Best Kept Secret Festival 2015 – zaterdag 20 juni 2015
Best Kept Secret Festival 2015
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2015-06-20
Simon Van Extergem

Een nieuwe dag, een nieuw begin. En dat begin is Matthew E. White. De overjaarse hippie brengt een mooie mix van rock, soul en gospel en doet dat met een full band. Maar komt het door het te vroege uur of de locatie of de muziek, maar het optreden weet niet echt te beklijven. Hij kan en wil beter, maar vandaag laat hij het een beetje afweten.

Snel door naar Mourn. 3 jonge meisjes en één jonge jongen uit het zomers Barcelona. Denk echter niet dat ze zomerse muziek maken. Ze spelen rock met een knipoog naar Sonic Youth ,dan wel naar Hole. Met een gemiddelde leeftijd van minder dan 18 jaar is deze band jong noemen een understatement. En die jeugdigheid is ook in de muziek te horen. Soms klinkt het heel goed, andere moment toch nog een stuk te naief. Een band waar nog heel wat werk aan is, maar dat mag en kan. Want ze hebbe nog jaren de tijd om hun live prestatie op te krikken. Van hetgeen ik nu te horen heb gekregen, heb ik er alle vertrouwen in dat we binnen enkele jaren nog van hen zullen horen.

John Coffey is dé band van het moment in Nederland. Niet in het minst omdat de zanger tijdens Pinkpop, toen hij op het publiek stond, een naar hem toegegooide pint naar hem heeft opgevangen en uitgedronken. Een hele prestatie. Maar hoe zit het dan muzikaal? Wel, John Coffey brengt vuile rockmuziek. Onwillekeurig doen ze mij denken aan de Heideroosjes. Punkrock dus, die in het begin van deze eeuw veel furore maakten. Doen ze iets speciaals met dit genre? Nee. Voor nieuwe en verfrissende muziek moet je niet bij hen zijn. Voor een harde en speelse rockshow mag je echter wel aan hun deur kloppen. TWO ontploft en laat de geserveerde rockshow zich zeer welbevallen.

Opnieuw Spaans vrouwelijk bloed op het podium. Deze keer in de vorm van Hinds. 4 bevallige dames die in de stijl van Mac Demarco hun muziek te berde brengen. Garagerock die heel rommelig wordt gespeeld. De zanglijn is niet altijd even toonvast en hoewel het enthousiasme er afspat en de meisjes zeer hard hun best doen, klinkt het toch allemaal een beetje te rommelig en te vals en moet ik na enkele nummers concluderen dat dit toch niet voor mij is. Maar dat neemt niet weg dat het publiek blijft staan en zich blijft amuseren. Het zal wel aan mij liggen.

Er is een nieuwe soulman opgestaan en die luistert naar de naam St Paul. Samen met zijn The Broken Bones maakt hij er een waar feest van. Wat kan die man goed zingen. Een stem om U tegen te zeggen. De man klinkt zwart, de band ook. Maar eigenlijk zijn ze zo wit als melk. Soul en Gospel passeren de revue en worden met een onvoorstelbare drive gespeeld. Enkel Amerikanen kunnen deze muziek geloofwaardig en met overtuiging brengen. Ik denk dat de man menig maal in de lokale kerk heeft gezongen. Wat een feest moet dat daar geweest zijn. Volledig overdonderd door zijn kracht die hij uitstraalt en met een vrolijk deuntje door mijn hoofd huppel ik welgezind naar het volgend optreden.

Dat zijn Cheatahs. Het verschil kan niet groter zijn. Geen soul hier, maar echte shoegaze van hoog niveau. Met nog maar één plaat onder de arm klinken deze Britten heel volwassen en laten ze zich niet vangen aan de gekende valstrikken die shoegaze soms uitzet. Geen overbodig gitaargeweld, geen melige melodieën. Wel rake muziek die de heupen en de oren beroeren. 45 minuten lang gaan ze door, zonder pauze. Eén lange trip dus doorheen hun universum. 45 minuten intens genieten van een wall of sound, met fuss doorspekt. Mooi.

Terug naar de grote tent (TWO) waar Death Cab for Cutie mag optreden. Het is ondertussen al weer een hele tijd dat deze heren Europa aandeden. En dat is jammer. Want hun muziek valt mij zeer in de smaak. Ook vandaag laten de heren zich horen. Maar de klank in de tent zit niet volledig goed en ook de tent blijkt iets te klein om al het publiek op te vangen dat wil komen luisteren. Waardoor voor mij het optreden wat verloren gaat en ik het niet goed binnen krijg. Een gemiste kans dus.

Bij Föllakzoid is het publiek niet zo talrijk opgekomen. Maar dat laten deze Chilenen niet aan hun hart komen. Krautrock is terug van nooit weggeweest en dat bewijzen zij. De drum en bas zorgen voor de perfecte basis voor de synth en de gitaar om zich volledig te laten gaan. Nummers die makkelijk boven de 15 minuten afklokken en die toch niet gaan vervelen. Een gezonde mix van Kraut en electronica. De set is opnieuw een lange trip die ik maar al te graag beleef. Je volledig overleveren aan de heren en meegaan in hun verhaal. Wat kan muziek toch zalig zijn.

We zijn opnieuw aanbeland bij shoegaze. Maar deze keer geen jonge band die de grote voorbeelden proberen te evenaren. Deze keer hebben we te maken met één van de grondleggers zelf. Ride was reeds in 1996 ten grave gedragen. De bandleden gingen hun eigen weg en vooral Andy Bell gooide hoge ogen als lid van Oasis en Beady Eye. Ride is vooral bekend van hun debuutalbum ‘Nowhere’. Een klassieker in het genre en dus waren de verwachtingen hooggespannen. Dat dit album ook live heel goed tot zijn recht kwam is een understatement. Ride toont aan dat ze niet zomaar opnieuw samen zijn om snel wat poen te scheppen. Er is overtuiging in eigen kunnen en de wil om het goed te doen. En dat doen ze ook. Hoewel nummers van de latere albums van een iets lager niveau zijn, zijn de songs van ‘Nowhere’ live ook zeer groots. Het einde met een wall of sound en de noise zijn een waardig slot van deze show. Mooi. En opnieuw te zien op Pukkelpop dit jaar.

De topprestaties blijven zich maar opstapelen vandaag. Want hier zijn ze dan: Hookworms. Eén van de optredens voor mij van 2014 waren deze heren, toen ze op Eindhoven Psych lab kwamen tonen waar al de commotie nu eigenlijk over gaat. De heren laten zich niet makkelijk strikken voor een optreden. Dat is ook de reden waarom ze nog nooit in België hebben gespeeld. Daar komt echter verandering in. Want dit jaar staan ze op het geweldige Leffingeleuren. Allen daarheen. Want Hookworms is het meer dan waard. Psychedelica met electronica worden gemengd tot een trip van één uur lang. Je raakt in trance door de heren en laat je voeren naar hun eigen wereld waar zij aan de touwtjes trekken. Een universum van hogere sferen waar het goed vertoeven is. Niet de makkelijkste muziek, want ze kunnen al eens log klinken. Maar als je doorbijt en je laat meevoeren staat je een geweldige reis te wachten.

Afsluiten doen we met de headliner op de mainstage. Noel Gallagher moet eigenlijk niet meer voorgesteld. De man heeft in zijn post-Oasis-tijdperk al 2 mooie albums gemaakt. En de nummers van die platen zijn ook zeker de moeite. Maar je voelt dat het publiek niet (enkel) daarvoor is gekomen. Het is pas bij de covers van Oasis (“Champagne Supernova”, “Don’t look back in anger”, …) dat het publiek helemaal uit zijn dak gaat. En dat is meer dan terecht. Want die nummers zijn nog een niveau horen dan hetgeen hij solo heeft geschreven. Evenwel is het een geslaagd optreden van een ware vakman die met liefde voor zijn gitaar en zijn mooie stem makkelijk het gehele strand inpalmt.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-2015/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)