Autumn Falls 2017 – ‘Kerstmis, maar dan 4 dagen eerder’
Autumn Falls 2017
Cocaine Piss – Brutus - Kapitan Korsakov
Vooruit
Gent
2017-12-20
Louis Follebout

Kerstmis viel dit jaar op 20 december, want alles wat ik vroeg voor onder de kerstboom, stond vanavond op het podium van de Vooruit. We werden getrakteerd op een heus feestmenu met 2 hoofdgerechten. Het neusje van de zalm van de Belgische punk en hardrock scene verzamelde zich in Gent voor een uitverkochte afsluiter van de Autumn Falls concertreeks.

Je weet dat het een geweldige avond wordt als je een halfuur voor aanvang verwelkomd wordt door een bomvolle zaal. Niemand wou iets van deze bijzondere avond missen en gelijk hadden ze. Als voorgerecht werd ons Cocaine Piss voorgeschoteld. Vanaf het verstrijken van de eerste noot gaat frontvrouw Aurelie als een gek tekeer. Een gabber op een overdosis speed vergaat in het niets met het enthousiasme en de energie die de zaal te zien krijgt. Al snel houdt ze het voor bekeken op het podium en verhuist met heel haar hebben en houden naar het publiek. Als een mol die zich een weg baant door de aarde, woelt Aurelie zich tussen het publiek, en dan spreken we niet alleen de eerste rij, maar zelf de vriendelijke verkoopster in de bonnenstand achteraan de zaal heeft haar extravagante uiterlijk van zeer dicht bij kunnen bewonderen. Er vormde zowaar een slang van moshende ‘kabelophouders’, een opmerkelijk, maar zeer amusant zicht. Na 25 intense en erg actieve minuten lag het showbeest getemd op de grond.

Tijd voor het eerste hoofdgerecht. Het Leuvense trio van Brutus betreedt het podium. Drumster en frontvrouw Stefanie nestelt zich op haar troon. Kijkend over haar volk wordt de intro aangesneden. Wanneer we iets te kritisch zijn, zouden we durven zeggen dat de intro net iets te lang was, maar laat ons gewoon zeggen dat er een grote spanningsboog werd opgebouwd. En wanneer deze boog werd verbroken, brak de hel letterlijk los. Het duurde 15 seconden of de eerste moshpits werden gevormd.
Openen doen ze met de krachtige intro van ‘Marsh’. Het publiek krijgt meteen wat ze besteld hebben: flitsend gitaar- en baswerk gecombineerd met een bezetene achter de drums. Het is werkelijk een wonder hoe goed Mannaerts zo een snel tempo kan aanhouden achter de drums en terzelfdertijd zo goddelijk zingen. Al snel volgen de eerste crowdsurfer en tijdens het nummer “Justice De Julia II” heeft Brutus de hele zaal achter zich staan. De – naar eigen zeggen – Leuvense boerkes kunnen niet alleen verschroeiend harde nummers brengen, er is ook plaats voor een rustiger nummer. Tijdens “Bird” wordt ze vergezeld door Anne-Sophie, frontvrouw van High Hi. Een combo die vast en zeker werkt. Het wordt een samenspel van 2 verschillende maar o zo complementaire stemmen. En alsof dat nog niet genoeg is komt in het volgende nummer Brent Vanneste, u wel bekend van Steak Number Eight. Een beter nummer voor deze samenwerking konden ze niet gekozen hebben. Brent kleurt dit al zeer goeie nummer extra in en doet waar hij goed in is: de zaal helemaal neerhalen. Eén ding is duidelijk: in 2018 zullen we nog veel van Brutus horen.

Tijd voor de finale afsluiter. De hoofschotel der hoofdschotels vanavond: Kapitan Korsakov. Beginnen doet de band onder begeleiding van Pieter-Paul Devos met het rustige “Caramelle”, meteen gevolgd door “The Looder”. Het publiek wist duidelijk wat er van het verwacht werd: even de mouwen opstroppen, veters extra hard knopen en gewoon gaan. De missie van vanavond was duidelijk: de Vooruit helemaal neerhalen tot er niets meer van overblijft. Een van de toppers is het keihard “Cancer”. Alsof we ons in een Japanse karaokebar bevinden, zingen, eerder brullen, de 1400 aanwezigen het pakkende refrein luidkeels mee. Zelf tijdens het rustige “In the shade of the sun”, waar Devos zijn liefdeslieven prijsgeeft, is er geen plaats voor rust. Het nummer begint als een ouderwetse tegelplakker, maar barst uit in een explosie van gitaargeweld en geniale, onheilspellende capriolen. De shows van KKK staan erom bekend dat alles mag en dat was hier in de Vooruit niet anders: geen security die enthousiastelingen van het podium haalt, geen gillende tienermeisjes die koste wat kost vooraan willen staan, maar dan kwaad zijn als het er wat te hevig aan toe gaat, niets van dit: gewoon vriendschappelijk elkaar bont en blauw dansen in de moshpits en jezelf even helemaal verliezen in de ervaring terwijl je letterlijk door iedereen op handen gedragen wordt. Ook de frontman wou dit even ervaren en sprong met gitaar los het publiek in.
Geen diner is compleet zonder dessert, en ook dit kregen we. Net wanneer we dachten dat de handdoek in de ring werd gesmeten, kregen we het, denk ik toch, beste bisnummer dat we konden wensen. Vergezeld door Stefanie van Brutus achter de piano, bracht Kapitan Korsakov een prachtige versie van de klassieker “Total eclipse of the heart” van – jawel – Bonnie Tyler.

De perfecte afsluiter van een topavond met 3 van de beste bands die België op dat vlak te bieden heeft. Een avond die ongetwijfeld lang zal nazinderen bij de aanwezigen en die zeker een plaatsje verdient in de top 5 beste concerten van het jaar.

Organisatie: Autumn Falls ism Democrazy, Gent