Pukkelpop 2018 – vrijdag 17 augustus 2018
Pukkelpop 2018
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2018-08-17
Kimberley Haesendonck en Johan Meurisse

Op deze tweede PKP dag kon je uitkijken naar heel wat gitaargeweld . Belgische troeven werden bovengehaald . Entertainment ook , met Yungblud, N.E.R.D. en onze Oscar & The Wolf . Een intense dag beleefden we.
Even overlopen?

De Mainstage hadden we vooral ’s avonds aangestipt met o.m. N.E.R.D., het hiphopcollectief rond Pharrell en Chad Hugo , die na zeven jaar terug van zich lieten horen . Hiphop moet een feest zijn , en … ze maakten er eentje van . In een zomerse tenue , NERD minded, kwamen ze het podium op , met een full band , die hun interacties met het publiek aan elkaar smeden . De band rockte en funkte , de twee MCs zongen , rapten en hitsten de menigte op. Ze maakten er de ‘coolste party of the world’ van. De entourage was er een van dansers, -eressen en breakdancers .
The real NERD  fans konden mee het podium op. De eerste rijen werden geactiveerd en konden loos gaan. Springen , dansen , circlepits , … Entertainment. Een paar medleys passeerden , o.m. van hun samenwerking met Kendrick Lamar , Snoop , White Stripes en hun Neptunes .  Verder materiaal als “Lapdance “, “She wants to move” , “Lemon”  (maar best zonder Rihanna) en “Everyone nose (all the girls are standing in line for the bathroom)” . Niet verrassend , maar goed genoeg om de Mainstage opgewarmd te houden …

… voor Oscar & The Wolf van Max Colombie . Oscar is een wolf in schapenvacht, die aangename popelektronische songs , verheven van z’n warme , nasale emotievolle vocals, brengt . Het gaat goed vooruit in die jaren met Oscar. Net nog maar platina gehaald voor de nieuwe plaat ‘Infinity’ en ze headlinen een tweede maal Pukkelpop . Samen met  drums , keys en een bassist laveert hij in witte tenue op het podium en maakt allerhande sensuele pasjes . Probleemloos krijgt hij het publiek mee . Een volle Mainstage laat zich gaan , heupwiegt, danst  op die aangename sounds en beats . Oscar & The Wolf is een hitmachine met een pak radiohits als ”You’re mine” (knipoog naar Charlotte De Witte), “Undress”, “Runaway”, “Joaquim”, “Princes”, “Strange entity” , “Breathing” en “Fever” . Jawel de bas en drums rolden over het zalvende materiaal . En nog meer kracht en dynamiek kregen ze  door leuke  , dansbare grooves , rookkanonnen en snippers …
Charlotte kreeg vervolgens licht op groen op de Mainstage …
 
In de namiddag zagen we nog de Britse beloftevolle Nothing but thieves , die emo kruidt met indie en pop. Spelplezier en enthousiasme ten over , maar de belangstelling was nog maar matig in de namiddag  . Een afwisselende set speelden ze van snedige rockers en opbouwende ballads onder een soms hoog uithalende zang van Conor Mason , die durft uit te halen op z’n Buckleys . “Amsterdam” is er eentje om te koesteren  maar globaal hadden we  inwisselbare nummers.

Andere stages tijdens het parcours
* Marquee – hard, luid – harder, luidst
Een volle Marquee voor Steak Number Eight, de band rond de Vanneste broers . De vier hebben mee aan de kar getrokken van de huidige Belgische postmetal/hardcore /sludge/noise. In november wordt de stekker uitgetrokken en zijn we benieuwd welk avontuur ze tegemoet zullen gaan . Maar hun donker , dreigende, retestrakke sound is nog steeds spannend , overweldigend , hard, explosief , gedreven en meeslepend . Brent Vanneste’s rauwe zang , z’n indringende blik , hij heeft het publiek in zijn greep . Als een tornado, snedig en vurig,  klinkt het materiaal , met heel confetti en vlammen, “Gravity giants”, “Your soul deserves to die twice”, “The sea is dying” of “Return of the komomon” , als hij het publiek indook . We zullen ze missen onder Steak.

The Sore Losers - De rockers uit Limburg kunnen gaan voor een thuismatch op Pukkelpop . Net als bij Steak is er hier een volle Marquee . Het publiek houdt er wel van . Rockmelodieuze songs kunnen ze schrijven. Blijven hier hangen o.m. “Don’t know nothing”, “Silver seas” en “Juvenile heart attack”, fris , sprankelend , aanstekelijk en een mooie samenzang. Met een knipoog naar onze vroegere A Brand! Ze brengen in oktober hun nieuwe plaat uit, ‘Gracias senor’, en de songs moeten nog hun plaatsje verdienen en blijven hangen …

De hoofdvogel in de Marquee werd Yungblud rond Dominc Harrison . Een aanstekelijke mix van rock, punk , elektronica en ska  hoorden we door een duracell konijn, die bekken trekt , rollebolt, gekscheert . Hij weet z’n publiek te entertainen op die leuke, krachtige rocksongs . Hier was  het jonge publiek voor gekomen … de muziek , de refreinen kennen ze van voor naar achter . “I love you , will you marry me” deed de tent ontploffen . “King charles” , “Psychotic kids”, “Medication” moesten niet onderdoen . Bruisend , dynamisch , opwindend en bovenal heerlijk ontspannend . Entertainment ten top, daar is ‘Jongbloed’ voor …

Amenra - De rauwe emoties worden uit het lijf geschreeuwd . Amenra is ondergaan , een katharsis , een beleven . Een gitzwart decor , verwoestende beelden , de apocalyps . Ze zijn al aan ‘Mass VI’ toe  in hun collectie . Colin van Eeckhout laat zang en lichtinval meer toe , reikt je de hand , neemt je vast en laat los om je dan opnieuw op te vangen . Amenra gaat door merg en been  … Hard-Verscheurend …

Het Amerikaanse Incubus sloot af . Bijna twintig jaar terug kreeg de nu-metal band  armslag in ons landje , met songs als “Megalomanic” en “Nice to know you” , die vanavond goed verdeeld zaten in de set . De band gaat imposant te werk, een spannende sound van rockende gitaren , donkere basses, mixen , scratches  en snedige, felle drumpartijen , gedragen door heerlijk indringende vocals van Brandon Boyd, een jongere Iggy lookalike  . De “Wicked game” cover van Chris Isaak  paste in het concept. Incubus stond garant voor een uurtje beklijvend gitaarwerk! Soms borrelde hier een Faith No More op van in de begindagen .

* Verder stonden we stil bij volgende bands
De jungle pop van Sofi Tukker (Dance Hall) bracht al veel volk op de been. Het was vroeg , maar hun dance/elektro/jungle pop werd opgezweept dor beats en percussie . “Drinkee” is hun meest gekende en beste song; hun entertainment namen we er al te graag bij.
‘Let the good times roll’ heeft men gedacht in de  Club …  JD McPherson liet de rock’n’roll rockabilly over ons heen rollen . Een bruine kroeg zetten ze probleemloos op hun kop . ‘Shake that hips’ , de soundtrack voor Loslopend Wild …
Yellow Days (Lift) is een 18-jarige Britse plattelandsjongen die de voorbije jaren een heel eigen soort pop heeft ontwikkeld. Neem een vleugje Tame Impala en wat elementen van Thundercat en je bekomt wat Yellow Days je te bieden heeft. Een portie lekkere beats met een goede scheut soul bovenop. Gemist? Ga deze jongeman op 10 oktober ontdekken in Café Charlatan. (KH)
Rhye (Club) is eindelijk terug van weggeweest! Een comeback waar iedereen naar uitkeek, maar  voor de rest hebben we over het optreden van Rhye niet veel spectaculairs te vertellen. Het klonk allemaal nogal eentonig en kwam enorm saai over. Het publiek stond ook maar wat te gapen en te wachten tot dat het uurtje voorbij was. Teleurstellend, want op plaat klinkt deze band nochtans enorm straf. (KH)
Een wervelwind kregen van het Canadese Metz (Club),een klein uur lang noisepop , repetitieve , explosieve ritmes , compromisloos , hard , opwindend . Weinig tijd om te ademen. Metz raast dwars door de tent en het publiek is er dol op. Briljante teringherrie.
Verdomd , zij stonden nu net tegelijkertijd met Ho99o9 geprogrammeerd, die even ruig , beenhard te werk gingen in de Castello , met een knipoog naar Death grips en het oude Bad Brains . Kortom, een zootje ongeregeld vol adrenalinestoten, wild om zich heen slaande stomende buffels , geestdriftig , geschift , ontspoord … Festivalband bij uitstek!
Vroeg dansen? Dan moest je bij opkomend talent Sophie zijn (Castello). Hyperkinetische beats, die eigenlijk behoren tot één van de betere producties van afgelopen jaren. Op 15 juni verscheen de debuutplaat dat door Pitchfork bekroond werd als ‘best new music’. Met songs als “Ponyboy” en “Faceshopping” gaf Sophie het beste van zichzelf en zette ze de dansbenen al heel vroeg op de dag aan het werk. (KH)

Ohja, enthousiast gedreven met z’n twee waren het rockende  Hocked dad als opener in de Marquee, en Beraadgeslagen (Castello), waar elektronica en drums een aangename frisse inslag en groove hebben in een mooi nihilistisch verhaal …
Tot slot Madensuyu die een geniaal spannend geluid creëren van gitaren en drums . De twee voegen er elektronica , en zelfs  op hun laatste  pianotunes aan toe . Creativiteit volop dus, om je mee te nemen in hun oeuvre en een trip van sobere, integere, repetitieve, opbouwende, gedreven , explosieve ritmes. Schitterende afsluiter van een tweede Pukkelpopdag.

Neem gerust een kijkje naar de pics (ism DaMusic) http://www.musiczine.net/nl/fotos/pukkelpop-2018/

Organisatie: Pukkelpop