Pukkelpop 2015 – woensdag 19 augustus 2015 + donderdag 20 augustus 2015
Pukkelpop 2015
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2015-08-19 +2015-08-20
Niels Bruwier en Johan Meurisse
Pukkelpop kon dertig kaarsjes uitblazen, ideaal festival weer , meer gezelligheid én … uiterst genietbare muziek. Een gevoel van samenhorigheid. Wat een 30ste editie … Cheers!
De drie dagen waren uitverkocht. Een dagje meer, dat moet kunnen als er feestje is . Pukkelpop kreeg (opnieuw) terecht het bordje uitverkocht . 66000 festivalbezoekers per dag!
Pukkelpop maakte na al die jaren z’n naam van driedaagse airshow meer dan waar: eigentijdse, opmerkelijke en progressieve muziek. De organisatie heeft een prachtige variatie klaargestoomd over de dagen , een lijst namen van beloftevolle ontdekkingen, gevestigde waarden en een rits artiesten en bands die de Belgische trots uitdragen in de Wablief?! en op de andere podia.
Tja niet voor niks is hun logo dit jaar ‘Happy PKP To You!’
Kleurrijk wordt het festival ingedeeld door de dance acts en dj’s, die qua belangstelling op de rockbands en artiesten sterke winst maken en het (jonge) publiek naar zich toetrekken. En in die beats wordt attractief geïnvesteerd …
Ogen tekort? De terreindecoratie, de randanimatie, de kermisattracties, de bijkomende tentjes, de intieme sessies bij de Pukkelpop Album Sessions, de immense diversiteit van eet- en drankstandjes en het ecologisch bewustzijn sieren het geheel. Respect!
Een fijne affiche van ‘voor elk wat wils’ en ‘voor alle leeftijden’, verspreid over de vier! dagen om je ‘alternatieve’ ei kwijt te kunnen … de jonge freaks en de doorwinterde liefhebber zijn bijeen en konden hun muzikaal hartje ophalen …
Een overzicht van ons parcours
Een dagje meer dus , dat moet kunnen als er feestje is! De woensdag werden de dansspieren al aangesproken met de 2 many djs & guests; het sfeertje werd eerder op gang getrokken o.m. met een Jacco Gardner en 2 Bears’ Rad Daddy. Een rits Belgische bands en opkomend talent werden in de spotlight geplaatst, waaronder The Hickey Underworld en Novastar in de Castello. Goed dat we op die manier in Pukkelpopland ondergedompeld worden …
Pukkelpop woensdag – pré-dag - woensdag 19 augustus 2015
Voor de dertigste verjaardag van het festival besloot de organisatie van Pukkelpop om iets speciaals te doen. Om alle trouwe festivalgangers te bedanken , organiseerden ze een extra dag met bijna alleen Belgische bands. Daarnaast werd ook een podium gecureerd door niemand minder dan Radio Soulwax.
Double Agent 7 is een duo dat enkel 7” draait uit de jaren 50-60. Maar dit zijn vooral de onbekende , zeer zeldzame plaatjes. Het jonge publiek wist niet wat ze precies met dit soort muziek moesten doen. Uiteindelijk durfde de huidige generatie hun beste dansmoves boven te halen op muziek dat ver van hun geboortejaar afligt.
Om de sets vlot te laten verlopen was er tussen de dj-booth en het podium een mooi, groot doek. Dit doek ging nu open en daar stond Hong Kong Dong klaar. De gekke bende uit Gent begon zeer speels en ging vooral luid. De gitaren knalden door de geluidsboxen. Voor de gelegenheid hadden ze twee dansers mee. Ze toonden beiden hun beste kunstjes tijdens de weird muziek van de band. De set eindigde in een goed gevulde tent. Dit smaakte naar meer.
De eerste elektronische dj-set volgde. Sequential viel wat uit de toon gezien de dj tussen rockgroepen gepland stond. Dit viel ook meteen op wanneer Jacco Gardner aan zijn set begon. Toen bleek dat er niet echt te dansen viel op de muziek , verliet het grootste deel van het publiek de tent. De echte muziekliefhebbers zagen wel een prachtig psychedelisch concert. De Nederlander leek op bepaalde momenten zelfs sterk op … José Gonzalez in een psychedelische rockband . Hij vervulde zijn rol goed en bracht iedereen in optimale stemming met zijn rustige psychedelica. De set duurde zelfs iets langer dan voorzien, u hoort ons alvast niet klagen.
Snel nog eens naar de Castello want daar waren The Hickey Underworld al begonnen. We konden nog net sterke songs als “Future Words” en “Blonde Fire” meepikken. De band speelde in het donker, maar was energieker dan ooit. Tja wat wil je met een Tim Vanhamel , die nu uit het gips is . De energie was perfect om een set op Pukkelpop te spelen.
Daarna was het even stil op de weide, we gingen kijken naar de dj-set van The 2 Bears’ Raf Daddy maar dit leek in geen geval op het duo. De funky beats werden vervangen door platte electronica. Opvallend was dat Joe Goddard (de andere beer) voor de leuke muziek bij de twee zorgt.
Languit liggend op de wei was het dan vooral wachten op het vuurwerk.
Dat kwam er dan ook meteen na Raf Daddy. Een verlichte kermisattractie was het mooie decor voor het prachtige openingsvuurwerk. Pukkelpop is officieel begonnen!
Snel naar de Belgische singer-songwriter Novastar dan . Hij was minder populair dan de vorige bands, maar daarom niet minder goed. Joost Zweegers’ muziek is mooi en gevoelig. Hij wisselde nieuwe nummers af met het oud bekende . Slotsom: hij heeft al verdomd een pak fijngevoelige hits uit , solo op gitaar op piano, als met een band die hem muzikale sterkte gaf. Novastar kon zowel rustig als bombastisch uit de hoek komen.
De absolute headliner van de dag bleek toch 2Manydjs. Al moesten we toch even wachten tot Steve Mackay & Jarvis Cocker hun dj-set hadden beëindigd. Er bleek geen einde aan te komen en het volledige publiek vond de set maar niets. Het was te obscuur en te industrieel. Daarnaast praatte Jarvis nogal veel wat de sfeer dempte. Toen ze eindelijk het podium verlieten , zag je een zucht van opluchting .
Toen het doek viel en er een rockband op het podium verscheen , keek iedereen toch even verschrikt op. Het was Hong Kong Dong nog eens die een nummer van Soulwax speelden, met de danser van daarnet.
De dansliefhebbers kwamen dan aan de beurt . De gitaren verdwenen van het podium en werden vervangen door de Dj-booth van de gebroeders Dewaele. De broers zetten meteen de toon met “Alors On Dance”. Gedanst werd er effectief, en ook voor de ‘visuals’ kwam men aan z’n trekken.
De broers hadden telkens beelden klaar , een albumcover, op de verschillende nummers. Op die manier konden we onder meer uit de bol gaan op ‘Currents’ (het nieuwe album van Tame Impala) een zee aan psychedelica, waar Stromae weg smolt. Ook oude albumcovers werden opgefrist … de set besloot met de klassieker in een remix “Kids” van MGMT …
Het was een dampend sfeertje de eerste dag …
dag 1 – donderdag 20 augustus 2015
Wat viel op? Op de eerste volwaardige dag bracht de mainstage het muzikale verleden van de 90s dichter naar de jongeren met een Dropkick Murphys , Limp Bizkit en Linkin Park. Deze bands zijn nog steeds populair en omarmen maar al te graag hun fans , wat ten zeerste wordt geapprecieerd , en ervoor zorgde dat ze warm onthaald werden! Zelf hadden we fileleed te verwerken om dan het volgende parcours te doorspartelen ….
Zorgeloos de avond in met Dropkick Murphys en hun zwierige punkfolk … Inderdaad , met de jaren klinken ze nog even gedreven , maar de voorspelbaarheid is even sterk. Steevast gaan ze samen met de fans uit de bol voor een wild feestje . Ierse volksmuziek , hardcore en punk , live blijft het combo een leuk , uitbundig , opwindend alternatief. De streekbierenbar voer er wel bij . Cheers
Limp Bizkit gaat achterna gezien even gemakkelijkheidshalve te werk . Feest blijft het stramien op de mainstage , want Fred Durst (vandaag 45) en z’n compaan Wes Borland in carnavalesk kostuum , hoesten op z’n beurt de beste hits op + een reeks covers, en gooien er wat sampling tussenin van “Rollin”, “My generation” naar “Nookie”, “My way”, “Killing in the name of” tot “Take a look around”. Ze betrekken op elk moment er het publiek bij ( ladies on the stage bij “Nookie”). Muzikaal werden de nummers soms oeverloos uitgerokken , maar voor wat entertainment is de band altijd wel te vinden . Tja , vroeger deden ze eigenlijk niet anders op de festivals… “Staying alive” van The Bee Gees wuifde de band letterlijk uit … Nieuw werk lieten ze achterwege . De stemming optimaal dus , maar verrassen of verbazen deden ze echt niet meer …
Tot slot Linkin Park , de Amerikaanse band ; die maar sporadisch in ons land te zien is btw!, toont twee gezichten met de elektronica , beats die met de jaren in hun nu-metal is geslopen; ook qua zang varieert het enorm, van screamo’s tot raps en een zalvende zang. Onontbeerlijk is het oude materiaal , ankerpunten, als een “One step closer” , “Papercut”, “Points of authority”, “Runaway” , “Numb”, Bleed it out” en “In the end” , die het verbeten , pittig bandje presenteren die we het liefst van al horen . Dan hotst , springt iedereen of zingt luidkeels een refrein mee . Voor de rest was Linkin Park wat flets en selecteerden ze zelfs enkele Fort Minor (soloproject van één van de zangers) ‘niemandalletjes’ nummers. Net als bij Limp Bizkit klonken die dance grooves wat vervelend.
Op die mainstage hadden we verder de interessante combinatie van Sigma en Rudimental, met een heuse band achter zich, in de voetsporen van Faithless , Basement Jaxx en recent Major Lazer, een mishmash aan stijlen integreren (soul, jazz, pop, hiphop, drum’n’bass en dance) en MC’s, zangers en zangeressen toevoegen. Ze hitsen het publiek op en brengen je in optimale stemming . Slotsom: beide bands hebben veel met elkaar gemeen en lijken goed op elkaar ingespeeld . Terecht hebben zich opgewekt tot een grootse band .
Mooi wat Sigma presteerde met “Changing” , “Higher”, “Nobody to love” en Robin S “Show me love” ; de band rond Cameron Edwards en Joe Lenzie bracht heel wat volk mee en was in bloedvorm . Ze spelen in op het publiek , die met t-shirts zwaaien en op elkaars rug klimmen enz . Ambiance , show, party! Top in de namiddag …
Even top als afsluiter waren die andere Britten Rudimental met “Never let you go”, “Right here” “Not giving in”, “Waiting all night”, “Feel the love” en het mooie soulfulle “Love ain’t just a word “. Songs die de zomer nog zonniger maken … DJ Locksmith zweepte de menigte op met z’n crew en het 300ste optreden ooit in de 30 jarige PP geschiedenis kreeg extra kleur en bubbels … Terecht dit najaar in Vorst Nationaal!
Verder staat Pukkelpop garant voor zijn ontdekkingen, een zoektocht van beloftevolle bands …
We hielden halt in de Wablief tent met bands van eigen bodem
waaronder ruimte voor De Nieuwe Lichting. Een mooi in drie verdeeld podium en 10 minuten kennismaken met de winnaars. Dit was in het geval van Zinger genoeg, een poppy fanfare met folky invloeden, niets speciaal dus. Singer-songwriter St. Grandson kwam dan aan de beurt, maar zijn nummers en performance verdween in het niets toen de laatste artiest optrad, I Will, I Swear , die al een paar jaar bezig zijn; hun doorbraak zit er nu toch wel aan te komen. Ook op het podium merk je deze ervaring. Ze slagen erin het publiek stil te krijgen , ja zelfs met verstomming te slaan.
Opvallend van de drie van De Nieuwe Lichting, het zijn allemaal indiefolkgroepjes, een nieuwe trend?! (Niels Bruwier)
De Walen van Mountain Bike bouwden in hun typische basketoutfits de Wablief?! om in een deftige garage. Hun geluid is net niet vuil genoeg om echt in een vuile garage te spelen. Hun potige muziek brengt de eerste headbangers aan het werk. (Niels Bruwier)
The sha-la-lees, intens broeierige , snedige 60s 70s rock’n’roll . De mondharmonica dwarrelde door de nummers heen . De kaart van een rock’n’roll radio werd getrokken , met vlijmscherp materiaal als “Long way to the Usa”.
Team William maakt na al die jaren een sterke return met de plaat ‘Drama’ en het popgevoel borrelt op met een reeks overtuigende frisse, aanstekelijke singles, check maar hun “Stormy weather” of “1995” eens. ‘Real teamwork’ van dit combo , die naast het broeierige, catchy gitaargeluid de keys een belangrijk plaatsje geven , balancerend tussen speelsheid en melancholie. Sterk!
…Of een even energiek , dynamisch Stuff , de ‘artist in residence’ in de AB, freestyle crossover met van alles en nog wat , die Battles , Tortoise en ons oudje Wizards of Ooze laat versmelten in een (a)typisch hectisch, hitsende ritmiek. We werden hier meegesleept in hun groovy psychedelische trip van maffe jams en fusion, verrassend, creatief, avontuurlijk zonder de melodie uit het oog te verliezen. Stuff bevestigde zondermeer!
Tot slot pikten we nog een deeltje Neon Judgement mee , die definitief een streep trekken onder hun bestaan, een ‘farewell’ tour van hun old80s en 90s EBM, elektropop . Hun backcatalogue was meteen raak met een “Fashion party” , die net als andere nummers wat aangescherpt , opgepoetst werden …
Ook in de Marquee vonden we zeerzeker ons ding
Gengahr was een aangename ontdekking . Een band die je beslist eens moet zien (najaar in de Bota). Ze worden vergeleken met Alt-J , en dit is terecht. De zanger heeft een hoge stem en maakt er goed gebruik van. Wat verschilt is het geluid, de gitaren zijn meer uitgesproken en de muziek psychedelischer. Denk dus aan een mix van Tame Impala en Alt-J. Live doen ze er nog een tikkeltje bovenop door hun gitaren een beetje luider en harder te zetten, wat zorgt voor een eigen sound. “She’s A Witch” & “Heroine” zijn hoogtepunten. (Niels Bruwier)
Bleachers is dan een popband naar ons hart . Met twee drummers en een groots geluid wil de band Imagine Dragons achterna. Ook Fall Out Boy en The Kooks horen we hier. Het verrast dan niet dat een vrouwelijk publiek bij deze groep uit de bol gaat. Hun catchy nummers blijven lang nazinderen. De sfeer zit goed en de groep speelt met “Rollercoaster” in het midden van de set een grote hit. De tent is niet helemaal vol, maar iedereen danst. De band is in hun opzet geslaagd om met Springteeneske nummers een publiek te verbazen. “I Wanna Get Better” is helemaal niet nodig, ze zijn al goed!(Niels Bruwier)
Een Kodaline deed de jonge meisjesharten sneller slaan met hun emotievolle , aanstekelijke ‘singalong‘ pop .
Melodramatiek dus met tranenreeks “All I want”, “High hopes” en verder friste, subtiliteit, gevoeligheid bood met een “Love like this”, “Why back when”, “Coming alive” en “The one”. De band kan in z’n bombast soms zover gaan dat de emotie niet meer doordringt . In die opbouw, wisseling en aanpak heeft Kodaline een Coldplay gehalte , gaat vocaal soms uit de bocht, maar raakt de jongere zondermeer!
George Ezra , die zijn sing/songwriting een breder concept biedt en het de troubadour gehalte is ontgroeid; singles “Cassy o”, “Barcelona” en “Budapest” zijn mooie voorbeelden; opvallend was de “I try” cover van Macy Gray . Zijn tokkelend , indringend gitaarspel en diepe bariton tot hoog uithalende vocals zijn iets apart en geven elan aan de nummers. Eenvoudig , treffend , goed dus!
Verder een Interpol , die een grimmig, pittig gedreven, zelfs stevige set speelde van hun recente cd en het ouder werk , waaronder “Say hello to the angels”, “Narc” “Evil” , verder “Slow hands”, “PDA”, en het nauwer brengen naar hun laatste werk. Die broeierige spanning in/van donkere ritmische waverock van Paul Banks en C° staat er duidelijk nog, maar of ze er (jongere) fans mee bijwinnen , is een andere zaak …
Tot slot de clubtent , waar vandaag de artiesten algemeen gezien extravert voor de dag kwamen –
check Natalie Prass die haar vederlichte pop iets directer brengt; de ingenieuze instrumentatie dwarrelt op ons neer op een “Birds of prey” … tot de cover van Paul Simon’s “Sound of silence” …
Eerder kwam de Nieuw-Zeelander Thomston optreden . Hij wordt omschreven als de nieuwe Lorde, maar die vlieger gaat bij ons niet echt op. Hij maakt chill muziek met een hemelzoete stem, dat wel. Maar zijn muziek is complexer en zijn zang beduidend mannelijker. Het festival begon hier uitermate rustig . We hebben alvast dat hij liever niet de poprichting uitgaat . (Niels Bruwier)
Curtis Harding onderstreept z’n talent binnen de retrosoul rock en klinkt venijner, scherper dan op plaat; zijn begeleiding kreeg voldoende ruimte met wat bluesy tunes , wat net het materiaal zo intens , slepend , bezwerend goed maakte . Zijn doorleefde , warme stem gaf iets extra’s. Toegegeven, af en toe zakte de spanning wat , en droomden we even weg op de Bill Withers cover “Ain’t no sunshine” . Die Harding houden we best in het oog, hij kan de kleine clubs ontgroeien …
Mew moet niet onderdoen binnen het concept van de etherische pop … Hun sfeervolle , dramatische benadering op plaat , groots , breed , uitwaaierend, stopten ze onder in een weerbarstig rockende outfit, wat versies als “Satellites” , “156” en hun doorbraak oudje “The zookeeper’s boy” naar een hoger niveau brachten. Muzikaal sprookje in een grilliger decor …
Strand of oaks doet er nog schepje bovenop en klonk fel, gedreven. Een enthousiaste en bijzonder dankbare Showalter gaf meteen het beste van zichzelf. De intimiteit op plaat herkennen we onvoldoende en is letterlijk op het achterplan geduwd. De kaart van extravertie, fraaie krachtpatserij , met een link naar de roots van Neil Young’s Crazy Horse , The Waterboys en J. Mascis aandoende riffs , werd gekozen zonder verlies aan melodie en gevoeligheid . Knap wat we allemaal geserveerd kregen . Met een knipoog naar Ayco , Eppo, Jason Molina en The God Machine in de aanpak . Verbazend! Subliem!
Een ‘Beach Boy ‘Surfin’ California in de (streamin’ whiskey) Highlands van Schotland’ zo omschrijven we maar al te graag de muziek van Django Django. Het kwartet besloot feestelijk de avond door een arsenaal aan synths/elektronica en percussie dingen als uitgeholde kokosnoten en rockte door de elektrisch en akoestisch galmende gitaren; de pulserende, twinkelede , huppelende , hitsende tunes , de percussieve ritmes, de zwierige keys en de meerstemmige zang waren heerlijk. Al van in ‘t begin was het raak met “Hail bop”, “Storm” , en verder “Waveforms”, “WOR” en die single “Default” . Catchy, aanstekelijk, speels, kortom alternatief dansbaar! Puike set !
Alvast hebben we genoten van een eerste Pukkelpopdag …
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2015
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2015/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Nederlands 
Français 
