Brussels Jazz Weekend 2018 - Boggamasta & Glü – Brussels Jazz Weekend
Brussels Jazz Weekend 2018
Ancienne Belgique
Brussel
2018-05-26
Erik Vandamme

In het weekend van 25, 26 en 27 mei gaat het evenement Brussels Jazz Weekend door, op verschillende locaties rond en op de Grote Markt. Wij gingen de bijzondere sfeer gaan opsnuiven op zaterdag 26 mei. Een zonovergotene, snikhete dag die enorm veel volk lokte. Terwijl bands als Philip  Catherine Quartet en Delv!s die grote markt liet vol lopen, en artiesten als Boucan in Bonnefooi het dak er deed afgaan, Of Stéphane Mercier 4tet bedwelmende klanken doorheen the Music Village joeg, was vanavond de AB niet echt vol gelopen. Maar daar malen zowel de bands als aanwezigen niet om. Wat we voorgeschoteld kregen waren twee bands die kleurrijke, experimentele muziek naar voor brengen. Met veel humor maar ook enkele donkere walmen van intensiviteit. Waarbij improviseren en het aanspreken van alle zintuigen, de rode draad vormde . Met Boggamasta en Glü stonden dan ook twee bands op het podium die we niet per se in dat keurslijf Jazz zouden durven onderbrengen. Het is hen zelfs tekort doen.

Boggamasta: Grensverleggend, kleurrijk pallet boordevol Humor en Absurditeit
Absurditeit met sausjes Jazz en aanverwante? Dat is het gedoodverfde ingrediënt waarmee Boggamasta ons circa één uur en dertig minuten om de oren slaat. Boggamasta is het project rond David Bovée , die met geschifte zangpartijen het publiek gemakkelijk inpakt. Bovendien ontpopt hij zich eveneens tot een multi-instrumentalist door o.m. zijn betoverende klarinet spel. Samen met Peter Vermeersch, die met zijn rauwe en vervormde stem en ruw gitaarspel, zich eveneens ontpopt tot een klasse entertainer, trekt hij dan ook de meeste aandacht naar zich toe.
Echter houdt het daar niet mee op. Dit gezelschap bestaat uit niet minder dan zestien leden.  Op een rijtje: David Bovée (electric guitar, vocals & electronics), Peter Vermeersch (bassclarinet, vocals & electronics), Pierre Vervloesem (electric bass), Kristof Roseeuw (double bass &violin), Peter Vandenberghe (keyboards & piano), Teun Verbruggen (drums & drumpads), Wim Segers (percussion), Berlinde Deman (tuba & vocals), Benjamin Boutreur (alto sax), Michel Mast (tenor sax), Bruno Vansina (baritone sax & flute), Bart Maris (trumpet), Thomas Mayade (trumpet), Peter Delannoye (trombone), Marc Meeuwissen (trombone), Marti Melià (tenor sax).
Hoewel beide heren dus eerder op de voorgrond staan en de aandacht naar zich toe trekken, is het echter net de kruisbestuiving tussen elk van de bandleden dat ons het meest over de streep trekt. Is het nu de verdovende tenor sas, trompet, trombone of tuba klanken., die hun plaats krijgen in de schijnwerpers, maar ook door hun al bijzondere vocale inbreng ons met verstomming slaan. Of die lekker aanstekelijke drum salvo's tussen Teun en Wim, die een spelplezier uitstralen zoals we zelden tegen komen.  Of het wervelende piano spel van Peter, die met dat instrument improviseert tot het oneindige.
Telkens haalt Boggamasta het onderste uit de kan om zijn publiek te bedwelmen, te betoveren en in vervoering te brengen, door het brengen van een bevreemdend aanvoelende soort Jazz en aanverwante, waar experimenteren tot improviseren tot het oneindige de rode draad vormt doorheen het geheel. Zoals we weten is bij een ketting elke schakel even belangrijk, als één schakel ontbreekt, is die ketting niet meer compleet. Dat blijkt dus ook bij Boggamasta het geval te zijn. Elke drum salvo of keyboard aanslag, tot vocale inbreng, past perfect in het plaatje. Elke schakel is bovendien even belangrijk binnen dit project.
Gelukkig zorgt die perfectie niet voor een gevreesde routineklus. Integendeel zelfs! En ja daar zetten we een uitroepingsteken achter. Want het spelplezier en de spontaniteit vloeit uit elke vocale en instrumentale inbreng, waardoor de aanwezige - die eerst wat onder de indruk was van zoveel absurditeit - prompt mee gaat dansen en deinen tot het oneindige.  
Boggamasta kreeg op het einde van de set dan ook een warm, en dik verdiend applaus na het afleveren van een grensverleggende set waar Jazz, improviseren, Humor en absurditeit binnen een kleurrijke omgeving, hand in hand bleken te gaan.

Glü: Een optreden waarbij alle zintuigen en emoties ten volle worden aangesproken, tot het oneindige
Ter introductie van Glü citeren we even uit de introductie die staat te lezen op de website van Ancienne Belgique:'Raw diamond discovered in Brussel's underground scene, GLÜ is a hybrid electronic machine. Connected by kilometers of cables, four musicians and a Vj brew electronic, drum&bass & break-core into a living world... To be heard. To be seen. To be felt.' Dat laatste blijkt te kloppen. Een optreden van Glü moet je vooral zien, horen en voelen. Want alle zintuigen en emoties worden vanaf de eerste tot de laatste noot aangesproken. De bandleden maken er niet veel woorden aan vuil, maar laten de hypnotiserende klanken voor zich spreken. Enerzijds worden geluidsmuren gesloopt, door het creëren van een oorverdovend klankenbord. Anderzijds, door daarbij tot de verbeelding sprekende beelden op het scherm te tonen, word je letterlijk meegezogen in de bijzonder kleurrijke wereld die Glü je meer dan een uur lang aanbiedt.
Glü brengt een potje trance, Drum'n'bass tot triphop. Dat, in zekere mate, ligt ver verwijderd van het aanbod Jazz. Maar net doordat die muziekstijl tegenwoordig zo veelzijdig is geworden - kijk maar naar een band als STUFF. – zijn ze net nauw verbonden met die muziekstijl. Dat die Jazz echter nog steeds, heel subtiel, terugkeert in de sound van Glü, is ook niet verwonderlijk. Omdat oprichters Martin Daniel en Dorian Palos een verleden blijken te hebben in dat genre. Met dit project gaan de heren, gerugsteund door al even begenadigde muzikanten, eerder duchtig aan het experimenteren met elektronische klanken. Net als bij hun voorgangers, vormt ook hier improviseren tot het oneindige een rode draad doorheen het geheel.
Dit wonderbaarlijke spel tussen klank, beeld en oorverdovende drum'n'bass deden dan ook elk van de aanhoorder wegzweven naar onaardse oorden. Sommigen dansten alsof ze onder invloed waren gedreven van dat vaak oorverdovende klankenbord tot waanzin . Anderen stonden in diepe gedachten te genieten, en bleken eveneens naar andere oorden te zijn doorverwezen. Wij gingen prompt neerzitten, om met de ogen gesloten die betoverende tot oorverdovende klanken compleet op ons te laten inwerken. Waardoor we heel even - of toch meer dan een uur lang - volledig buiten onszelf waren getreden. In zoverre zelfs dat we in een staat van diepe trance terecht kwamen, waaruit we niet meer wilden ontsnappen. Pas toen een bezorgde security me kwam vragen of alles in orde was, kwam ik weer terecht in de bewoonde wereld.
Dat Glü het zichzelf niet gemakkelijk maakt, merkten we ook. Maar eens gegrepen door die indrukwekkende samensmelting tussen klank en beeld, is inderdaad geen weg terug meer mogelijk. Na deze avond waar alle zintuigen ten volle werden aangesproken, gingen we nog even de gezellige sfeer opsnuiven op de omstreeks 23u nog steeds goed vol gepakte Grote Markt. Om vast te stellen, dat dit project Brussels Jazz Weekend, duidelijk een schot in de roos is geworden. Voor herhaling vatbaar, en geheel gratis!

Ook vandaag (zondag 27 mei) gaat op verschillende plaatsen nog steeds concerten door onder de noemer '’Brussels Jazz Weekend'’. Voor een overzicht van het aanbod, verwijzen we jullie graag door naar de website: http://www.brusselsjazzweekend.be/index.php

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel