Graspop Metal Meeting 2015 – zaterdag 20 juni 2015 – dag 2
Graspop Metal Meeting 2015
Festivalterrein
Dessel
2015-06-20
Frederik Lambrecht

Graspop Metal Meeting 2015 – zaterdag 20 juni 2015 - herontdekking van The Haunted, At the Gates toont hoe Gothenburg death metal moet klinken en Slipknot verbaast vriend en vijand!

Dag twee beginnen we in de Metal Dome waar The Haunted hun opwachting maakt. De Amerikaanse death/thrash vijfkoppige band leek rond 2012 af te stevenen op een breuk, maar door de terugkeer van oude bandleden (Marco Aro & Adrian Erlandsson) werd deze gedacht in de prullenbak gesmeten. En wat een geluk was dat voor ons, want verdorie, want speelden deze mannen retestrak! Jaja, The Haunted heeft zichzelf opnieuw in de kijker gespeeld, en man, wat was ik toch allemaal vergeten van die mannen. Nummers zoals “Hollow Ground”, “My Enemy”, “No Compromise”, “Bury Your Dead” en afsluiter “Hate Song” die een vet refrein heeft, zaten ergens diep verscholen in mijn geheugen. Jap, het was er bonk op!

Kon een dag nog beter beginnen? Ewel ja, want in de Marquee ging ik richting stage om Morgoth te ‘ontdekken’. Had hen tijdje geleden al eens gezien, maar met de creatie van een nieuw album getiteld ‘Ungod’ sinds hun reünie van 2010, welke dus theoretisch gezien hun nieuwe ‘debuutalbum’ betreft, kregen deze Duitser hoge punten in diverse media. En ze gingen door op hun elan, want na hun sterke release, blijkt dat deze mannen live meer dan hun slag kunnen slaan. Zanger Jagger staat achter zijn microfoon en heeft het typische uiterlijk van een echte death metal type, met een zang die diep de Marquee doordrong. Na een goeie vijftig minuten was de set gedaan en bleven vele toeschouwers vol verwondering achter in de Marquee, wat dus evenveel wil zeggen dat ze gerust nog wat langer hadden mogen spelen!

Ik was benieuwd of er nog meer te ontdekken viel en besloot om terug te keren richting Metal Dome om te peilen naar de kunsten van Shining. Helaas niet met het onverhoopte succes, want zodra de klarinet of saxofoon en de jazzstukken in mijn trommelvlies weergalmden, had ik het rap gehoord. Sommigen zullen deze Noorse black/avant-garde metal wel leuk gevonden hebben, en het was inderdaad een ietwat vreemde eend in de bijt, maar dit was absoluut niks waar men mij mee kon plezieren! Terug richting Marquee dan maar, waar de Canadese death metal machine Kataklysm hun kunstjes mocht showen. En de klank zat goed, iets wat niet altijd het geval is bij deze band. De meest bekende nummers - voor mij dan, waren “Crippled & Broken” + “In Shadows and Dust”. Meer dan aangename show.

Als je  strakke old school thrash wil horen, dan moest je tijdig een plaatsje zoeken voor hoofdpodium twee waar Exodus klaar stond om je een oorgasme te geven. Enkele weken geleden had ik ze al gehoord, en toen was ik niet tevreden, maar vandaag klonk het alvast beter. In het begin zat de klank niet perfect, maar na een eindje klonken de nummers duidelijk door uit de boxen en werd er stevig gefeest. En dat er gemoshed werd, dat was zichtbaar tijdens hitjes als “Blacklist” en “Blood in, Blood out”. Maar de vuisten gingen veel hoger, net zoals het stof, tijdens krakers “Bonded By Blood” en “The Toxic Waltz”.

Ik kon kiezen tussen oude rot in het vak Alice Cooper of de jeugdigere moderne thrash van Arch Enemy. Mijn optie viel op nummer twee omdat ik Alice Cooper al meermaals heb aanschouwd en ik tenslotte toch de beste hitjes kon meepikken de laatste twintig minuten van zijn set. Arch Enemy werd het dus in de Marquee, met nieuwe zangeres Allisa White-Gluz sinds 2014 achter de microfoon. En het klonk goed, deftig, maar niet zo agressief als ik had gehoopt. Halfweg de set verliet ik het schip om een hapje te eten en bij aankomst aan main 1 kon ik nog net “Poison” en “School’s Out” meepikken van Mr. Cooper.

Ik was tijdig ter plekke in de Marquee (samen met nog een stuk of 30 andere enthousiastelingen) om een dansje te wagen op At The Gates. Met één dame nog voor mij, stond ik dus al bij al een halve meter verwijderd van zanger Tomas Lindberg. En dat het er hard aan toeging, das een kleine understatement…als je niet oplette had je opeens een been, hiel, knie, elleboog of een homp haar van vrouw in kwestie voor jou in je mond. De agressieve en supersnelle Gothenburg death metal met een fikse toevoeging grindcore was opzwepend en met “Slaughter of the Soul”, “At War With Reality” (titelnummer van hun nieuwe album die 19 jaar op zich had laten wachten), “Under a  Serpent Sun” en “Blinded By Fear” zaten we gebeiteld voor een uurtje zweten en moshen. Dit optreden was af!

Ik haastte mij terug richting hoofdpodium 2 waar de Metal God zijn opwachting ging maken. Judas Priest, de band die alles al heeft overleeft, ooit dood was gewaand, bijna ging stoppen, dan uit de doden herrees, om uiteindelijk nog jaarlijks en over ganse de wereld te bewijzen dat de ‘oudere’ bands nog steeds het nodige vuur in hun hart hebben. Gebaad in een lange lederen jas  en wandelstok kwam Rob Halford het podium op met de begintonen van “Dragonaut”. Qua spektakel was het allemaal ietsje minder, minder vuurwerk, enkele beelden op de achtergrond en 1 nummer op de Harley Davidson, maar muzikaal klonk het uitstekend.
Ik wist persoonlijk niet dat er nog zoveel poer in de stembanden van Rob Halford zit, al weet je dat uiteraard nooit met zekerheid te zeggen.  De setlist die Rob en co hadden gekozen was niet met de meest bekende nummers, althans toch niet de nummers die je live zou verwachten van deze Britten. Denk maar aan “Victim of Changes”, “Turbo Lover”, “Beyond The Realms of Death” (blijft een prachtig nummer, dus ik was alvast blij dat het erop stond), “Devil’s Child” en “You’ve Got Another Thing Coming”.
Maar de meezingmomenten bleven toch gespaard voor oudgediende nummers als “Hell Bent For Leather”, “Breaking the Law”, “Painkiller” en “Living After Midnight”. Sterke prestatie van Judas Priest, alhoewel ik toch wat meer vuurwerk wilde voelen branden op mijn voorhoofd.

De weide werd nu drukker en drukker qua volk, het was effectief koppenlopen (wat wil je, met een uitverkochte zaterdageditie), want de bende van Slipknot stond te springen achter de bühne om de weide in extase te brengen. Na de dood van Paul Gray (RIP) zat de band rond frontman Corey Taylor serieus diep in de put, maar met het uitbrengen van ‘The Gray Chapter’ in 2014 maakte ze de perfecte eerbetuiging voor hun voormalige bassist en sloop de passie en venijn opnieuw meer en meer in hun aders.
En live is dit overduidelijk hoorbaar, zeker met de teksten die gaan over het onrecht en dergelijke in de wereld, iets wat ze door wijze van hun muziek willen aanvechten. De toeschouwers gingen voor de eerste keer draven als een meute wilde bizons op de tonen van “Psychosocial”, gevolgd door “Devil in I”. ”Wait and Bleed” was een ander topmoment want je hoorde de kelen meebrullen van begin tot einde. Met de nodige showelementen, drums die draaien, vuurwerk, rookkanonnen, … bleef de sfeer er deftig in gekoekt,  ook tijdens “Before I Forget” en “Duality”. Toen “Spit it Out” ook nog uit de boxen ontsproot was het hek helemaal van de dam, en bewees Slipknot dat ze in deze huidige generatie tot de topbands behoren. Wie na enkele minuten stilte dacht dat het over en out was, mocht zich direct herpakken tijdens de woeste uithalen van Taylor bij “’(Sic)’ & ‘People = Shit”. Een laatste warmtegolf gecombineerd met het strakke instrumentale werk van de band raasde een laatste maal over de weide bij het 4^e bisnummer getiteld “Surfacing”. Slipknot was overduidelijk in hun nopjes, en iedereen mocht het weten.

Naderhand kon je nog terecht in het Rock Hard Café (wat ik ook deed), maar na een tijdje had ik in het snotje dat er in de Metal Dome een coverband aan het spelen was. Stormrider verscheen sporadisch op het podium om de hitjes van Slayer, Queensrÿche, Overkill, Pantera, Metallica, …op de aanwezigen los te laten, dewelke een leuke afsluiter was voor mij van dag 2!

Topband(s) zaterdag 20 juni: At the Gates, Slipknot, Morgoth, The Haunted

Organisatie: GMM, Dessel