuw met Mudhoney (USA). Na een trage start bij het Sub Pop label, profiteerde het kwartet uit Seattle van de explosie van de succesvolle grunge. Ze vonden dan ook vlug hun weg naar het major label Reprise Records. Ondertussen overleefde Mudhoney verschillende splits en in 2013 brachten ze hun ‘Vanishing point’ uit, terug op Sub Pop. Een jaar later gaf de band een historisch optreden, waarvan het live album ‘On Top! KEXP Presents Mudhoney Live on Top of the Space Needle’ zal uitkomen.
En nu speelden ze op het podium van het Roots and Roses festival. Een geluid dat onmiskenbaar grunge klinkt, met VS rock accenten, en een stem van de leider Mark Arm vergelijkbaar met die van Iggy Pop. De hoogte punten van de set waren titels zoals “Touch Me I'm Sick”, “I'm Now” of de afsluitende titel "The Only Son of the Widow From Nain".
We kregen ook de volledige setlist te pakken: Into the drink / I like it small / You got it/ Where is the Future / FDK / 1995/ Judgement, Rage, Retribution en Tyme / Flat out Fucked/ Sweet young thing/ Touch Me I’m Sick/ Neutral/ I’m now/ The final course/ The Money will roll right in / Chardonnay/ The Only Son of the Widow From Nain.

Het wordt langzaam donker en de perfecte sfeer creëert zich in de Roots tent voor headliner Wovenhand (USA) uit Denver Colorado. Ze zijn altijd al zeer populair geweest in België en dat heeft David Eugene Edwards – 16 Horsepower – te danken aan de Belgische muzikant Peter van Laerhoven naast hem en hij was ook actief in de Gentse filmindustrie. Als we het over Wovenhand hebben, gaat het over de donkere kant van country, religie, … perfect gebracht door de rauwe stem van David Eugene Edwards en in een duistere sfeer gezet door een minimaal gebruik van verlichting. Het schept bijna een religieuze interactie tussen band en publiek.
De setlist is echter lang voor een al even lange dag en het publiek vermindert naar het einde van de set toe. Maar het maakt niet uit, we houden van Wovenhand. Een prachtige manier om deze drukke maar alweer prachtige festivaldag af te sluiten.

Alweer een topper voor 1 mei. Roots & Roses is het festival met de perfecte organisatie, (h)eerlijk eten en drinken en vooral een festival waar iedereen zich perfect thuis voelt. Respect en zeker tot in 2016!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/roots-roses-2015/

Neem gerust een kijkje naar de FR review
http://musiczine.lavenir.net/fr/festivals/festival/roots-roses-2015-vendredi-1er-mai/

Orgainsatie: Organisatie: Roots & Roses, Lessines